เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

ตอนที่ 345 : ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อ

ตอนที่ 345 : ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อ

ตอนที่ 345 : ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อ


ตอนที่ 345 : ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อ

“อ๊ากกกก!!!”

เสียงกรีดร้องก็ดังมาจากอาคารข้างๆ!

หลี่ปั๋วเหวินกับคนอื่นๆ ก็ตอบสนองในทันที

ที่นั่นดูเหมือนจะเป็นที่ที่เซียวหมิงและคนอื่นๆ ในกลุ่มของอีกฝ่ายใช้อาศัยอยู่!!

เกิดเรื่องขึ้นแล้วจริงๆ!

“พวกนายเฝ้าระวังที่นี่ให้ดี!”

หลี่ปั๋วเหวินที่มีใบหน้าจริงจังก็รีบออกคำสั่งจากนั้นเขาก็เร่งฝีเท้าของตัวเองเพื่อไปหาลูกน้องที่กำลังพักอยู่ข้างล่าง!

เขาใช้เวลาไม่ถึง 20 วินาทีในการมาปรากฏตัวอยู่ในห้องข้างล่างที่เขาเพิ่งจะพักผ่อนอยู่เมื่อครู่นี้

และสิ่งที่ปรากฏในสายตาของเขาก็คือลูกน้องของเขาที่ตื่นขึ้นมากันหมดแล้ว!

ไม่มีอะไร!

ฮู!

ในใจของเขาก็ถอนหายใจเล็กน้อย

โชคดีที่ที่นี่ไม่ได้ถูกตัวประหลาดนั่นแอบเข้ามาแต่ก็ดีแล้วเพราะคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นลูกน้องที่ล้ำค่าของเขาและหากเขาต้องสูญเสียใครคนใดคนหนึ่งไปเขาเองก็ไม่ยินดีแน่!

“เมื่อครู่มีตัวอะไรบางอย่างแอบเข้ามา ทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ทันที! เราต้องกำจัดมัน!”

พูดจบเขาก็นำคนที่เตรียมพร้อมแล้วเดินทางไปฝั่งของเซียวหมิงอย่างระมัดระวังทันที

มันแทบไม่ต้องสงสัยเลย

เพราะในคืนที่มืดมิดแบบนี้

สิ่งที่จะสามารถแอบเข้ามาได้โดยที่มีพวกเขาเฝ้าระวังอยู่ก็ไม่น่าจะพ้นซอมบี้กลายพันธุ์!

ถ้าพวกเขาไม่รีบจัดการมันงั้นคืนนี้พวกเขาก็ไม่ต้องคิดเรื่องการพักผ่อนหรือป้องกันอีกต่อไปแล้ว!

เสียงกรีดร้องจากทางฝั่งของเซียวหมิงเมื่อครู่นี้จะต้องดึงดูดซอมบี้ข้างนอกอย่างไม่ต้องสงสัย!

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรีบกำจัดซอมบี้กลายพันธุ์ให้เร็วที่สุดไม่อย่างนั้นสถานการณ์ของพวกเขาก็จะยิ่งอันตรายมากขึ้นไปด้วย!

บ้าเอ๊ย!

ตอนบ่ายก็เพิ่งจะเจอเรื่องระทึกขวัญไปรอบหนึ่งทำไมตกกลางคืนต้องมาเจออีกรอบด้วย!?

ทุกคนก็บ่นในใจอย่างบ้าคลั่ง แต่ฝีเท้าของพวกเขากลับไม่ได้ช้าลงเลยแม้แต่น้อย

พวกเขาใช้เวลาวิ่งกันเพียง 20 วินาทีเท่านั้น

และในตอนนี้เองเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง!

อาคารที่พวกของเซียวหมิงอาศัยอยู่นั้นมี 3 ชั้นและพวกเขาอาศัยอยู่กันที่ชั้น 2

เมื่อหลี่ปั๋วเหวินมาถึงบันไดของอาคารที่พวกเซียวหมิงอยู่เขาก็เปิดไฟฉายยุทธวิธีในมือแล้วเร่งให้สว่างที่สุดพร้อมกับให้ลูกน้องของเขาโยนลูกบอลเรืองแสงเข้าไปเป็นจำนวนมาก

ไม่นานทั้งชั้น 2 ของอาคารก็สว่างขึ้น!

แล้วภาพข้างในก็ปรากฏขึ้นต่อสายตาของทุกคน!

