ตอนที่ 320 : ซอมบี้ปีนต้นไม้?

ตอนที่ 320 : ซอมบี้ปีนต้นไม้?

บนกำแพง

หลี่ไฉก็ลืมไปแล้วว่าตัวเองแทงหอกยาวในมือไปแล้วกี่ครั้ง

แต่ไม่ว่ายังไงตรงหน้าเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยซอมบี้อยู่ดี

ฆ่า!

วันนี้ภารกิจของพวกเขาก็คือการกำจัดซอมบี้ทั้งหมดที่บุกเข้ามา!

เธออาศัยความสามารถในการตอบสนองที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปและยังมีการควบคุมกล้ามเนื้ออย่างแม่นยำทำให้เธอสามารถแทงหอกยาวเข้าเป้าได้อย่างแม่นยำ

ในการแทงสิบครั้งเธอสามารถแทงเข้าเป้าได้ถึงเจ็ดแปดครั้งเลยทีเดียว!

อย่าลืมว่าตอนนี้แม้แต่กำแพงของฐานย่อยก็ยังสูงถึง 20 เมตรและซอมบี้ที่อยู่ข้างล่างก็ไม่ใช่เป้านิ่งและถ้าแทงไม่ถูกจุดสำคัญก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะฆ่าพวกมันได้

คนส่วนใหญ่อาจจะต้องแทงถึงสิบครั้งกว่าจะฆ่าได้หนึ่งตัว!

ดังนั้นซอมบี้ที่อยู่ใต้กำแพงส่วนใหญ่จึงกลายเป็นซอมบี้ที่ถูกแทงจนใบหน้าเสียโฉมไปแล้วทั้งนั้น...

พวกมันถูกเฉือนหนังศีรษะจนเผยให้เห็นกะโหลกศีรษะภายใน แต่ถึงอย่างนั้นความกระหายเลือดของพวกมันก็ไม่ได้ลดลงเลย!

“พี่ไฉ พี่เก่งมากจริงๆ! ฉันเห็นพี่ฆ่าพวกมันไปแล้วอย่างน้อยหลายสิบตัว! ไม่เหมือนกับฉันที่ตอนนี้ก็ยังฆ่าได้ไม่ถึงสิบตัวเลย”

อาจินที่เพิ่งจะฆ่าซอมบี้ได้หนึ่งตัวและดึงหอกยาวกลับมาก็เช็ดหยดเหงื่อบนหน้าผากและมองดูการแทงที่ลื่นไหลของหลี่ไฉที่อยู่ข้างๆ ครู่หนึ่งก่อนจะอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างและพูดออกมา

เมื่อครู่เธอนั้นก็ได้หันไปดูพี่หลี่กับพี่เหลียงซึ่งเป็นชายสองคนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มของพวกเขาเพื่อเรียนรู้

แต่ผลก็คือตอนนี้เธอกลับพบว่าทักษะและความแข็งแกร่งของหลี่ไฉนั้นดูเหมือนจะมากกว่าพวกเขาทั้งสองคนอีก!

“แค่เล็งให้ดีแล้วแทงลงไปก็พอ ฉันไม่ได้มีทักษะอะไรมากหรอก เธอสามารถลองทำแบบนี้....แบบนี้....แล้วก็แบบนี้ได้”

หลี่ไฉดึงหอกกลับมาและถือโอกาสนี้หยิบกระติกน้ำที่เอวขึ้นมาดื่ม จากนั้นเธอก็หันกลับไปพูดกับอาจินและแบ่งปันเทคนิคของตัวเองให้อีกฝ่าย

ทักษะเหล่านี้ได้มาจากประสบการณ์เล็กๆ น้อยๆ ของเธอซึ่งทำให้การแทงแต่ละครั้งได้ผลลัพธ์ที่ดีขึ้น

แต่ถึงอย่างนั้นในด้านของความแม่นยำเธอก็ไม่สามารถที่จะสอนได้

เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ของแต่ละคน

ตั้งแต่ที่เข้าสู่ช่วงกลางคืนและคลื่นซอมบี้ที่แท้จริงได้มาถึง พวกเธอก็ลืมไปแล้วว่าพวกเธอต่อสู้มานานแค่ไหนแล้ว

แต่ในตอนนี้กองซากศพซอมบี้ใต้กำแพงก็เริ่มสูงขึ้นแล้วจากตอนแรกที่สูงเพียง 2 เมตรแต่ตอนนี้มันกลับสูงขึ้นมาถึงสี่ห้าเมตรแล้ว!

