ตอนที่ 330 : นี่คือสิ่งที่คุณสมควรได้รับค่ะ

ตอนที่ 330 : นี่คือสิ่งที่คุณสมควรได้รับค่ะ

ในห้องพัก

เมื่อได้ยินว่าฐานลวี่หยวนจะให้ของใช้ในชีวิตประจำวันเป็นรางวัลหลายคนก็ดีใจจนกระโดดขึ้นมาทันที!

“ดีเลย!!”

คนที่ดีใจส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง

ในฐานย่อยและเขตที่พักอาศัยทั้งสามแห่งสัดส่วนของผู้หญิงนั้นค่อนข้างที่จะต่ำกว่ามาก

ในเขตที่พักอาศัยทั้ง 3 แห่งมีประชากรรวมกันแล้วกว่า 200 คนและเมื่อนำมารวมกับฐานย่อยที่มีประชากรอีกเกือบ 300 คนทำให้ทั้งเขตที่พักอาศัยและฐานย่อยมีประชากรถึง 500 กว่าคน

แต่ถึงอย่างนั้นก็มีผู้หญิงเพียงไม่ถึง 200 คนเท่านั้น

ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะฐานลวี่หยวนนั้นได้คัดเลือกคนจากอาชีพและความสามารถของพวกเขา

ดังนั้นผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ที่ได้เข้าร่วมจึงมักจะเป็นผู้ชายหรือไม่ก็คนที่มีความสามารถในการต่อสู้ไปเลย

แต่ถึงอย่างนั้นนี่ก็เป็นสัดส่วนที่สูงแล้วสำหรับวันสิ้นโลก

เพราะด้วยเหตุผลต่างๆ ในวันสิ้นโลกมันจึงทำให้อัตราการรอดชีวิตของผู้หญิงนั้นต่ำกว่าผู้ชายมาก

ส่วนกระดาษทิชชู่ ผ้าอนามัย พลาสเตอร์ แปรงสีฟัน ผ้าเช็ดตัว เสื้อผ้า รองเท้า.....และอื่นๆ

ของที่พบเห็นได้ทั่วไปในตอนที่โลกยังปกตินั้นกลับกลายเป็นของที่มีประโยชน์และมีความต้องการสูงมาก

เอาแค่เรื่องการขับถ่ายที่ทุกคนนั้นมักจะคุ้นชินกับความสะดวกสบายของการใช้กระดาษทิชชู่ แต่จู่ๆ พวกเขานั้นก็ต้องกลับไปใช้วิธีแบบยุคโบราณอย่างกระทันหัน ดังนั้นมันจึงไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันน่าหงุดหงิดแค่ไหน

คนที่พอมีเงื่อนไขที่ดีหน่อยก็ยังพอที่จะหาเศษกระดาษชำระมาใช้ได้ แต่คนส่วนใหญ่ทำได้แค่หาเศษผ้า กิ่งไม้และของอื่นๆ มาเช็ดเท่านั้น...

และอย่าลืมว่าสำหรับผู้หญิงแล้วทุกเดือนพวกเธอจะต้องมีญาติมาเยี่ยมสองสามวัน

ในช่วงเวลานั้นกลิ่นเลือดของพวกเธอก็จะกระจายออกไปและสำหรับซอมบี้กลิ่นพวกนี้ไม่ได้ต่างจากไฟฉายนำทางพวกมันเลย ดังนั้นระหว่างช่วงเวลานี้พวกเธอจะไม่สามารถออกไปไหนได้เลยและได้แต่รอให้ญาติของพวกเธอจากไปก่อน

นี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้จำนวนของผู้หญิงในวันสิ้นโลกนั้นเหลือน้อยลงมาก

“พี่ไฉ พวกเราไปขอรับผ้าอนามัยกับชุดชั้นในกันเถอะ! นี่มันดีจริงๆ เลย!”

อาจินก็ดึงมือของหลี่ไฉและเขย่าอย่างตื่นเต้น

ความตื่นเต้นที่ปรากฏบนใบหน้าของเธอนั้นไม่สามารถที่จะปิดบังได้เลยและนั่นคือการแสดงออกของอารมณ์ที่มาจากใจจริงของเธอ

หลี่ไฉก็พยักหน้าอย่างเขินอายเล็กน้อย แม้ว่าเธอเองก็จะดีใจมากเช่นกัน แต่การพูดถึงเรื่องพวกนี้ในที่สาธารณะก็ยังคงทำให้คนเขินอายได้เล็กน้อย

“เอาล่ะ ทุกคนมาเข้าแถวได้เลยค่ะ แต่ละคนจะสามารถรับไปได้ 2 อย่างเท่านั้นนะคะ”

จ้าวหลิงก็ถือถุงเอาไว้และส่งสัญญาณให้คนที่ตามเธอมาเตรียมพร้อมสำหรับการแจกจ่ายของใช้ต่างๆ