ข้างในมีผู้รอดชีวิต 3 คนที่ร่างเต็มไปด้วยเลือดกำลังนอนอยู่กับพื้นซึ่งพวกเขาก็คือผู้รอดชีวิตในกลุ่มของเซียวหมิงที่เพิ่งจะกินข้าวเย็นด้วยเมื่อก่อนหน้านี้!

ในตอนนี้พวกเขามีแค่ตาที่เบิกกว้างและหน้าอกที่ไม่ขยับขึ้นลงอีกต่อไปที่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าพวกเขานั้นได้ตายไปแล้ว!

ในระยะเวลาสั้นๆ นี้กลับมีคนตายไปแล้วถึง 3 คน!

“เซียวหมิง! พวกคุณอยู่ที่ไหน? อะไรเข้ามาโจมตีพวกคุณ!”

หลี่ปั๋วเหวินจ้องมองพื้นที่รอบๆ อย่างระมัดระวังและพยายามป้องกันอันตรายที่อาจจะปรากฏขึ้นได้ทุกเมื่อ

“หัวหน้าหลี่!”

หลี่ปั๋วเหวินเพิ่งจะตะโกนจบที่ชั้นสองก็มีเสียงสองเสียงดังขึ้น!

เป็นเสียงของจางเกอหลินกับเซียวหมิง!

“ช่วยพวกเราด้วย! มีตัวประหลาดบุกเข้ามา!”

ใบหน้าของจางเกอหลินในตอนนี้ก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเมื่อเขาเห็นคนของฐานลวี่หยวนที่เข้ามาพร้อมกับปืนเขาก็เหมือนกับได้เจอฟางช่วยชีวิตเขาจึงรีบพุ่งเข้าไปหาทันที

เซียวหมิงเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความกลัวและความร้อนรน แต่หลังจากที่วิ่งมาอยู่ตรงหน้าหลี่ปั๋วเหวินแล้วเขาก็รีบพูดด้วยเสียงสั่นๆ ว่า

“เมื่อครู่ตอนที่พวกเรากำลังนอนหลับอยู่ จู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง! พอผมจุดไฟแช็กขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นผมก็เห็นเงาดำพุ่งไปหาเสี่ยวโจว!”

“มันจะต้องเป็นซอมบี้อย่างแน่นอน!”

ในตอนนี้เองสายตาของเซียวหมิงก็ตกไปที่ศพของคนในกลุ่มที่แทบจะจำหน้าตาเดิมไม่ได้แล้วเพราะทั้งตาและหูของอีกฝ่ายนั้นถูกกัดกินจนหายไปหมด!

“แล้วมันไปไหนแล้ว!?”

หลี่ปั๋วเหวินเองก็ไม่มีเวลาที่จะมาสอบสวนเรื่องเหล่านี้กับอีกฝ่ายเพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการหาซอมบี้ตัวนั้นให้เจอแล้วฆ่ามันทิ้ง!

เซียวหมิงกับจางเกอหลินก็มองหน้ากันและหลังจากนั้นพวกเขาก็หันไปมองบันไดที่พาขึ้นไปชั้นสามพร้อมกัน!

“จิ้งอี๋กับหลี่อันหายไป! พวกเขาน่าจะหนีขึ้นไปที่ชั้นสามกันแล้ว!”

เซียวหมิงไม่ได้พูดต่อเพราะตอนนี้พวกเขาไม่เห็นซอมบี้ตัวนั้นแล้ว ส่วนหลี่ปั๋วเหวินกับคนอื่นๆ ก็ขึ้นมาจากชั้น 1 ดังนั้นมันจึงเหลือเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น!

หลี่ปั๋วเหวินที่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดก็รีบวิ่งไปที่บันไดแล้วขึ้นไปยังชั้น 3 ทันที

ต้องรีบจัดการ!

ถ้าพวกเขาปล่อยให้ซอมบี้ตัวนี้หลุดไปได้งั้นคืนนี้พวกเขาก็ต้องลำบากกันแล้ว!

“อ๊ากกกกกก!!!”

เสียงกรีดร้องของผู้ชายอีกคนก็ดังขึ้นมาจากข้างบน!

จริงด้วย!

หลี่ปั๋วเหวินยังคงมีสีหน้าที่จริงจังและเขาก็ยังคงพุ่งขึ้นไปบนชั้น 3 โดยไม่ตกใจแม้แต่น้อย

ลูกน้องของเขาที่ตามมาก็ไม่ได้ล่าช้าพวกเขาเตรียมลูกบอลแสงไว้ในมือและเมื่อได้จังหวะพวกเขาก็ทำการโยนขึ้นไปบนชั้น 3 ทันที!

