ตอนที่ 360 : การล่า
ตอนที่ 360 : การล่า
ตอนที่ 360 : การล่า
ร้านยางแห่งหนึ่งข้างถนน
ชายสองคนก็พ่นฝนเลือดสีแดงออกมาทั่วภายใต้แสงแดดจากดวงอาทิตย์ที่กำลังร้อนระอุจนกลายเป็นภาพที่ดูแล้วน่าขนลุก
ตุบ!
ชายร่างใหญ่หน้าแดงก็ล้มลงบนพื้นที่กำลังร้อนระอุก่อนที่มือขวาของเขาที่ยังคงพยายามคว้ามีดพร้าออกมาจะสิ้นแรงไปตลอดกาล
เฮือก เฮือก เฮือก!!!
ปากของเขาก็ยังคงส่งเสียงที่ฟังดูแปลกประหลาดพร้อมกับเลือดสีแดงเข้มที่ยังคงพุ่งออกมา
ภายใต้แววตาของคนที่ใกล้จะตายเขามองไปที่หญิงสาวตรงหน้าที่ขับรถเก๋งเข้ามาด้วยความไม่เข้าใจ
ทำไมต้องฆ่าพวกเขา!?
แต่แล้วความคิดของเขาก็ทำได้แค่หยุดอยู่เพียงเท่านี้ไปตลอดกาล
ตุบ! x3
ชายอีกสามคนที่ถูกปาดคอเช่นกันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาทยอยล้มลงกับพื้นตามรอยชายร่างใหญ่หน้าแดงไป
ในร้านยางข้างถนนก็เหลือเพียงชายฟันเหยินกับหญิงสาวที่เพิ่งปรากฎตัวเท่านั้นที่ยังคงมีชีวิตอยู่
และมีดสั้นในมือขวาของหญิงสาวนั้นก็ไปจ่ออยู่ที่คอของชายฟันเหยินแล้ว!
“แถวนี้ยังมีพวกแกเหลืออยู่อีกกี่คน? ฐานของพวกแกอยู่ที่ไหน? พวกแกมีกันกี่คน? พวกแกจับผู้รอดชีวิตไว้กี่คน!?”
ทันทีที่หญิงสาวเปิดปากเธอก็พ่นคำถามออกมาอย่างต่อเนื่องจนทำให้ชายฟันเหยินทำอะไรไม่ถูก
“ถ้าแกไม่พูดชะตากรรมของแกก็จะเหมือนกับคนที่นอนอยู่บนพื้น! ฉันให้คำมั่นสัญญาว่าถ้าแกพูดฉันจะไม่ฆ่าแกและปล่อยแกไป!”
ราวกับว่าเธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถง้างปากของชายตรงหน้าได้ดังนั้นเธอจึงพูดประโยคนั้นออกมาด้วยความเย็นชา
หืม!
ในตอนนี้เองแววตาของชายฟันเหยินก็ดูมีความหวังขึ้นมา!
หัวใจที่สิ้นหวังไปแล้วก็กลับมามีความหวังอีกครั้ง!
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะทำตามสัญญาหรือไม่ แต่เขาก็ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ก่อน!
“สาบานออกมา! ห้ามโกหกฉัน! ไม่อย่างนั้นต่อให้ต้องตายฉันก็จะไม่พูด!”
ชายฟันเหยินก็ทำเป็นปากแข็งและพูดออกมาเสียงดัง
หญิงสาวที่เห็นแบบนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมา
และมีดสั้นที่เคยจ่ออยู่ที่คอของอีกฝ่ายก็ถูกดึงกลับและรอให้เขาพูด
“พูดมา!”
เมื่อมองดูหญิงสาวหน้าตาดีตรงหน้าที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความสดใสเขากลับไม่กล้าที่จะมีความคิดชื่นชมเลยแม้แต่น้อย
เพราะผู้หญิงคนนี้เพิ่งจะชักมีดออกมาและฆ่าเพื่อนของเขาทุกคนอย่างโหดเหี้ยม!
และถ้าไม่ใช่เพราะเธอต้องการข้อมูลเขาก็อาจจะได้ลงไปนอนกับเพื่อนของเขาแล้วก็ได้!