ในฐานะหัวหน้าฝ่ายที่รับผิดชอบงานปรับปรุงคุณภาพชีวิตของผู้ที่อยู่อาศัยภายในฐาน เธอจึงมักจะคอยหาโอกาสมอบผลประโยชน์ให้กับทุกคนในขอบเขตที่ได้รับอนุญาติและต้องสมเหตุสมผลอยู่เสมอ

ไม่นานนัก

คนกว่าสองสามร้อยคนในพื้นที่พักผ่อนก็เข้าแถวภายใต้การจัดการของคนจากฐานหลัก

คนที่มาถึงก่อนก็เลือกของที่ตัวเองหวังว่าจะได้รับอย่างมีความสุข

และไม่ต้องสงสัยเลย

ของใช้สำหรับสุขอนามัยที่เป็นประโยชน์ต่อการเอาชีวิตรอดเป็นสิ่งที่ทุกคนให้ความสำคัญมากที่สุด

“ยอดเยี่ยมไปเลย! มีของพวกนี้แล้ว ฉันถึงได้รู้สึกว่าตัวเองได้กลับมาเป็นคนยุคใหม่สักที! ตอนที่ไม่มีพวกมันแล้วถึงได้รู้ว่าของพวกนี้มันสำคัญแค่ไหน!”

ชายหนุ่มที่ดูสกปรกและมีอายุประมาณ 27 ถึง 28 ปีก็พูดอย่างถอนหายใจและถือกระดาษทิชชู่สองห่อกับสบู่เหลวที่เพิ่งจะถูกแจกจ่ายไว้ในมือ

เมื่อดูจากรูปลักษณ์ภายนอกของเขาแล้วมันก็มีความเป็นไปได้สูงว่าอีกฝ่ายน่าจะไม่ได้ล้างหน้าล้างตาหรืออาบน้ำมาหลายเดือนแล้ว

ในตอนนี้มันเป็นเรื่องปกติมากที่ทุกคนจะมีกลิ่นตัวและคงไม่มีใครพูดอะไร แต่หากเลือกได้พวกเขาก็ขอทำตัวให้สะอาดดีกว่า!

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจแล้วว่าคืนนี้เมื่อกลับไปที่เขตที่พักอาศัยแล้วเขาก็จะอาบน้ำให้ตัวเองกลับมาสะอาดอีกครั้ง!

เพราะยังไงซะช่วงนี้ฐานลวี่หยวนก็ได้แจกจ่ายน้ำสำหรับใช้ในชีวิตประจำวันให้พวกเขาในระดับหนึ่ง ดังนั้นขอแค่ใช้ให้ดีๆ การจะทำให้ตัวเองสะอาดสัก 7 ถึง 8 ส่วนก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

แถวก็เคลื่อนที่ไปอย่างช้าๆ

ทุกคนที่ได้รับของมาแล้วต่างก็พูดคุยกันอย่างมีความสุข

“หัวหน้าจ้าวเป็นคนดีจริงๆ! ได้ยินมาว่าครั้งนี้ก็เป็นเธอที่เป็นคนคิดริเริ่มขอรางวัลจากคนใหญ่คนโตในฐานลวี่หยวนมามอบให้พวกเรา เธอเหมือนกับพระโพธิสัตว์ของพวกเราจริงๆ~~~”

“ใช่แล้ว ใช่แล้ว! เธอเหมือนกับตัวแทนของเทพีแห่งความสวยและใจดีเลย~~~”

คนที่ได้รับรางวัลต่างก็ดูเหมือนจะกลายเป็นแฟนคลับของจ้าวหลิงไปแล้ว พวกเขาพากันพูดชมจ้าวหลิงกันอย่างไม่เกรงใจ

แต่นี่คือคำพูดที่มาจากใจจริงของพวกเขา

เพราะทุกคนต่างก็ได้รับความเมตตาจากเธอคนนี้ไม่มากก็น้อย

อย่างเช่นในวันที่มีหิมะตกหนักเมื่อปีที่แล้ว

หัวหน้าจ้าวคนนี้ก็ได้ส่งเสื้อผ้าและเครื่องมือสำหรับลดความหนาวบางส่วนไปให้กับผู้รอดชีวิตที่ยังคงอยู่ในเขตที่พักอาศัยต่างๆ

ทำให้ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ผ่านพ้นจากฤดูหนาวนั้นมาได้

ประกอบกับหลังจากที่ฐานย่อยเริ่มก่อสร้างเสร็จแล้ว เธอก็มักจะนำของที่มีประโยชน์บางอย่างมาแจกจ่ายเพื่อสร้างความสะดวกสบายให้กับทุกคน

ดังนั้นจ้าวหลิงจึงมีชื่อเสียงที่ค่อนข้างดีในใจของผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่

“อย่าเบียดกันนะคะ ทุกคนจะได้รับของแน่นอนค่ะ แล้วก็หลังจากที่ทุกคนเหนื่อยกันมาตั้งแต่เมื่อวานนี้ฐานจึงตัดสินใจให้ทุกคนกลับไปพักผ่อนได้เร็วกว่าปกติ ดังนั้นหลังจากที่อาหารเย็นของทุกคนพร้อมแล้ว ทุกคนก็จะกลับไปที่เขตที่พักอาศัยของตัวเองได้ทันทีค่ะ”

