ตอนที่ 305 : ลองฝีมือเล็กน้อย

ตอนที่ 305 : ลองฝีมือเล็กน้อย

ในห้องโดยสาร

ในตอนนี้หลิวเหวินฮ่าวและหลี่ไฉก็พูดคุยกันเสร็จแล้ว

ทุกคนก็พากันหลับหรือไม่ก็มองดูทิวทัศน์นอกรถเพื่อฆ่าเวลา

ในตอนนี้พวกเขายังเหลือระยะทางอีกไกลกว่าจะถึงจุดหมายปลายทางดังนั้นหลายคนจึงเลือกที่จะพักผ่อน

ส่วนหลิวเหวินฮ่าวเองก็มองออกไปข้างนอกแต่ก็ยังคอยระวังความปลอดภัยของขบวนรถอยู่เสมอ

ส่วนหลี่ไฉก็นั่งพิงเบาะหลังและจ้องมองต้นไม้และอาคารนอกรถที่ค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ และในสมองของเธอก็มีความคิดมากมาย

เพราะกว่าที่พวกเขาจะถึงฐานลวี่หยวนก็ยังต้องใช้เวลาอีก 2-3 ชั่วโมงหรือก็คือช่วงเย็นของวันนี้

และเธอก็จะได้พบกับพวกพี่หลี่และอาจินที่ไม่ได้เจอกันมาหลายเดือนอีกครั้ง

เมื่อนึกถึงช่วงปีที่แล้วที่เธอเพิ่งจะออกจากบ้านในเมืองเซินเจิ้น เธอกับแม่ก็ได้เข้าร่วมกับกลุ่มผู้รอดชีวิตกลุ่มหนึ่งและออกเดินทางกับพวกเขา

พวกเธอต้องผ่านเหตุการณ์ด้วยกันมามากมาย

ตั้งแต่รถเสียและถูกซอมบี้ล้อม

ขาดแคลนอาหารจนต้องแบ่งกันกินเพื่อประทังชีวิต

พบเจอกับฝนกรดที่ทำให้รถของพวกเขาเสียจนต้องเปลี่ยนรถคันใหม่

ถูกซอมบี้รบกวนตอนกลางคืน จนทุกคนต้องนอนกอดกันเพื่อให้กำลังใจกัน

แถมพวกเขายังต้องคอยออกไปหาเสบียงด้วยกันจนทำให้เธอนั้นเอาชนะความกลัวต่อซอมบี้ได้

และในวันสุดท้ายตอนที่เธอต้องแยกตัวออกมา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการรั้งของเพื่อนร่วมทาง เธอที่นั่งอยู่บนรถก็ไม่กล้าแม้แต่จะมองกระจกหลังกลับไปด้วยซ้ำเพราะเธอกลัวว่าน้ำตาของเธอจะไหลออกมา

เมื่อนึกถึงตรงนี้

มุมปากของหลี่ไฉก็อดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเล็กน้อยและวาดรอยยิ้มที่สวยงามเหมือนกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิที่บานสะพรั่งและอบอุ่น

รอยยิ้มนี้เหมือนกับแสงแดดที่ส่องผ่านเมฆครึ้มในฤดูหนาวทำให้คนที่เห็นอดไม่ได้ที่จะหลงใหลไปกับมัน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

พริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้วเกือบครึ่งปี

และโชคดีที่ทุกคนยังคงมีชีวิตอยู่

เธอยังได้ยินมาด้วยว่าตอนนี้พี่หลี่กับเสี่ยวฉงและคนอื่นๆ กำลังเป็นคนงานก่อสร้างในไซต์ก่อสร้างของฐานย่อยของฐานลวี่หยวน แม้ว่าทุกวันนี้พวกเขาจะยังคงอาศัยอยู่ในสถานที่ที่ถูกจัดไว้ให้โดยเฉพาะแต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังมีรถรับส่งคอยพาไปกลับจากที่ทำงานและยังมีคนที่คอยดูแลเรื่องความปลอดภัยให้อยู่เสมอ

ใครก็ตามที่ได้ฟังต่างก็ต้องคิดว่า...

