ตอนที่ 363 : สิ่งที่แขวนอยู่

ตอนที่ 363 : สิ่งที่แขวนอยู่

ในสายตาของหลี่ไฉและพี่เฟินก็คืออาคารขนาดใหญ่ที่มีสามชั้นที่อยู่ห่างออกไป

จากภายนอกมันดูค่อนข้างเก่า

และรอบๆ อาคารหลังนี้ก็มีต้นไม้ขึ้นไม่น้อยเลย

และบางทีมันอาจจะเป็นเพราะฝนกรดที่ตกลงมาเมื่อปีที่แล้วจึงทำให้ต้มไม้ส่วนใหญ่ในนั้นตายไปหมดจนเหลือแค่ลำต้นที่ไร้ใบและบิดเบี้ยวกระจายอยู่รอบๆ โรงฆ่าสัตว์

หลี่ไฉก็มองดูฉากที่แปลกประหลาดตรงหน้าด้วยความรู้สึกกดดัน

มันแปลกมากที่

แม้ตอนนี้จะเป็นเวลา 4 โมงกว่าแล้วและพระอาทิตย์ก็ยังคงส่องแสงอย่างเต็มที่แต่ที่นี่กลับดูน่าขนลุก!

ราวกับว่าแสงแดดนั้นจงใจหลีกเลี่ยงพื้นที่นี้!

“พวกมันอาศัยอยู่ข้างในนั้น ตอนนั้นที่ฉันถูกจับมาฉันก็ถูกขังอยู่ที่นี่สองสามวัน…”

“ฉันเคยเห็นสิ่งที่น่ากลัวข้างในมาแล้ว...! ฉันว่าพวกเราไปกันเถอะนะ?!”

จู่ๆ พี่เฟินก็ดูเหมือนจะนึกถึงความทรงจำที่น่ากลัวในอดีตและดวงตาทั้งสองข้างของเธอก็เผยความหวาดกลัวออกมา

สายตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและดูตึงเครียดจนผิดปกติราวกับว่าเธอกำลังเห็นอะไรบางอย่างที่น่ากลัวเข้ามาใกล้

แต่น่าเสียดายที่หลี่ไฉไม่ได้ฟังคำพูดของอีกฝ่ายเลย

เธอยังคงสังเกตการณ์ที่นี่ต่อ

“ตรงนั้นมีอะไรคะ? ทำไมถึงมีการขึงเชือกไว้ด้วย?”

ขณะที่เธอกำลังสังเกตการณ์ต่อไปเธอก็พบสิ่งที่ดูแปลกประหลาด

ข้างๆ โรงฆ่าสัตว์กลับมีเชือกยาวขึงเอาไว้สองสามเส้นและวนไปทางด้านหลังของอาคาร

คำถามนี้เธอกลับไม่ได้รับคำตอบจากพี่เฟิน

เพราะพี่เฟินเองก็ไม่รู้เช่นกัน

เธอถูกคนของที่นี่จับมาขังไว้ก่อนจะถูกเอาตัวออกไปใช้เป็นเหยื่อล่อทำให้เธอนั้นไม่คุ้นเคยกับที่นี่มากนัก

เมื่อเห็นแบบนี้หลี่ไฉก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคงให้คำตอบเธอไม่ได้แล้ว

“งั้นพี่เฟินรออยู่ที่นี่ก่อนนะ ฉันจะไปดูก่อนพอฉันดูเสร็จแล้วเราจะกลับกันเลย!”

หลังจากที่เธอพูดออกมาเธอก็ไม่สนใจคำอ้อนวอนที่น่าสงสารของอีกฝ่ายเลย หลี่ไฉค่อยๆ เดินออกจากอาคารที่พวกเธอซ่อนตัวอยู่อย่างระมัดระวัง

หลังจากนั้นเธอก็พยายามทำความเข้าใจสภาพแวดล้อมของที่นี่เพื่อที่จะวางแผนสำหรับการโจมตีครั้งต่อไป

