ตอนที่ 375 : ฉันจะช่วยเธอเอง!

ตอนที่ 375 : ฉันจะช่วยเธอเอง!

ที่ลานจอดรถใต้ดิน!

คำนี้ในวันสิ้นโลก ถือเป็นคำต้องห้ามอย่างไม่ต้องสงสัย!

ไม่ว่าจะเป็นย่านการค้า ย่านที่อยู่อาศัย อาคารขนาดใหญ่หรือแม้แต่ลานจอดรถใต้ดินที่เคยพบเห็นได้ทั่วไปในอดีต

แต่ในวันสิ้นโลกสถานที่เหล่านี้กลับกลายเป็น “เขตต้องห้าม” ที่ผู้รอดชีวิตธรรมดาไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้!

เพราะสถานที่เหล่านั้นคือจุดที่ซอมบี้จำนวนมหาศาลไปหลบแสงแดด!

สถานที่ที่มีพื้นที่กว้างใหญ่แถมยังมืดแบบนั้นไม่ต้องถามเลยว่าพวกซอมบี้จะชอบกันแค่ไหน?!

ถ้ามีคนถามว่าในอาคารหลังนี้มีซอมบี้หรือไม่มันคงไม่มีใครตอบคำถามนั้นได้

แต่ถ้าเป็นลานจอดรถใต้ดินแล้วล่ะก็....แน่นอนว่าต้องมี!

เพียงแต่จำนวนจะมากหรือน้อยก็เท่านั้น!

อีกทั้งลานจอดรถใต้ดินส่วนใหญ่ไม่มีทางมีอาหารหรือสิ่งของจำเป็นอยู่แล้ว

ดังนั้นผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่จึงไม่อยากเข้าไปหาเรื่องตายในนั้น

เพราะข้างนอกหากมองหาดูดีๆ พวกเขาก็อาจจะยังพอหารถที่สตาร์ทติดได้อยู่บ้าง

และพวกเขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องเข้าไปเสี่ยงในสถานที่อันตรายแบบนั้น…

เวลานี้ เจียฝูที่กำลังสิ้นหวังก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก

เพราะเธอต้องรีบหารถเพื่อกลับไปฐานลวี่หยวนให้ได้!

ไม่อย่างนั้นหากฟ้ามืดสนิท ต่อให้เธอมีรถมันก็ยากที่เธอจะสามารถเดินทางผ่านฝูงซอมบี้ที่ออกมาเพ่นพ่านได้!

เจียฝูไม่สนใจบาดแผลบนตัวของเธอ

เธอไม่สนเลือดที่กำลังไหลจากการล้มบนใบหน้า

เธอยังคงวิ่งต่อไปข้างหน้าและมุ่งหน้าไปหาลานจอดรถใต้ดินที่ใกล้ที่สุด!

ไม่นาน เธอก็วิ่งมาถึงชุมชนที่ค่อนข้างใหม่แห่งหนึ่ง

ตามหลักแล้วที่แบบนี้ย่อมมีลานจอดรถใต้ดินอยู่…

เธอกัดฟันและไม่คิดหาทางเลือกอื่นอีก

เมื่อเป้าหมายอยู่ตรงหน้าแล้วเธอก็ต้องไป!

ไม่กี่นาทีต่อมา

เธอก็มายืนอยู่ที่ทางเข้าลานจอดรถใต้ดิน

เธอหยิบไฟฉายขนาดเล็กแบบเปลี่ยนถ่านได้ของเธอออกมา

นี่คือของขวัญที่พ่อของเธอหามาให้เธอก่อนหน้านี้

ของเล็กๆ ที่ในอดีตไม่มีใครคิดจะใส่ใจ

กลับกลายเป็นสิ่งที่ล้ำค่าในตอนนี้

มันเคยส่องสว่างเพื่อให้เธอข้ามผ่านคืนที่มืดมิดและโดดเดี่ยวมาแล้วหลายครั้ง

และในเวลานี้ เธอก็กัดฟันถือไฟฉายแล้ววิ่งลงไปด้วยความกล้าหาญ!

ตึก ตึก ตึก…

เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาก็ดังสะท้อนไปทั่ว

ก่อนที่เธอจะเข้ามา เธอได้ถอดรองเท้ามาแขวนไว้กับตัวแล้ว

ดังนั้นในตอนนี้เธอจึงกำลังเดินด้วยเท้าที่เปลือยเปล่าบนพื้นซีเมนต์

เพื่อให้เสียงเท้าของเธอเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่ทันทีที่เธอก้าวลงไป กลิ่นเหม็นที่แปลกประหลาดก็พุ่งเข้าใส่จมูกของเธอ

ที่นี่คล้ายกับจะเต็มไปด้วยหนูที่เน่านับร้อยตัว

มันเป็นกลิ่นเหม็นที่เธอก็อธิบายไม่ถูกเพราะมันทั้งเน่า ทั้งฉุนและทั้งอึดอัด!