“อย่าผิดสัญญาล่ะ!”
“ฐานของพวกเราอยู่ที่.....พวกเรามีกันประมาณ.....คน.....แล้วก็วันนี้หัวหน้าของพวกเราได้สั่งให้พวกเราออกมาจับผู้รอดชีวิตข้างนอก....ดังนั้น.....”
ชายฟันเหยินพูดทุกสิ่งที่เขารู้ออกมา
ให้ตายเถอะ!
คิดว่าคนอย่างเขาจะมีความกล้าและพร้อมตายจริงๆ เหรอ?
มันเป็นไปไม่ได้!
เขาอยู่กับคนพวกนี้ก็เพราะผลประโยชน์เท่านั้น!
คนพวกนั้นก็ตายไปแล้วแต่เขาก็ควรจะมีชีวิตต่อไปไม่ใช่เหรอ!?
“ฉันพูดทุกอย่างที่รู้หมดแล้ว ดังนั้นปล่อยฉันไปเถอะนะ!”
ชายฟันเหยินก็เริ่มรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยและไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอากาศที่ร้อนเกินไปหรือเป็นเพราะแผลที่เกิดขึ้นตอนที่เขาถูกมีดจ่อคอกันแน่
ในตอนนี้เขายังคงมีความหวังว่าอีกฝ่ายจะปล่อยเขาไปจริงๆ
แม้ว่ามันอาจจะไม่มากนักก็ตาม
“ดี แกไปได้แล้ว”
หืม?
ชายฟันเหยินก็ตกตะลึงเล็กน้อยและคิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป
หญิงสาวตรงหน้าเขาพูดว่าอะไรนะ?
ตามเนื้อเรื่องปกติเธอควรฆ่าเขาหลังจากที่เขาตอบคำถามไม่ใช่เหรอ?
“ยืนนิ่งทำไม? ฉันบอกว่าไปได้แล้วไง”
เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาวอีกครั้งชายฟันเหยินก็ตอบสนองในที่สุด
อีกฝ่ายปล่อยเขาไปจริงๆ!?
จริงๆ งั้นเหรอ!
เมื่อเห็นหญิงสาวค่อยๆ เก็บมีดและถอยไปในที่สุดเขาก็มั่นใจ!
เขาถูกปล่อยตัวแล้วจริงๆ!
“ขะ...ขอบคุณ!”
ทั้งที่เมื่อครู่เขายังถูกอีกฝ่ายไล่ฟันแต่ตอนนี้เขากลับเปิดปากพูดขอบคุณออกมามันช่างน่าขันจริงๆ
ชายฟันเหยินก็ไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมนานเขาหันหลังกลับและรีบวิ่งไปข้างหลังทันที!
เขารีบฉวยโอกาสในตอนที่อีกฝ่ายยังไม่เปลี่ยนใจหนีเอาชีวิตรอดทันที!
เพียงแต่
เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าในระหว่างที่เขากำลังวิ่งเลือดของเขาก็ไหลออกมาอย่างต่อเนื่องและกลิ่นเลือดของเพื่อนของเขาก็ได้เริ่มกระจายออกไปได้สักพักแล้ว!
หลังจากที่เขาวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวชายฟันเหยินที่ยังไม่ทันจะได้ดีใจก็มองเห็นร่างที่กำลังเคลื่อนไหวเข้ามา!
“ซะ...ซอมบี้!! บ้าเอ๊ย!”
หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง!
เขาไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะมีซอมบี้ปรากฏตัวขึ้น!
และไม่ได้มีเพียงแค่ตัวเดียว!
แต่มีถึงห้าหกตัว!
และเลือดในร่างกายของเขาที่เริ่มไหลออกมากเกินไปก็เริ่มทำให้เขารู้สึกอ่อนแรงจนในที่สุดขาของเขาก็อ่อนแรงจนทำให้เขาล้มลงกับพื้น!
“อ๊ากกกกก! ช่วยฉันด้วย!”
ในตอนนี้เขาก็ได้ล้มลงกับพื้นและไม่มีแรงลุกขึ้นมาอีก!