พรึบ!

แสงสว่างก็ขับไล่ความมืดของชั้นสามออกไปทันทีก่อนจะปรากฏสภาพพื้นที่บนชั้น 3 สู่สายตาของหลี่ปั๋วเหวินและคนอื่นๆ ที่ตามขึ้นมา!

ในตอนนี้เองพวกเขาก็มองเห็นร่างเรียวบางที่สวมเพียงกางเกงขาสั้นที่ขาดรุ่งริ่งและกำลังเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว!

แต่ร่างเรียวบางนั้นกลับเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหางและไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรแต่มันก็ได้ละทิ้งการพุ่งเข้าใส่หญิงสาวตรงหน้าแล้วกระโดดหลบไปอย่างรวดเร็ว!

เร็วมาก!

ปัง ปัง ปัง!

หลี่ปั๋วเหวินก็เริ่มเปิดฉากยิง!

ในวินาทีหลังจากที่เขาเห็นฉากนี้เขาก็ยืนยันได้แล้วว่านี่คือซอมบี้กลายพันธุ์อย่างแน่นอน!

และเขาก็กำลังสงสัยว่ามันอาจจะเป็นซอมบี้กลายพันธุ์ที่ชื่อว่าเดอะ จัมเปอร์ที่เขาเคยพบเห็นมาก่อน!

ในวินาทีที่แสงสว่างขึ้นหลี่ปั๋วเหวินก็เปิดฉากยิงทันที แต่ซอมบี้ประหลาดตัวนั้นกลับอาศัยความสามารถในการกระโดดที่เหนือกว่าคนปกติหลบกระสุนไปได้!

“เปิดฉากยิง!”

มือทั้งสองข้างของหลี่ปั๋วเหวินก็ถือปืนและยิงไปที่เดอะ จัมเปอร์ที่กำลังโดดหลบไปมา!

ปัง ปัง ปัง!

ลูกน้องของเขาที่ตามมาก็ย่อมไม่ปล่อยให้หัวหน้าต่อสู้อยู่คนเดียวพวกเขาเองก็เปิดฉากยิงซอมบี้ตรงหน้าเช่นกัน!

“โฮก!”

เดอะ จัมเปอร์ก็กระโดดไปมาอย่างรวดเร็วและหลบกระสุนส่วนใหญ่ไปได้!

มีเพียงแค่สองสามนัดเท่านั้นที่ยิงโดนร่างของมัน

แต่ถึงอย่างนั้นการโจมตีที่ไม่ได้โดนจุดสำคัญแบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้มันรู้สึกคันด้วยซ้ำ

ด้วยพื้นที่ของชั้น 3 ที่มีประมาณสองสามร้อยตารางเมตรมันจึงกลายเป็นสถานที่ที่เหมาะกับการแสดงความสามารถในการกระโดดของมัน!

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปพวกเขาแย่แน่!

ถ้าพวกเขายังยิงต่อไปแบบนี้พวกเขาก็คงได้แต่หวังว่าจะมีกระสุนสักนัดที่โดนจุดสำคัญของมันแต่หากไม่โดนและกระสุนของพวกเขาหมดลงพวกเขาก็จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบทันที!

และอย่าลืมว่าพวกเขาจะต้องกลับไปรับมือกับซอมบี้จากข้างนอกอีก!

“หยุด!”

“เหยาเหล่ย! อีกหน่อยหาโอกาสดีๆ แล้วลงมือ! ฆ่ามันให้ฉัน!”

หลี่ปั๋วเหวินที่มีแผนการในใจแล้วก็ตะโกนบอกให้ทุกคนหยุดยิงก่อนจะพุ่งเข้าไปหาซอมบี้กลายพันธุ์!

เขาจะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อ!

นี่คือวิธีที่เร็วที่สุดที่เขาคิดได้!

ด้วยฝีมือของเขา เขาจึงมีความมั่นใจในระดับหนึ่งว่าเขาจะต่อสู้กับมันได้อย่างน้อยสองสามวินาที!

และในสองสามวินาทีนี้ เขาจะต้องสร้างโอกาสให้ลูกน้องของเขาฆ่ามันให้ได้!

สายตาของหลี่ปั๋วเหวินก็ถูกเพ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาต้องการดูว่าซอมบี้กลายพันธุ์พวกนี้เก่งจริงหรือไม่!

จบบทที่ ตอนที่ 345 : ใช้ตัวเองเป็นเหยื่อ

คัดลอกลิงก์แล้ว