แม้ว่าทางฝั่งของฐานหลักจะเริ่มออกแรงกันมาบ้างแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีซอมบี้ไม่น้อยที่พุ่งมาถึงใต้กำแพงได้

แต่ทุกอย่างก็ยังคงอยู่ภายใต้การควบคุม

หรืออาจจะพูดได้ว่ามันเป็นสิ่งที่พวกเขาตั้งใจ

หอคอยศพในระดับนี้ ทำให้คนที่ใช้หอกฆ่าซอมบี้ได้ง่ายขึ้นและยังช่วยให้พวกเขาฝึกคนได้มากขึ้นเช่นกัน

“ฉันต้องพักแล้ว”

เสี่ยวฉงที่อยู่ข้างๆ ในตอนนี้ก็มีเหงื่อเต็มศีรษะ เขาหอบหายใจและมือทั้งสองข้างก็บวมแดงไปหมด แถมบางจุดก็เริ่มมีแผลพุพองให้เห็นแล้ว แม้แต่เสื้อผ้าที่สกปรกของเขาก็ยังชุ่มไปด้วยเหงื่อจนสามารถบิดเป็นน้ำออกมาได้!

เขาใช้แรงทั้งหมดแล้วจริงๆ!

คนที่เป็นเหมือนกับเขาในตอนนี้ก็มีไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ยินดีที่จะทำเพราะนี่คือการรักษาชีวิตของตัวเองและยังเป็นการรักษาชีวิตของคนอื่นด้วย!

ไม่มีใครไปพูดอะไรกับเสี่ยวฉงเพราะเขานั้นได้ทุ่มเทอย่างเต็มที่แล้ว

การจะไปพักสักหน่อยจึงไม่นับว่าเป็นปัญหาอะไร

แต่

สิ่งที่ไม่คาดคิดก็มักจะเกิดขึ้นในเวลาแบบนี้!

ในขณะที่เสี่ยวฉงกำลังพิงกำแพงและหอบหายใจ สายตาของเขาก็มองไปตามคลื่นซอมบี้ข้างนอกและกวาดผ่านต้นไม้บางส่วนที่ฐานลวี่หยวนจงใจปล่อยไว้ในระยะประมาณสี่ห้าสิบเมตรจากฐาน แต่ทันใดนั้นเองรูม่านตาของเขาก็หดลง!

เพราะบนต้นไม้ต้นหนึ่งที่สายตาของเขาตกอยู่และภายใต้แสงไฟจากฐานทำให้เขามองเห็นซอมบี้ที่แปลกประหลาดตัวหนึ่งที่กำลังหมอบอยู่ในพุ่มไม้และในตอนนี้มันก็กำลังยกมือขวาขึ้นมาและทำท่าจะโยนอะไรบางอย่าง!

“ระวัง!!!”

เขายังไม่ทันที่จะได้อธิบายอะไร  แต่ตัวของเขานั้นก็พุ่งไปหาอาจินที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วและเขาก็พยายามที่จะทำให้เธอล้มลง!

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

เสียงแหวกอากาศที่แหลมคมก็ดังขึ้น มันพุ่งเข้าใส่พี่หลี่และคนอื่นๆ แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นเสียงร้องของคนจำนวนมากก็ดังขึ้นหลายครั้ง!

เมื่อพวกเขามองตามเสียงไป พวกเขาก็เห็นว่าคนสองสามคนที่ร้องออกมาในตอนนี้ใบหน้าและร่างกายของพวกเขาก็เต็มไปด้วยเลือด!

พวกเขาถูกอะไรบางอย่างโจมตี!

ในชั่วพริตาบนกำแพงก็เกิดความวุ่นวาย!

คนจากฐานหลักที่มีประสบการณ์มากกว่าก็ทำการยิงปืนกดดันจุดที่พวกเขาคาดว่าน่าจะเป็นจุดที่มีการโจมตีออกมาทันที

“ใครก็ได้มาพยุงฉันหน่อย ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว...”

ไม่ไกลจากพี่หลี่ก็มีเสียงร้องที่เจ็บปวดของเสี่ยวฉงดังขึ้น โดยที่เสี่ยวฉงนั้นกำลังล้มทับอาจินอยู่

หลี่เซิ่งหลินก็ไม่สนใจว่าการโจมตีเมื่อครู่มาจากไหน เขามองดูหลี่ไฉก่อนทันทีแต่หลังจากแน่ใจแล้วว่าเธอปลอดภัย เขาจึงค่อยหันไปหาเสี่ยวฉงต่อ

หลังจากที่ถามเสี่ยวฉงแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นเขาก็พูดด้วยความสงสัยทันที

“นายกำลังจะบอกว่าบนต้นไม้มีเงาร่างของคนที่ดูแปลกประหลาดซ่อนอยู่และมันก็โจมตีพวกเราจากระยะไกลงั้นเหรอ? นี่มันเป็นไปไม่ได้!?”

หลี่เซิ่งหลินกับเหล่าเหลียงรวมถึงหลี่ไฉและคนอื่นๆ ต่างก็ตกใจเล็กน้อย

ด้วยสถานการณ์แบบนี้มันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีมนุษย์อยู่ข้างนอก!