เจียฝูรีบกลั้นหายใจ

และใช้แสงจากไฟฉายส่องไปข้างหน้า ขณะเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

เมื่อเดินมาถึงชั้นใต้ดินชั้นแรก

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าของเธอก็คือ รถยนต์หลายสิบคันที่จอดอยู่เงียบๆ!

พวกมันเหมือนกับแค่หลับใหลไป

ที่สำคัญคือพวกมันรอดพ้นจากฝนกรด

รอดพ้นจากการถูกผู้รอดชีวิตยึดไป

และกำลังรอคอยคนที่มีวาสนามาพบเจอ…

เจียฝูไม่กล้าส่งเสียงดัง

เธอค่อยๆ เดินไปที่รถคันแรก

ก่อนจะลองดึงประตู…

ล็อค!

เธอลองคันต่อไป…ล็อคอีก!

คันถัดไป … ก็ยังล็อค!

เลือดที่เดือดพล่านจากความดีใจในอกก็เหมือนกับถูกสาดน้ำเย็นใส่!

เธอเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ต่อให้เธอเจอรถที่สภาพดี

แต่เธอก็ต้องมีกุญแจหรือรีโมท ถึงจะปลดล็อคและสตาร์ทมันได้!

ใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็ซีดเผือดในความมืดทันที

เธอถูกความโง่เขลาและวู่วามของตัวเองตบหน้าเข้าอย่างแรง

ใช่แล้ว เธอก็ยังเป็นแค่เด็กสาวอายุ 13 ปี

ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องเหล่านี้ด้วยซ้ำ

แม้ว่าเธอจะพอขับรถได้แต่นั่นก็เป็นเพราะพ่อของเธอเพิ่งจะสอนให้เธอขับรถเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้

เจียฝูรู้ตัวแล้วว่าเธอกำลังทำพลาดครั้งใหญ่!

รถที่จอดอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ว่าผู้รอดชีวิตไม่กล้าเข้ามาเอาไป

แต่เป็นเพราะพวกเขาไม่มีกุญแจ!

ในละครทีวีเธออาจจะเคยเห็นฉากที่ต่อสายตรงแล้วสตาร์ทได้เลย

แต่ในโลกความเป็นจริงมันแทบเป็นไปไม่ได้!

การจะสตาร์ทเครื่องยนต์ได้ เธอต้องใช้ความรู้และเครื่องมือมากกว่านี้

และมันไม่ใช่สิ่งที่เธอจะทำได้ในเวลาอันสั้น!

เธอถอยไปหนึ่งก้าวและตั้งใจที่จะรีบหนีออกไป

แกร๊ก!

ในตอนนี้เองเสียงบางอย่างแตกหักก็ดังสะท้อนไปทั่วโรงรถใต้ดินที่เงียบสงัด!

หัวใจของเจียฝูก็สั่นสะท้านทันที

ไฟฉายเล็กๆ ก็ส่องไปที่เท้าของเธอ

กะโหลกศีรษะที่ถูกกัดจนแหลกไม่เหลือเค้าโครงเดิมถูกเธอเหยียบจนแตก!

เศษผมที่เปื้อนคราบสีดำยังคงติดอยู่ที่เท้าเล็กๆ ที่เปลือยเปล่าของเธอ!

“โฮกกกกกก!!!”

เสียงคำรามก็ดังก้องมาจากส่วนลึกของลานจอดรถ!

ฝูงสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว!

เลือดบนใบหน้าของเจียฝูแทบจะหายไปหมดหน้าของเธอซีดเผือดราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง

จบแล้ว!

ภายใต้ความสิ้นหวังนี้ เธอก็ไม่คิดจะเก็บเสียงอีกต่อไป

เธอวิ่งออกไปข้างหน้าอย่างสุดแรง!

และในตอนนี้เองภายใต้แสงจากไฟฉายของเธอก็เผยให้เห็นซอมบี้สิบกว่าตัวที่อยู่ข้างหน้า!

หน้าตาที่น่าเกลียดของพวกมันทุกตัวก็หันมามองเธอ!