และต้องขอบคุณการวิวัฒนาการเส้นประสาทของเธอที่ทำให้การตอบสนองของเธอดีขึ้นมากและร่างกายของเธอยังดีกว่าคนธรรมดาทั่วไปส่วนใหญ่อีกเล็กน้อย

เธอค่อยๆ เดินเพื่อให้เกิดเสียงน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

และด้วยชุดกีฬาที่พอดีตัวและรูปร่างที่เพรียวบางของเธอก็ทำให้การเคลื่อนไหวของเธอนั้นแทบจะสมบูรณ์แบบ

ทุกการเคลื่อนไหวของเธอดูเป็นธรรมชาติและลื่นไหลราวกับแมวป่าที่คล่องแคล่ว

ไม่นานนักเธอก็ออกจากอาคารที่เธอซ่อนตัวอยู่และเดินวนไปจนมองเห็นอีกด้านของโรงฆ่าสัตว์

หลังจากที่เธอมาถึงที่นี่ในที่สุดเธอก็มองเห็นสถานการณ์ด้านหลังโรงฆ่าสัตว์

“นี่มัน?!!!”

ดวงตาของหลี่ไฉก็เบิกกว้างทันทีและรูม่านตาของเธอก็หดตัวลงอย่างรวดเร็วราวกับว่าเธอได้เห็นอะไรบางอย่างที่น่ากลัว!

ความหนาวเย็นก็ลอยขึ้นมาจากกระดูกสันหลังของเธอ เธอจ้องมองฉากด้านหลังโรงฆ่าสัตว์และพยายามคิดว่าสิ่งที่เธอเห็นมันคืออะไรกันแน่!

เพราะสิ่งที่เธอเห็นคือร่างของคนที่รวมตัวกันเกือบร้อยร่างที่กำลังพยายามยื่นมือออกไปคว้าถุงสีดำที่ถูกแขวนอยู่ข้างบน!

และร่างคนเหล่านั้นก็คือซอมบี้!

มันเกิดอะไรขึ้น!?

หลี่ไฉมองดูซอมบี้เหล่านี้ที่รวมตัวกันอยู่อย่างตกตะลึง

ตอนนี้เป็นเวลากลางวันแถมพระอาทิตย์ก็ยังไม่ตกแม้ว่าแดดจะดูร่มไปบ้างแต่มันก็ยังถือว่าสว่างอยู่!

แต่ทำไมที่นี่ถึงมีซอมบี้รวมตัวกันมากมายขนาดนี้!?

ต่อให้เป็นฐานขนาดใหญ่อย่างฐานลวี่หยวนที่มีคนอาศัยอยู่หลายร้อยคนในตอนกลางวันก็จะมีซอมบี้โผล่มาให้เห็นแค่หลักสิบตัวเท่านั้น!

เธอระงับความประหลาดใจและมองดูฉากตรงหน้าอย่างละเอียด

แต่ไม่นานนักเธอก็เหมือนจะพบอะไรบางอย่าง

เหนือซอมบี้เหล่านั้นไปประมาณ 10 เมตรมีถุงบางอย่างที่ถูกห้อยไว้อยู่

และสิ่งที่อยู่ในถุงนั้นก็น่าจะเป็นสิ่งที่ดึงดูดซอมบี้ที่อยู่ข้างล่างในตอนนี้

พวกมันพยายามปีนกันเองเพื่อที่จะคว้าถุงนั้นลงมาให้ได้!

“มันคืออะไรกัน?”

ในขณะที่หลี่ไฉกำลังสงสัย

ก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะความบังเอิญหรืออะไรแต่หนึ่งในถุงสีดำที่เหมือนจะถูกแขวนไว้ไม่ดีก็หล่นลงมา!

ถุงสีดำนั้นก็ตกลงไปหาฝูงซอมบี้ข้างล่าง!

แปะ!

หนึ่งในผู้โชคดีที่อยู่ข้างล่างก็ถูกถุงนั้นหล่นใส่หน้าจนสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นแตกกระจายออกมาทันที

“?!!!”

รูม่านตาเล็กๆ ของหลี่ไฉก็ขยายขึ้นทันทีที่เธอเห็นว่าข้างในนั้นมีอะไร!