ที่นี่คือดินแดนแห่งความหวัง

มันดีกว่าฐานเล็กๆ ที่เหมืองถ่านหินในเมืองชานของเธอมาก

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้อิจฉาพวกเขาเลยเพราะเธอยังมีพ่อและแม่ของเธออยู่ที่นั่น

เมื่อมีพ่อแม่ของเธออยู่

ที่นั่นก็คือบ้านของเธอ

และในครั้งนี้เธอก็เดินทางไปที่ฐานลวี่หยวนเพียงเพื่อที่จะพบกับพวกพี่หลี่เท่านั้นและยืนยันว่าพวกเขานั้นปลอดภัยดี

ก่อนที่เธอจะกลับไปที่เมืองชานอีกครั้ง

เพราะเธอต้องการอยู่กับพ่อแม่ของเธอและทำให้เหมืองถ่านหินดีขึ้นกว่าเดิมเพื่อที่จะสามารถเลี้ยงดูคนได้มากขึ้น

และนั่นก็จะเป็นการนำความหวังกลับมาให้กับผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ

เวลาผ่านมาถึงช่วงบ่ายสองโมง

ขบวนรถขนส่งของหัวหน้าทีมหลิวก็เข้าสู่เขตเมืองกว่างหยวนและคาดว่าพวกเขาน่าจะถึงฐานในอีกหนึ่งชั่วโมง

ตอนนี้พวกเขาก็อยู่ในเขตเมืองหย่งหนิงซึ่งเป็นเมืองที่ติดกับเมืองกว่างหยวน

“ทุกคนระวังให้ดี! อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงเราก็จะกลับไปถึงฐานแล้ว!”

หลิวเหวินฮ่าวถือวิทยุสื่อสารและตะโกนใส่วิทยุในมือของเขา

แม้ว่าสนามแม่เหล็กโลกจะส่งผลกระทบต่อระยะของสัญญาณ แต่ในระยะที่ไม่ไกลมากนักวิทยุของพวกเขาก็ยังคงทำงานได้ดี

พูดจบลูกน้องของเขาก็ตอบรับกลับมา

หลี่ไฉที่อยู่เบาะหลังก็ตื่นจากอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น

ใกล้จะถึงฐานลวี่หยวนแล้วงั้นเหรอ?

แบบนั้น ฉันก็ใกล้จะได้เจอพวกอาจินแล้วใช่ไหม?

อารมณ์ของเธอก็เริ่มผันผวนเล็กน้อย

เธอมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างก่อนจะพบว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่บนถนนเส้นหนึ่งในเมืองเล็กๆ

นอกหน้าต่างทั้งสองข้างก็เป็นบ้านหลังเล็กๆ ที่เสื่อมโทรมไปตามกาลเวลาเมื่อมองดูแล้วก็ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาแบบที่ควรจะเป็นเลย

ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยบรรยากาศของการเสื่อมโทรม ร้านค้าหลายแห่งมีเพียงแค่ประตูที่ถูกเปิดทิ้งไว้

มันจะมีโอกาสได้กลับไปมีชีวิตชีวาแบบเมื่อก่อนไหมนะ?

ไม่มีใครสามารถให้คำตอบกับเธอได้

แต่ทันใดนั้นเอง

คิ้วที่สวยงามของหลี่ไฉก็ขมวดลงเล็กน้อยและสายตาของเธอก็ดูเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย เธอมองตรงไปที่ซอยหนึ่งข้างถนนและรีบเปิดปากพูดว่า

“พี่หลิว! หยุดรถหน่อยได้ไหมคะ!?”

คำพูดของเธอแม้จะเป็นคำขอ แต่กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

จริงๆ แล้วหลิวเหวินฮ่าวก็เห็นแล้วว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น

ข้างนอกนั้นดูเหมือนว่าจะมีผู้รอดชีวิตที่กำลังถูกซอมบี้ไล่ตามอยู่!