ใบหน้าของเจียฝูซีดเผือด

เธอรีบเปลี่ยนทิศวิ่งไปอีกทางทันที

แต่แล้วเธอก็เจอกับกลุ่มซอมบี้ที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งดักอยู่ข้างหน้าอีก!

ทุกทิศทุกทางเต็มไปด้วยซอมบี้!

เธอรู้สึกเหมือนพลังทั้งหมดในร่างถูกสูบออกจนหมด

ภารกิจช่วยแม่ของเธอยังไม่ทันจะเริ่ม เธอก็กำลังจะตายอยู่ที่นี่แล้ว…

ขณะที่เธอกำลังสิ้นหวังสุดๆ

ไฟฉายในมือของเธอก็สะท้อนเงาของรถเก๋งคันหนึ่งพอดี!

รถเก๋งคันนั้นเปิดประตูอ้าอยู่!

เธอไม่รู้ว่าเจ้าของเดิมของรถคันนี้ถูกซอมบี้ลากออกไปแล้วหรือกลายพันธุ์ตายไปแล้วกันแน่

แต่คนๆ นั้นได้ทิ้งรถคันนี้ไว้โดยไม่ล็อค!

เธอเหมือนกับคนที่คว้าฟางช่วยชีวิตได้!

เจียฝูรีบใช้แรงเฮือกสุดท้าย วิ่งพุ่งเข้าไปทันที

เธอกระโดดขึ้นรถและปิดประตูทันที!

ปัง!

ไม่ถึงสองวินาที ซอมบี้ฝูงใหญ่ก็ตามมาถึงรถของเธอพอดี!

แสงจากไฟฉายของเธอก็ส่องให้เห็นกุญแจรถวางอยู่ในช่องเก็บของตรงที่วางแขน!

เจียฝูนึกถึงวิธีที่พ่อของเธอเคยสอนทันที

ถ้ามีกุญแจอยู่ในรถ…

งั้นก็เหยียบเบรกแล้วก็กดปุ่มสตาร์ทได้เลย!

บรืน!!

เครื่องยนต์ติดขึ้นมาในทันที!

เธอไม่เสียเวลาดีใจ

เพราะเสียงเครื่องยนต์นั้นจะดึงดูดซอมบี้เข้ามาเพิ่ม!

เธอเข้าเกียร์อย่างไม่คล่องนัก ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนสุดแรง

เธอชนซอมบี้ที่เกาะรถอยู่จนกระเด็นออกไปสองสามตัว

ก่อนจะพุ่งตรงไปยังทางออกของลานจอดรถอย่างรวดเร็ว

ฐานย่อย

ในเขตกักกัน

รถคันหนึ่งเข้ามาจอดอยู่กลางเขตกักกัน

ส่วนคนที่อยู่บนกำแพงก็กำลังถือปืนเฝ้าระวัง

พวกเขาฟังเด็กสาวด้านล่างเล่าเรื่องทั้งหมดออกมาทั้งน้ำตา!

เรื่องราวที่โหดร้ายนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกเดือดดาล!

“ได้โปรดเถอะค่ะ! ช่วยแม่ของหนูด้วย! ต่อให้หนูต้องทำอะไรเพื่อชดใช้หนูก็ยอม!”

เจียฝูคุกเข่าอยู่กลางเขตกักกัน

เธออ้อนวอนคนของฐานลวี่หยวนทั้งน้ำตา

นี่คือสิ่งเดียวที่เธอสามารถทำได้!

เธอไม่รู้เลยว่าฐานลวี่หยวนจะยอมไปช่วยแม่ของเธอหรือไม่…

“หนูขอร้อง…”

เสียงของเธอค่อยๆ อ่อนแรงลง

เพราะตั้งแต่เช้า เธอกินข้าวเพียงแค่มื้อเดียวเท่านั้น

สำหรับผู้รอดชีวิตในวันสิ้นโลกแล้ว การได้กินวันละสองมื้อก็ถือว่าหรูหรามากแล้ว

และตลอดช่วงบ่ายของวันนี้ เธอก็ต้องหนีเอาชีวิตรอดจนใช้พลังงานจนหมด

ร่างกายที่คุกเข่าอยู่ก็เริ่มสั่น

และกำลังจะล้มลง…

แต่ทันใดนั้นเอง ร่างหนึ่งก็เข้ามาพยุงเธอไว้

เป็นจ้าวหลิง...

ใบหน้าของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความเย็นชา

แต่เธอกลับพูดกับเด็กสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดว่า…

“ฉันจะช่วยเธอเอง!”