ส่วนซอมบี้ก็ไม่ได้เกรงใจเขาเลย พวกมันพุ่งเข้าไปหาชายฟันเหยินอย่างไม่ลังเลและเริ่มเพลิดเพลินไปกับอาหารมื้อใหญ่ที่มาอย่างไม่คาดคิดนี้ทันที...
เสียงร้องของเขาที่ดังขึ้นได้ไม่นานก็หยุดลงไม่รู้ว่าเป็นเพราะคอของเขาถูกกัดจนขาดหรือเพราะเขาเสียชีวิตไปแล้วกันแน่แต่ที่แน่ๆ เขาคงไม่มีโอกาสรอดชีวิตแล้ว...
หญิงสาวก็มองดูฉากนี้อย่างเงียบๆ ก่อนจะกลับขึ้นรถเก๋งที่เธอขับมา
และดูเหมือนว่าเหตุการณ์นี้จะถูกเธอคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว
“คุณหลี่......พวกเราปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ?”
ในขณะที่หญิงสาวกำลังมองซอมบี้ที่กำลังกินซากศพบนพื้นก็มีเสียงของผู้หญิงดังขึ้นมาจากเบาะหลังของรถอย่างอ่อนแรง!
หญิงสาวเจ้าของเสียงนั้นมีอายุประมาณสามสิบกว่าปีและมีใบหน้าที่ธรรมดา!
เธอก็คือผู้หญิงที่หลี่ไฉได้ช่วยมาจากพวกแก๊งกินคนที่ใช้เธอเป็นเหยื่อล่อผู้รอดชีวิต!
ส่วนคุณหลี่หรือคนที่เธอกำลังพูดด้วยแน่นอนว่าต้องเป็นหลี่ไฉ!
ไม่รู้ว่าตั้งแต่ที่พวกเธอกลับมาที่ชานเมืองหยุนเฉิงอีกครั้ง!
“ปลอดภัยแล้วล่ะ พี่เฟินพวกเราไปกันเถอะไปอีกที่หนึ่งกันลองดูว่าเราจะฆ่าพวกคนของโรงงานฆ่าสัตว์เพิ่มได้ไหมแล้วเราค่อยกลับบ้านกัน!”
ในตอนนี้หลี่ไฉก็จัดหมวกแก๊ปของเธอให้ตรงส่วนความเย็นชาแบบตอนที่เธอฆ่าคนเมื่อตอนก่อนหน้านี้ก็ได้หายไปแล้วและน้ำเสียงของเธอก็กลับมาเป็นปกติ
เมื่อตอนเช้าพวกเธอได้ขับรถออกมาจากเมืองชานและใช้เวลาประมาณสองสามชั่วโมงกว่าจะมาถึงเมืองหยุนเฉิง
แล้วหลังจากนั้นพวกเธอก็เริ่มล่าคนของโรงฆ่าสัตว์!
นี่เป็นกลุ่มที่สองแล้วที่ถูกหลี่ไฉฆ่าในวันนี้!
ในช่วงประมาณสิบโมงเช้าของวันนี้สถานที่แรกที่พวกเธอไปก็คือจุดที่พี่เฟินถูกคนพวกนั้นจับตัวไปก่อนจะถูกนำมาใช้เป็นเหยื่อล่อและพวกเธอก็ประสบความสำเร็จในการฆ่ากลุ่มคนที่ดักอยู่ตรงนั้น!
ภายใต้รูปลักษณ์ที่ไร้เดียงสาของหลี่ไฉและทักษะที่รวดเร็วกับสายฟ้าของเธอก็ทำให้การฆ่าอีกฝ่ายเป็นไปอย่างง่ายดาย!
นี่คือความแข็งแกร่งของผู้วิวัฒนาการ!
และหลี่ไฉก็ยังเป็นถึงผู้วิวัฒนาการด้านการตอบสนองของเส้นประสาทที่หาได้ยากยิ่ง!
ในสถานการณ์ที่อีกฝ่ายไม่ได้มีอาวุธร้อนหรือการป้องกันอย่างเต็มที่และยิ่งมีคนไม่มากมันก็ยิ่งทำให้เธอกำจัดอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย!
และในตอนนี้เธอก็กำลังไล่ล่าพวกมนุษย์กินคนของโรงฆ่าสัตว์แห่งนั้น!