เรื่องแบบนี้สามารถเห็นได้ทั่วไปในวันสิ้นโลก

แต่ตามนิสัยปกติของหลิวเหวินฮ่าวนั้น เขามักจะไม่หยุดและไปยุ่งเรื่องของคนอื่น

เขาเหลือบมองหลี่ไฉก่อนแล้วจึงแนะนำว่า

“คุณหลี่ คุณอยากจะไปช่วยคนตรงนั้นใช่ไหม? พวกนั้นอาจจะไม่ใช่คนดีนะ เพราะตอนนี้คนที่ล่อคนอื่นให้เข้าไปติดกับดักด้วยวิธีแบบนี้ก็พบเจอได้ไม่ยากและการลงไปไม่เพียงแต่จะต้องเจอกับความเสี่ยงนี้ แต่ความเสี่ยงจากการถูกซอมบี้โจมตีก็ไม่ได้หายไปไหนด้วย”

คำพูดของเขานั้นชัดเจนมากและหลี่ไฉก็เข้าใจได้ในทันที

ในวันสิ้นโลกมีคนไม่น้อยเลยที่ใช้ความสงสารเป็นเหยื่อล่อคนอื่น

“พี่หลิว ได้โปรดหยุดรถเถอะค่ะ ฉันจะลองไปดูเองค่ะ”

หลิวเหวินฮ่าวที่เห็นเธอยืนกรานก็ไม่ได้คัดค้านอะไรอีก

“ทุกคนหยุดรถ!”

ขบวนรถก็หยุดลงอย่างรวดเร็วและหลี่ไฉก็เปิดประตูรถก่อนจะก้าวออกไปและวิ่งไปยังจุดที่เธอเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้!

หลิวเหวินฮ่าวก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากคิดในใจว่ายังไงเขาก็ให้คำมั่นสัญญากับพ่อแม่ของอีกฝ่ายไว้แล้วว่าจะดูแลลูกสาวของทั้งสองให้ ดังนั้นเขาจึงถืออาวุธและตามลงไป

ส่วนคนอื่นๆ แน่นอนว่าพวกเขาก็หยุดรถและตั้งแนวป้องกันทันที

แต่สิ่งที่ทำให้หัวหน้าทีมหลิวประหลาดใจก็คือ เขากลับตามหญิงสาวที่ขี้สงสารคนอื่นนี้ไม่ทัน!

แม้ว่าบนร่างของเขาจะมีเสื้อเกราะและอาวุธอยู่ แต่มันก็ไม่ควรจะเป็นแบบนี้!

และอย่าลืมว่าเขานั้นได้ผ่านการฝึกฝนมาแล้ว!

ในขณะที่เขากำลังใช้แรงทั้งหมดเพื่อไล่ตามเธอไป หลี่ไฉก็ได้มาถึงจุดที่เธอเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่แล้ว เธอเห็นผู้รอดชีวิตหญิงคนหนึ่งที่กำลังถูกซอมบี้สามตัวไล่ตาม!

ในตอนนั้นเองสีหน้าของหลิวเหวินฮ่าวก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว!

ต่อให้เป็นตัวของเขาเองเมื่อต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ตรงๆ พร้อมกันถึง 3 ตัวแบบนี้เขาก็ยังต้องเพิ่มความระมัดระวังอย่างมากและอย่าลืมว่าบนตัวของหลี่ไฉดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีปืนอีกด้วย!

แต่เธอกลับวิ่งเข้าใส่ซอมบี้พวกนั้นตรงๆ!

นี่มันแตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้ว่าเธอจะอาศัยภูมิประเทศที่ได้เปรียบและฆ่าซอมบี้พวกนั้นจากระยะไกล!

“รีบหลบเร็ว!!”

เขาตะโกนเสียงดัง

เพียงแต่

หญิงสาวตรงหน้ากลับเหมือนไม่ได้ยินเลย!

ผู้รอดชีวิตหญิงที่ถูกซอมบี้ไล่ตามก็มองหลี่ไฉอย่างหวาดกลัวและสงสัยก่อนจะได้ยินประโยคที่เธอพูดทิ้งเอาไว้ว่า “รีบหนีไป” ก่อนจะวิ่งต่อไปโดยไม่หันหลังกลับมามองอีก

เมื่อเธอวิ่งผ่านผู้รอดชีวิตหญิงคนนั้นไปแล้ว

เธอก็เข้าเผชิญหน้ากับซอมบี้ 3 ตัวตรงๆ แต่ใบหน้าของหลี่ไฉกลับไม่มีความกลัวเลย

แถมเธอยังดูเหมือนจะสงบด้วยซ้ำ

และเธอก็ดูเหมือนกับจะอยากลองอะไรสักอย่าง!?