เธอกำลังเห็นอะไร!?

แม้ว่าเธอจะเตรียมใจไว้นานแล้วแต่เธอก็ยังคงยอมรับฉากตรงหน้าไม่ได้

ถุงที่แตกออกมานั้นข้างในกลับเต็มไปด้วยก้อนบางอย่างสีดำและแดงรวมถึงเลือดที่ดูจะยังไม่แห้งสนิทและซอมบี้ผู้โชคดีตัวนั้นก็ถูกย้อมเป็นสีแดงไปทั่วทั้งตัวในทันที

และในตอนนี้เองซอมบี้รอบๆ ก็เริ่มบ้าคลั่งพวกมันหยิบก้อนเนื้อสีแดงที่พอจะหยิบได้เอาเข้าไปกัดกินในปากทันที

อาหารมื้อใหญ่มาแล้ว!

พวกมันมีความอยากอาหารอย่างไม่มีที่สิ้นสุดและหลังจากที่พวกมันเฝ้ารอมานานในที่สุดพวกมันก็ได้รับรางวัล!

ซอมบี้ผู้โชคดีตัวนั้นที่ร่างกายเต็มไปด้วยก้อนเนื้อก็ถูกเพื่อนของมันแย่งกันหยิบก้อนเนื้อจากตัวของมัน!

“เอ่อ...!”

เมื่อเห็นฉากที่กระทบกระเทือนจิตใจนี้หลี่ไฉก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที!

“อึก.....”

เมื่อเห็นซอมบี้ที่กำลังแย่งอาหารกันอย่างบ้าคลั่งเธอก็รู้ได้ทันทีว่าเธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปเพราะตอนนี้พวกซอมบี้เริ่มส่งเสียงดังกันแล้วและคนในโรงฆ่าสัตว์จะต้องออกมาดูแน่

ครึ่งนาทีต่อมา

หลังจากที่เธอจากไปได้ไม่นานก็มีคนมาปรากฏตัวขึ้นที่หน้าต่างชั้นสองของโรงฆ่าสัตว์!

เป็นชายร่างใหญ่ศีรษะล้านคนนั้น!

“หืม? ทำไมถึงมีถุงตกลงไป? ถุงพวกนี้คุณภาพแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ช่วงนี้ก็ตกลงไปสามถุงแล้วดูเหมือนว่าครั้งหน้าเราต้องเปลี่ยนเป็นแบบที่แข็งแรงหน่อยแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเราจะไม่เหลืออะไรมารับประกันความปลอดภัยของพวกเรา!”

เขาเงยหน้ามองไปรอบๆ แต่พอไม่เห็นอะไรที่น่าสงสัยเขาก็เอามือไปลูบศีรษะที่ล้านของตัวเองก่อนจะหันหลังกลับและเดินจากไป

พี่เฟินที่รออยู่ที่เดิม

หลังจากที่เธอรออย่างหวาดกลัวอยู่ครู่ใหญ่ในขณะที่เธอรอจนแทบจะทนไม่ไหวและอยากจะหนีออกไปก่อนหลี่ไฉก็กลับมาหาเธอในที่สุด!

ในตอนนี้เองใบหน้าของหลี่ไฉที่เดิมทีเต็มไปด้วยความมั่นใจก็เปลี่ยนไปใบหน้าของเธอในตอนนี้กลับดูหวาดกลัวและซีดขาว

เมื่อหลี่ไฉมาถึงเธอก็พูดออกมาแค่ว่า “ไป!”

จากนั้นเธอก็ดึงแขนของพี่เฟินและพาออกไปจากที่นี่ทันที

ไม่กี่นาทีต่อมาพวกเธอก็ไปขึ้นรถที่จอดซ่อนเอาไว้และตรงไปยังสถานที่ที่พวกเธอเลือกไว้สำหรับพักผ่อนในคืนนี้

และยิ่งพระอาทิตย์ตกลงไปมากเท่าไหร่

โรงฆ่าสัตว์แห่งนี้ก็ดูน่าขนลุกขึ้นมากเท่านั้น....