ตอนที่ 380 : แก้แค้นด้วยกัน

ตอนที่ 380 : แก้แค้นด้วยกัน

ข้างถนนเส้นหนึ่ง

พี่หูกับลูกน้องอีกสองคนก็หน้าซีดเผือดจนสุดขีด

พวกเขาไม่คิดเลยว่าเด็กสาวที่หนีไปเมื่อวานนี้จะยังรอด

แถมยังพาคนมาช่วยได้จริง!

และพอถึงเช้าตรู่คนพวกนั้นก็มาโผล่อยู่ตรงนี้!

สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้ทั้งสามเหมือนกับคนที่กำลังคุกเข่าอยู่บนเข็มจะขยับก็ไม่ได้ จะหายใจก็เจ็บ!

“แม่ของฉันล่ะ!?”

เจียฝูถามเสียงสั่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา แต่แววตากลับแข็งและแน่วแน่

ชายตรงหน้าก็คือคนที่ยิงพ่อของเธอจนตายเมื่อวานและยังทำให้เธอต้องทิ้งแม่ของเธอไว้ข้างหลัง!

หัวใจเล็กๆ ของเธอสั่นระรัวและกลัวว่าจะได้ยินคำตอบที่ทำให้เธอสิ้นหวัง…

ทว่าภาพเลวร้ายนั้น…กลับไม่เกิดขึ้น

พอได้ยินคำถาม ลูกน้องสองคนของพี่หูก็เหลือบตามองไปทางท้ายรถโดยไม่รู้ตัว…

หลี่ปั๋วเหวินที่ตาไวก็เข้าใจทันที

จากสีหน้าท่าทางของสามคนนั้น เขาก็เดาคำตอบได้แล้ว

เขาก้มกระซิบสั่งลูกน้องข้างตัวไม่กี่คำ

หลังจากนั้นลูกน้องของเขาสองคนก็เดินตรงไปที่ท้ายรถอย่างระมัดระวัง

พวกเขาไม่สนใจสีหน้ากังวลของคนที่ถูกจับไว้เลยแม้แต่น้อยและทันใดนั้นพวกเขาก็ทำการเปิดท้ายรถออก

พวกเขาพบผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ข้างใน ในสภาพหมดสติ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและมือเท้าก็ถูกมัดไว้!

“แม่!!!”

เจียฝูร้องลั่น เธอพุ่งเข้าไปหาแม่ของเธอโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นและน้ำตาของเธอก็ไหลพรากออกมา!

จ้าวหลิงก็รีบตามเข้าไปและตรวจดูอาการอย่างรวดเร็ว

พอยืนยันได้แล้วว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ เธอก็หันไปปลอบเจียฝูทันที

“แม่ของเธอแค่หมดสติไป เราจะรีบรักษาให้!”

ครั้งนี้ พวกเขาออกมาพร้อมกับทีมต่อสู้ถึงสามทีม

แม้แต่หน่วยสนับสนุนภายนอกก็ยังออกมาด้วย

และในทีมของหลี่ปั๋วเหวินก็มีเจ้าหน้าที่สองคนที่พอมีความรู้เรื่องการปฐมพยาบาลพอดี

เหยาเหล่ยกับโจวซินก็รีบเดินเข้ามา

ก่อนจะช่วยกันประคองหลี่ซิ่วหลานขึ้นอย่างระมัดระวัง

แล้วจึงพากลับไปยังรถปราบจลาจลเพื่อทำการรักษาเบื้องต้นทันที

ในตอนนี้สถานการณ์ก็เริ่มชัดขึ้นแล้ว

แม่ของเจียฝูก็ถูกพบแล้ว

แถมพวกสารเลวก็ถูกจับไว้ได้แบบเป็นๆ

ดังนั้นมันก็ถึงเวลาที่ทีมต่อสู้จะเข้ามาจัดการงานหลังจากนี้ต่อ

“เกาเฉียงถึงตานายแล้ว”

หลี่ปั๋วเหวินตบไหล่ลูกน้องเบาๆ

แล้วดวงตาที่เย็นเฉยของเกาเฉียงก็มีประกายขึ้นมา

พอรับคำสั่ง เขาก็รู้แล้วว่าเขาต้องทำอะไรต่อไป

…

ภายใต้เงาของปากกระบอกปืนกลที่เล็งอยู่ไม่ไกลออกไป

พี่หูกับพวกก็ไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกตัวเลยแม้แต่น้อย

เพราะลูกน้องคนหนึ่งของเขาที่ลุกขึ้นก่อนหน้านี้ก็ถูกยิงเจาะหน้าแข้งไปแล้ว

และจนถึงตอนนี้ลูกน้องคนนั้นก็ยังนอนกัดฟัน จนเหงื่อท่วมหน้าเพราะความเจ็บปวด

บ้านพักที่พวกพี่หูใช้ค้างคืนเมื่อคืนนี้อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก

ดังนั้นหลี่ปั๋วเหวินจึงสั่งให้คนเข้าไปเคลียร์พื้นที่อย่างคร่าวๆ

พอไม่พบปัญหาอะไรพวกเขาก็ลากชายทั้งสามคนที่ถูกมัดเข้าไปทันที

เมื่อเช้าพวกเขาเพิ่งออกมาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

พี่หูจึงไม่คิดเลยว่า…พวกเขาจะได้กลับเข้าบ้านกันไวขนาดนี้!