แต่

ถ้ามันเป็นซอมบี้กลายพันธุ์ล่ะ?

แถมยังเป็นประเภทโจมตีจากระยะไกล?

“ผมพูดจริงนะ! ผมเห็นจริงๆ!”

เสี่ยวฉงก็พูดอย่างหนักแน่น

เขาลูบศีรษะที่ถูกกระแทกตอนที่ช่วยอาจินเมื่อครู่และสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ร้อนผ่าวออกมา แต่ก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้บาดเจ็บหนักเกินไปและตอนนี้เขาก็ดีขึ้นมากแล้ว

“ทุกคนระวังหน่อย! ตามต้นไม้ข้างนอกฐานอาจจะมีซอมบี้กลายพันธุ์หลบซ่อนอยู่ พวกเรากำลังพยายามจัดการมันอยู่ดังนั้นทุกคนอย่าได้ตื่นตระหนก สู้กับซอมบี้ต่อไป!”

ในตอนนี้ที่กำแพงก็มีเสียงของฉินกั๋วเฉียงที่ถูกขยายด้วยลำโพงดังขึ้นมา

ดูเหมือนว่าคนของฐานลวี่หยวนก็จะพบตัวมันแล้ว

“เอาล่ะ ซอมบี้ตัวนั้นน่าจะมีคนคอยจัดการแล้วพวกเราก็ระวังตัวกันเพิ่มหน่อย อาจิน อาไฉพวกเธอพาเสี่ยวฉงลงไปพักก่อน ฉันกับเหล่าเหลียงจะสู้กับซอมบี้ต่อ”

หลี่เซิ่งหลินไม่ได้คิดที่จะถอยหนีแม้ว่าเขาจะเพิ่งถูกโจมตีจากซอมบี้กลายพันธุ์

เขามองไปยังใต้กำแพง หลังจากที่เกิดความวุ่นวายขึ้นเมื่อครู่นี้การโจมตีของพวกเขาก็ต้องชะงักไปและทำให้หอคอยศพข้างล่างสูงขึ้นอย่างรวดเร็วกว่า 1 เมตร!

“ขึ้นมาเลย! ไอ้พวกสารเลว! ไปตายซะ!”

เมื่ออำนาจการยิงจากคนของฐานหลักหายไปแรงกดดันจากซอมบี้ที่กำลังปีนขึ้นมาก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง ดังนั้นคนที่คอยใช้อาวุธเย็นอย่างหอกยาวจึงต้องระเบิดพลังกันออกมาอีกครั้งเพื่อกำจัดซอมบี้ที่อยู่ใต้กำแพง!

พวกเขาต้องรีบลดความเร็วในการเพิ่มความสูงของหอคอยศพให้ได้เร็วที่สุด!

ที่รอยต่อระหว่างกำแพงของฐานหลักและฐานย่อย ฉินกั๋วเฉียงที่มีสายตาที่เคร่งขรึมก็จ้องมองซอมบี้ที่กำลังถาโถมเข้ามา

“ไม่คิดเลยว่าจะมีซอมบี้ปีนต้นไม้ที่โจมตีระยะไกลได้แบบนี้!? มันคือตัวอะไรกันแน่?”

เมื่อครู่คนที่รับหน้าที่สังเกตการณ์ก็รายงานให้เขาฟังว่าที่กำแพงของฐานย่อยมีคนของพวกเขาถูกโจมตีด้วยอะไรบางอย่างและหลังจากที่ไฟส่องสว่างส่องไปที่จุดที่คาดว่ามีการโจมตีออกมา พวกเขาก็พบกับซอมบี้ที่มีแขนขายาวและถ้าจำไม่ผิดมันก็น่าจะเป็นซอมบี้กลายพันธุ์ตัวเดียวกันกับที่หลบหนีไปจากสายตาของพวกเขาได้เมื่อช่วงก่อนหน้านี้

แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องนี้ก็ไม่ได้ทำให้ฉินกั๋วเฉียงตื่นตระหนกเลยเพราะจนถึงตอนนี้คลื่นซอมบี้ที่อยู่ข้างนอกก็ยังไม่ใช่คลื่นที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเพราะมันยังมีซอมบี้อีกมากที่ยังมาไม่ถึง

ดังนั้นเขาจึงยังไม่ได้สั่งการให้ฐานหลักเปิดฉากยิงอย่างเต็มที่

มันยังไม่ถึงเวลา!

เขาจะรอให้คลื่นซอมบี้ถึงจุดสูงสุดก่อนแล้วเขาก็จะค่อยสั่งให้ทุกคนใช้ปืนกลหนักและระเบิด!

และนั่นก็จะเป็นช่วงเวลาที่เทคโนโลยีของมนุษย์ได้แสดงพลังของมันออกมา!