ตอนที่ 370 : ต้องแก้แค้น!

ตอนที่ 370 : ต้องแก้แค้น!

ย้อนเวลากลับไปก่อนหน้านี้เล็กน้อย

หลังจากที่หลินเจียฝูลงจากรถและวิ่งไปได้ระยะหนึ่งเธอก็พบว่าแม่ของเธอไม่ได้ตามลงมาด้วยแล้วเธอถึงได้รู้ว่ามีแค่ตัวเธอเท่านั้นที่ถูกหลอกให้ลงจากรถ!

แต่ในตอนที่เธอกำลังจะหันกลับไปเพื่อไปช่วยพ่อแม่ของเธอเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่ตามมาเธอก็ได้ยินพ่อของเธอบอกให้เธอไปหลบ

เมื่อรวมกับเสียงเครื่องยนต์ที่เธอได้ยินอย่างเลือนลางข้างหลังและยังมีคำพูดของพ่อของเธอที่บอกให้ไปหลบและรอสนับสนุนเมื่อจำเป็นเธอจึงฝืนตัวเองให้หยุดฝีเท้าและกลับไปซ่อนตัวอยู่หลังแนวต้นไม้

“พ่อ! แม่! อย่าเป็นอะไรเลยนะ!”

ดวงตาของเธอก็แดงขึ้นเล็กน้อยและในใจก็ภาวนาอย่างเงียบๆ มือทั้งสองข้างของเธอก็กำท่อนเหล็กไว้พร้อมที่จะออกไปสนับสนุนตามที่พ่อของเธอบอกตลอดเวลา!

ไม่นานรถที่ไล่ตามพวกเขามาก็หยุดลง

หลินเจียฝูก็มองดูรถคันนั้นก่อนจะเห็นชาย 3 คนลงมาจากรถและในตอนนี้เองที่เธอพบว่าสถานการณ์เริ่มดูไม่ดีแล้ว!

ในใจของเธอก็ยิ่งร้อนรนและคิดว่าเธอจะช่วยพ่อแม่ยังไงดีจนลืมคิดถึงเรื่องความปลอดภัยของตัวเองไปสนิท!

จากนั้นเธอก็เห็นว่าหนึ่งในคนที่ลงมาจากรถและกำลังเดินเข้าหารถของพ่อแม่เธอหยิบอะไรบางอย่างที่คล้ายกับปืนพกออกมา!!

เธอไม่เคยเห็นปืนพกของจริงแต่เธอก็รู้ได้ทันทีว่านั่นไม่ใช่ของปลอมอย่างแน่นอน!

จะทำยังไงดี!?

ในขณะที่เธอกำลังสับสนและไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีรถของพ่อแม่ของเธอก็เริ่มสตาร์ทเครื่องยนต์และออกวิ่ง!

แต่ในตอนนี้เองชายที่ถือปืนคนนั้นก็เผยรอยยิ้มที่ดุร้ายออกมาและยิงใส่รถของพ่อแม่เธอ!

และยังไม่จบเพียงเท่านั้นชายคนนั้นยังยิงไปที่ยางรถอีกสองสามนัด!

จากนั้นรถของพ่อแม่ของเธอก็พุ่งชนแนวต้นไม้ที่อีกฝั่งของถนนก่อนจะหยุดลง

หลินเจียฝูตกตะลึงและสมองของเธอก็ว่างเปล่าไปในทันที

ความกลัวที่อธิบายไม่ได้ก็เริ่มโจมตีหัวใจเล็กๆ ของเธอก่อนที่ความสิ้นหวังจะเริ่มเข้ามาเติมเต็มพื้นที่ในใจของเธอ

ในตอนนี้เธอก็ไม่มีความคิดที่จะพุ่งตัวออกไปอีกซึ่งอาจจะเป็นเพราะเธอรู้ดีว่าถ้าเธอวิ่งออกไปในตอนนี้มันก็คงไม่ต่างจากการยื่นหัวไปให้คนพวกนั้นและไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรทั้งนั้น!