จ้าวหลิงก็แจกจ่ายของด้วยตัวเองและไม่ลืมที่จะใช้นี้ตะโกนประกาศข่าวให้ทุกคนฟัง

เมื่อเสียงของเธอสิ้นสุดลง เสียงขอบคุณจากผู้คนจำนวนมากก็ดังตอบกลับมา

สองวันมานี้ทำให้ทุกคนเหนื่อยไม่น้อยเลย ดังนั้นการที่พวกเขาสามารถกลับไปพักผ่อนได้เร็วขึ้นอีกหน่อยจึงไม่มีใครคิดจะปฏิเสธ

เวลาผ่านไปประมาณ 10 นาที

ในที่สุดแถวก็ค่อยๆ ขยับมาจนถึงคิวของอาจินกับหลี่ไฉ

ตอนนี้ถึงคิวของพวกเธอแล้ว

“สวัสดีค่ะ ฉันต้องการผ้าอนามัยหนึ่งห่อกับชุดชั้นในผู้หญิงขนาดฟรีไซส์หนึ่งชุดได้ไหมคะ?”

หลี่ไฉก็พูดกับผู้จัดการแซ่จ้าวตรงหน้าอย่างมีมารยาท

เธอเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะมองเห็นผิวที่ละเอียดอ่อนบนใบหน้าของอีกฝ่ายและยังมีกลิ่นอายของหญิงแกร่งที่แผ่ออกมา

เธอจะต้องเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เก่งมากๆ แม้แต่ในช่วงที่โลกยังสงบสุขก็ตาม

หลี่ไฉประเมินอีกฝ่ายในใจอย่างเงียบๆ

เมื่อก่อนเธอเองก็เป็นผู้หญิงแบบนี้เช่นกัน

เพียงแต่

วันสิ้นโลกได้ล้างกลิ่นอายของหญิงแกร่งที่พึ่งพาตัวเองได้ออกไปจากเธอจนหมดแล้ว

ตอนนี้เธอจึงได้กลายเป็นแค่หญิงสาวคนหนึ่งที่พยายามเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกเท่านั้น

พวกเธอนั้นเป็นผู้หญิงในระดับเดียวกันเพียงแต่ตอนนี้พวกเธอกำลังเดินบนเส้นทางที่แตกต่างกันก็เท่านั้น

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ อืม....อยู่นี่เอง นี่ค่ะ”

จ้าวหลิงเองก็กำลังมองหญิงสาวตรงหน้าเธอที่สวมหมวกแก๊ปและพบว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังมองเธอโดยไม่หลบสายตาเลยแม้แต่น้อย นั่นจึงทำให้เธอประหลาดใจเล็กน้อย

หลังจากที่วันสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้นและโดยเฉพาะช่วงหลังจากที่เธอได้รับตำแหน่งผู้จัดการของฐานลวี่หยวน

เธอก็ไม่ค่อยได้พบกับผู้รอดชีวิตผู้หญิงจากภายนอกที่กล้าสบตาเธอแบบนี้เลย

แต่เธอก็แค่ประหลาดใจเล็กน้อยเท่านั้น

คนที่รอดชีวิตก็มีตั้งมากมายดังนั้นการที่จะมีบางคนที่มีนิสัยที่โดดเด่นก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก

เธอหยิบของที่อีกฝ่ายต้องการออกมาอย่างไม่ใส่ใจแล้วจึงหันกลับไปยื่นให้อีกฝ่าย

ในระหว่างที่ส่งมอบของรางวัล เธอเองก็ได้พิจารณาผู้หญิงตรงหน้าอย่างละเอียดอีกครั้ง

บนตัวของผู้หญิงคนนี้เธอไม่มีความสับสนหรือความสิ้นหวังแบบที่ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ในวันสิ้นโลกมีเลย แต่เธอกลับมีความรู้สึกที่สงบจางๆ?

น่าสนใจจริงๆ

อะไรกันที่ทำให้เธอมีความมั่นใจแบบนี้?

“ขอบคุณค่ะ”

หลี่ไฉก็ยิ้มเล็กน้อยและขอบคุณหญิงสาวตรงหน้า

“......”

ในตอนนี้เอง ในใจของจ้าวหลิงก็มีความผันผวนที่อธิบายไม่ได้แวบขึ้นมา แต่มันก็สงบลงในเวลาไม่ถึงสองวินาที

นี่ฉันคิดอะไรอยู่?

เธอหัวเราะตัวเองในใจก่อนที่ใบหน้าของเธอจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ดูจริงใจและพยักหน้าตอบกลับหลี่ไฉ

“ไม่เป็นไรค่ะ นี่คือสิ่งที่คุณสมควรได้รับค่ะ”