เขาพยายามนึก “ข้ออ้าง” กับ “เหตุผล” ร้อยแปดอย่าง

แต่สถานการณ์ในตอนนี้กลับใช้ไม่ได้สักอย่างเลย

จะอ้างว่าแค่ผ่านทางมา? งั้น “ศพ” กับ “คนที่ถูกจับมา” เขาจะว่าอย่างไร…

มันจบแล้วจริงๆ …

พี่หูหน้าซีดราวกับศพ เขาถูกคนสองคนลากเข้าไปในบ้าน

และรอรับการตัดสินที่กำลังจะมาถึง

…

ด้านหลี่ซิ่วหลานพอได้รับการช่วยเหลือเบื้องต้นจากเหยาเหล่ยกับโจวซินแล้ว

ไม่นานเธอก็ฟื้นตื่นขึ้นมา

อาการบาดเจ็บหลักๆ ของเธอนั้นอยู่แค่ชั้นผิวหนัง

เพราะพวกมันต้องการให้เธอมีชีวิตอยู่เพื่อใช้งานต่อ

พวกมันจึงไม่ได้ทำร้ายเธอถึงตาย

หลังจากที่ได้ยาบำรุง น้ำเกลือและทำแผลไปส่วนหนึ่งแล้ว

ในที่สุดเธอก็นั่งพิงและพูดคุยได้

“แม่!! ฮือ ๆ ๆ!!”

เจียฝูทั้งดีใจทั้งเจ็บปวด เธอโผเข้าไปซบอกแม่แน่น

สายสัมพันธ์ที่เกือบขาด…ก็กลับมาเชื่อมต่อกันอีกครั้ง

หลี่ซิ่วหลานเองก็ตาแดงและบวมช้ำ

เธอกอดลูกสาวจนแน่นและไม่ยอมปล่อย

เมื่อคืน เธอรู้สึกกลัวเหลือเกิน

เธอกลัวว่าเจียฝูจะต้องอยู่คนเดียวในอำเภอเฟิงเหอ

เธอกลัวว่าพอฟ้ามืด ลูกของเธอจะถูกซอมบี้กิน…

แต่โชคดี!

ที่ลูกสาวของเธอยังอยู่

แถมยังนำคนจากฐานลวี่หยวนมาช่วยเธอด้วย!

ฉี่เจิ้ง… พวกเรารอดแล้ว… เจียฝูไม่ต้องอยู่คนเดียวแล้ว… ฮือ…

…

ข้างรถดัดแปลง

จ้าวหลิงก็ยืนมองอย่างเงียบๆ

เทียบกับวัยเด็กที่แตกสลายของเธอแล้ว

อย่างน้อยเจียฝูก็ยังมีแม่

เธอใช้มือเช็ดหางตาอย่างรวดเร็วตอนที่ไม่มีใครสังเกต

ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าและล็อกสีหน้าให้กลับมานิ่งอย่างเดิม

แม่ลูกทั้งสองกอดกัน…จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร

จนกระทั่งเสียง “ไอ” เบาๆ ก็ดังขึ้นเพื่อตัดฉากนั้น

โจวซิน สมาชิกทีมหญิงในทีมต่อสู้จงใจขัดจังหวะพวกเธอเบาๆ

เพราะในตอนนี้ทุกคนยังมีงานต้องทำต่อ

“เรื่องกอดกัน ไว้รอให้กลับไปฐานก่อนก็ยังไม่สายนะคะ”

“ตอนนี้พวกผู้ชายที่ฆ่าสามีคุณแล้วก็ทำเรื่องอย่างว่ากับคุณอยู่ในบ้านหลังนั้นแล้ว”

“หัวหน้าทีมของฉันเลยฝากมาถามคุณว่า คุณอยากแก้แค้นเองไหม?”

“ถ้าอยาก พวกเราก็จะยกโอกาสนี้ให้คุณ แต่ถ้าไม่… พวกเราจะจัดการให้เอง”

น้ำเสียงของโจวซินราบเรียบ

แต่ “คำ” ที่ออกมากลับคมเหมือนมีด

“ฉันจะไป!!”

แค่ได้ยิน หลี่ซิ่วหลานก็เหมือนถูกฉีดอะดรีนาลีน

เธอลุกพรวดด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ!

ไอ้พวกผู้ชายในนั้น!

เมื่อวานพวกมัน ฆ่าสามีของฉัน

แล้วยัง… เหยียบย่ำฉันอีก!