จากนั้นเธอก็เห็นว่าพ่อแม่ของเธอกำลังพูดคุยกันคนพวกนั้นแต่ไม่นานหลังจากนั้นคนพวกนั้นก็ได้พยายามทำลายหน้าต่างรถของพ่อแม่ของเธอ!

หลินเจียฝูไม่เคยรู้สึกสิ้นหวังขนาดนี้มาก่อน!

ในอดีตในตอนที่เธอเจอวิกฤตปรสิตเธอก็ยังคงมีความหวัง

แต่ในตอนนี้

ไม่ว่าเธอจะพยายามกวาดสายตามองรอบๆ มากแค่ไหนเธอก็เห็นเพียงอาคารรกร้างว่างเปล่าที่ไร้ซึ่งผู้คนหรืออาจจะมีเพียงซอมบี้ที่อยู่ในนั้น

“พระเจ้า! ได้โปรดช่วยพ่อแม่ของหนูด้วย! ต่อให้หนูต้องกินน้อยลงหนูก็ยอม! หรือจะไม่ให้หนูกินอะไรอีกเลยก็ยังได้! ขอแค่ให้พ่อกับแม่ของหนูปลอดภัยกลับมาก็พอ! ฮือๆๆ!”

เธอพยายามกลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้และเช็ดน้ำตา

แต่ในโลกแบบนี้ย่อมไม่มีพระเจ้าที่เธอกำลังขอร้อง

และคงไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้

หลังจากที่เธอพอจะสงบสติอารมณ์ได้เธอก็ใช้เสื้อผ้าที่สกปรกเช็ดน้ำตาและหันไปมองทางฝั่งของพ่อแม่อีกครั้งก่อนจะพยายามคิดว่าเธอควรทำยังไงดี

แต่ผลก็คือเธอกลับเห็นภาพที่ทำให้มือและเท้าของเธอต้องเย็นเฉียบ!

หลังจากที่พ่อแม่ของเธอลงจากรถและพยายามพูดคุยกับคนพวกนั้นเธอก็เห็นพ่อของเธอพุ่งเข้าไปกัดชายที่ถือปืน!

เมื่อมองเห็นภาพของพ่อที่ถูกคนพวกนั้นทุบตีจนเลือดไหลเต็มศีรษะแต่ก็ยังคงไม่ยอมปล่อยราวกับเขาพร้อมจะตายไปกับอีกฝ่ายในที่สุดเธอก็ละทิ้งเหตุผลทั้งหมดและวิ่งออกมาจากที่ซ่อน!

ไม่สนใจแล้ว!

ยังไงเธอก็ต้องไปช่วยพ่อกับแม่!!

“เจียฝู! วิ่งไป!”

ในตอนนี้เองเสียงที่แหบแห้งของแม่ของเธอก็ดังขึ้น!

ปัง!

แล้วก็ตามมาด้วยเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหว!

！！！！！？

หลี่ซิ่วหลานรู้สึกราวกับมีบางอย่างในใจที่แตกสลายไป

ฝีเท้าที่กำลังวิ่งของเธอก็ลดความเร็วลงเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปมอง

แล้วเธอก็ได้เห็นฉากที่ทำให้เธอต้องเบิกตากว้างอย่างโกรธแค้น!

เพราะสิ่งที่เธอมองเห็นนั้น!

คือสามีของเธอ...

ชายที่พยายามสร้างโอกาสหนีให้เธอ ชายที่ยอมถูกเตะต่อยโดยไม่ส่งเสียงออกมาเลยแม้แต่น้อย ชายที่เธอรู้จักมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ชายที่ร่วมกันเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์และมีลูกด้วยกัน ชายที่เธอใช้ชีวิตด้วยมากว่า 20 ปี

ในตอนนี้บนหน้าผากของเขากลับปรากฏรูกระสุนขนาดใหญ่ ดวงตาของเขาก็ดูไร้ประกายของชีวิตและบริเวณด้านหลังศีรษะของเขาก็มีรูขนาดใหญ่ที่กำลังมีเลือดไหลออกมาพร้อมกับบางสิ่งที่เป็นสีขาว!