และฉากที่ไม่คาดคิดก็ปรากฏขึ้น!

เธอใช้มือทั้งสองดึงมีดสั้นออกมาจากขาทั้งสองข้างของเธอ!

ก่อนที่เธอจะย่อตัวลงและพุ่งไปข้างหน้าจนร่างของเธอกลายเป็นแค่เงา!

ซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาถึงตรงหน้าเธอก็พยายามยื่นกรงเล็บออกมา แต่แน่นอนว่ามันย่อมไม่สามารถสัมผัสกับเนื้อหอมๆ ตรงหน้าได้

พวกมันคำรามและส่งกลิ่นปากที่เน่าเหม็นออกมาราวกับว่าพวกมันอยากจะเพลิดเพลินกับอาหารมื้อนี้

แต่ในขณะที่หลิวเหวินฮ่าวกำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

และคิดว่าหญิงสาวตรงหน้าจะไม่รอดแน่

หลี่ไฉที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าก็หมุนตัวและแขนที่เรียวบางของเธอก็กลายเป็นเงามืดก่อนที่มีดของเธอจะฟันผ่านร่างของซอมบี้ทั้งสามที่พุ่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง!

ฉึก ฉึก ฉึก——

“แฮร่...”

ตุบ! x3

ร่างของซอมบี้ทั้ง 3 ยังคงพุ่งต่อไปข้างหน้าอีกสองสามเมตรก่อนจะหมดแรงและล้มลงไปโดยไม่ลุกขึ้นมาอีก!

เกิดอะไรขึ้น?

เหมือนกับว่า?

เธอจะจัดการได้แล้ว!?

หลิวเหวินฮ่าวก็วิ่งตามมาอย่างเหนื่อยหอบและมองดูฉากตรงหน้าอย่างตกตะลึง

บนพื้นคือซอมบี้สามตัวที่มีใบหน้าที่น่าเกลียดและมีกลิ่นเหม็น!

ห่างออกไปไม่ไกลก็มีหญิงสาวที่สวมชุดกีฬายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยที่มือของเธอกำลังถือมีดสั้นที่คมกริบและเธอก็กำลังเช็ดเลือดบนมีดอย่างใส่ใจ

การเคลื่อนไหวของเธอนั้นทั้งสง่างามและดูเชี่ยวชาญราวกับว่าเธอคุ้นชินกับมันมานานแล้ว

แสงแดดอ่อนๆ ก็ส่องลงบนตัวของเธอเผยให้เห็นร่างที่เพรียวบางแต่ก็แข็งแกร่งและส่งกลิ่นอายที่ดูแตกต่างออกมา

“นี่......”

ในตอนนี้หลิวเหวินฮ่าวไม่รู้ว่าเขาควรจะพูดอะไรดี

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?

ทำไมหญิงสาวที่เมื่อก่อนเขาคิดว่าน่าจะอ่อนแอและบอบบาง กลับมีความสามารถขนาดนี้!

เธอใช้กระดาษทิชชู่เช็ดมีดสั้นทั้งสองเล่มให้สะอาดแล้วจึงเก็บพวกมันกลับเข้าไปในปลอกที่ซ่อนอยู่ข้างขาทั้งสองข้างของเธอ

ถ้าไม่มีฉากเมื่อครู่นี้ คนอื่นๆ ก็คงไม่รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้ได้ซ่อนอาวุธแบบนี้ไว้บนตัวของเธอ

“พี่หลิว พวกเราเดินทางกันต่อเถอะค่ะ~”

เมื่อเธอเดินมาถึงหน้าหลิวเหวินฮ่าว

เธอก็โบกมือที่หน้าเขา ก่อนจะยิ้มและพูดกับหลิวเหวินฮ่าวที่กำลังตะลึงเล็กน้อย