จะให้ฉันปล่อยไปน่ะเหรอ…ไม่มีทาง!!

ความเจ็บปวดบนตัวของเธอราวกับหายวับไป

เธอกระโดดลงจากรถแล้วยืนจนมั่นคง

ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นก็จ้องไปยังบ้านที่เป็นเหมือนกับนรกเมื่อคืนนี้

ศัตรูของเธอ…อยู่ตรงนั้น!

เหยาเหล่ยพูดแทรกเสียงเรียบ

“การสอบสวนเสร็จแล้วค่ะ หัวหน้าทีมบอกว่าหลังจากที่สอบสวนเสร็จแล้ว เราจะมอบพวกมันให้คุณกับลูกจัดการได้ตามใจเลย”

“แต่ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ฉันขอแนะนำสักนิด....อย่าให้พวกมันตายง่ายเกินไป…ค่อยๆ ให้พวกมันตายอย่างช้าๆ จะดีกว่า”

คำพูดที่ไม่เข้ากับหน้าตาใสๆ ของเธอกลับออกมาจากปากของเธอ

แต่เกาเฉียงที่เพิ่งเช็ดเลือดบนมือด้วยผ้าเช็ดหน้ากลับพยักหน้าเห็นด้วยเงียบๆ

เมื่อครู่ เขาเพิ่งจะสรุปผลการสอบสวนและรายงานให้หัวหน้าทีมเสร็จ

สามคนนี้ก็แค่คนธรรมดา

ดังนั้นภายใต้เทคนิคการสอบสวนที่นับวันยิ่งชำนาญ

แค่ไม่กี่นาทีเขาก็ทำให้พวกมันคายข้อมูลออกมาจนหมดไส้

ที่แท้ คนพวกนี้ก็มีความเกี่ยวพันกับพวกเขาจริงๆ!

เมื่อสองสามวันก่อน ทีมต่อสู้ของฐานลวี่หยวนได้ไปที่เมืองเซินเจิ้น

เพื่อหาข้อมูลของโดรน

หลังจากที่พวกเขาหลบฝนอยู่คืนหนึ่ง วันถัดมา…

พวกเขาก็ได้กวาดล้างคนที่มาเก็บค่าคุ้มครองหรือก็คือคนของเจ้าพวกนี้!

จากนั้นพวกมันก็ตามรอยพวกเขามาถึงเมืองกว่างหยวน!

และคราวนี้พวกมันก็ยกพวกกันมาสิบคันรถ

แล้วตระเวนไล่ถามจากผู้รอดชีวิตที่อยู่รอบๆ

ดังนั้นมันจึงไม่ต้องสงสัยเลยเพราะลวี่หยวนได้ถูกพวกมันหมายหัวไว้แล้ว!

แก๊งเถียนหง หนึ่งในกองกำลังใหญ่ของเมืองเซินเจิ้น!

หลี่ปั๋วเหวินสั่งให้ส่งข่าวกลับฐานเพื่อรายงานประธานฉินทันที

พร้อมกับแบ่งลูกน้องส่วนหนึ่งไปลาดตระเวนเพื่อคอยเฝ้าระวังรอบอำเภอเฟิงเหอ

และถ้าพวกเขาเจอพวกแก็งเถียนหงอีกพวกเขาก็จะทำการเตือนก่อน

แต่ถ้าจำเป็น… พวกเขาก็จะดับไฟก่อนที่มันจะลาม

ในตอนนี้ก็เหลือแค่ว่าจ้าวหลิงจะเอายังไงต่อ

เพราะในภารกิจครั้งนี้ทุกอย่างถูกสั่งการโดยประธานฉิน

และคำสั่งนั้นก็ชัดเจนมากว่าให้ประสานงานกับผู้จัดการจ้าวหลิงและเคารพความเห็นของเธอเป็นหลัก

และเมื่อครู่…

จ้าวหลิงก็ได้ขอให้พวกเขายกพวกมันทั้งสามคนให้กับสองแม่ลูกคู่นี้จัดการ

“แม่! หนูขอไปด้วย!!”

หลี่ซิ่วหลานเพิ่งก้าวเท้าไปได้เล็กน้อย เจียฝูก็เข้ามาคว้ามือเธอไว้แน่น

ดวงตาเล็กๆ ของเธอก็มีความแค้น

นี่คือวันสิ้นโลกแล้ว

มารยาทและศีลธรรมแบบเดิม ได้พังทลายหายไปหมดแล้ว

การพูดให้ลูกเป็นผ้าขาวจึงเป็นเรื่องตลกสิ้นดีในยุคแบบนี้

โลกใบนี้คนที่บริสุทธิ์มักจะอยู่ไม่รอด!

“ดี! ไปด้วยกัน!!”

หลี่ซิ่วหลานกัดฟันแน่น

และตอบรับคำของลูกสาวโดยไม่ลังเล

วันนี้…

พวกเธอจะไปแก้แค้นด้วยกัน!