“ฉี่เจิ้ง!!!”

“พ่อ!!!”

เสียงร้องที่สิ้นหวังก็พุ่งออกมาจากลำคอของสองแม่ลูก!

เขาตายแล้ว!

ชายที่เป็นสามีและพ่อของพวกเธอ!

ความรู้สึกหวาดกลัวก็พุ่งเข้าใส่หญิงสาวทั้งสองคน!

“โย่~~! นี่ฉันเห็นอะไรเนี่ย!? ที่แท้ก็ยังมีปลาตัวน้อยซ่อนตัวอยู่อีก! แบบนี้ก็สวยสิ~~!@”

ชายที่ถือปืนก็ถีบศพที่ถูกยิงออกจากตัวก่อนจะมองดูหลินเจียฝูที่วิ่งออกไปอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย

ตรงหน้าเขาคือเด็กสาวที่อายุเพียงสิบกว่าปีและกำลังอยู่ในวัยแรกแย้ม!

แม้แต่วันสิ้นโลกก็ไม่สามารถบดบังกลิ่นอายของความสดใสของเธอได้!

โชคดีแล้ว!

“จับพวกเธอให้ได้!”

เขาเลียริมฝีปากและสั่งการลูกน้องของเขา!

หลี่ซิ่วหลานกับหลินเจียฝูที่กำลังเหม่อลอยเมื่อเห็นว่ากลุ่มคนเลวพวกนั้นเริ่มวิ่งไล่ตามพวกเธอ พวกเธอก็เริ่มออกวิ่งกันอีกครั้ง!

ในตอนนี้คนที่พยายามสร้างโอกาสให้พวกเธอหนีก็ตายไปแล้ว!

ดังนั้นพวกเธอต้องไม่ถูกคนพวกนั้นจับได้อีกเพราะไม่อย่างนั้นสิ่งที่สามีและพ่อของพวกเธอทำไปก็จะสูญเปล่า!

วิ่ง!

ทั้งสองคนไม่สนใจที่จะเช็ดน้ำตาอีกต่อไปและทุ่มแรงทั้งหมดที่มีไปที่ขาเพื่อวิ่งอย่างบ้าคลั่ง!

หนีให้ได้!

ต้องสลัดคนพวกนี้ให้ได้!

แต่คนพวกนั้นมีรถดังนั้นพวกเธอจึงไม่สามารถวิ่งไปตามถนนได้ดังนั้นพวกเธอจึงต้องอาศัยซอยแคบๆ เพื่อให้ตัวเองมีโอกาสรอด!

นี่คือสิ่งที่พวกเขาสามคนเคยพูดคุยกันตอนเบื่อๆ เพื่อฆ่าเวลา

ในใจของหลี่ซิ่วหลานกับหลินเจียฝูก็เต็มไปด้วยความเศร้าแต่ไม่นานพวกเธอก็พุ่งเข้าไปในซอยข้างๆ อาคารและเริ่มวิ่งอย่างบ้าคลั่ง

ยังไงก็ต้องรอดชีวิตไปให้ได้!

มีแค่การรอดไปให้ได้เท่านั้นถึงจะคุ้มค่ากับการที่พ่อและสามีของพวกเธอยอมสละชีวิต!

และพวกเธอยังต้องรอดเพื่อกลับมาแก้แค้นให้ได้!

ทั้งสองแม่ลูกยังคงวิ่งต่อไปอย่างไม่รู้จักเหนื่อย!

ข้างหลังพวกเธอก็มีชาย 4 คนคอยวิ่งไล่ตาม!

ต้องสลัดให้ได้!

อย่างน้อยพวกเธอก็ต้องกลับไปที่ฐานลวี่หยวนเพื่อรายงานเรื่องนี้ให้ได้มีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่พวกเธอจะสามารถแก้แค้นได้!