ตอนที่ 300 : การเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็กโลก

ตอนที่ 300 : การเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็กโลก

วันที่ 27 เมษายน

ตั้งแต่ที่เหตุการณ์ที่ฐานลวี่หยวนถูกโจมตีในครั้งก่อนจบลง ตอนนี้เวลาก็ผ่านไปเกือบครึ่งเดือนแล้ว

ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ก็เรียกได้ว่าสงบสุขเลยทีเดียวเพราะพวกเขาไม่ได้พบกับเหตุการณ์วุ่นวายอะไรอีก

น้ำมันเชื้อเพลงจากจูไห่และถ่านหินจากเมืองซานต่างก็ถูกส่งกลับมาอย่างต่อเนื่อง

ส่วนฐานลวี่หยวนก็พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว

ในตอนนี้กำแพงของฐานหลักก็ได้เพิ่มความสูงเป็น 35 เมตรแล้ว!

ความสูงนี้เทียบเท่ากับความสูงของอาคารสำนักงานที่สูงสิบกว่าชั้นแล้ว!

เมื่อยืนอยู่ใต้กำแพงนี้ มนุษย์ก็จะรู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่ของมันที่เหมือนกับภูเขาลูกหนึ่ง

ส่วนทางฝั่งของฐานย่อยก็พัฒนาไปได้ไม่แพ้กัน กำแพงของฐานย่อยในตอนนี้ก็ได้สูงเกิน 20 เมตรไปแล้ว

และความสูงของมันก็จะไม่ได้หยุดแต่เพียงเท่านี้

คนงานจำนวนมากก็ยังคงพยายามทำงานกันอย่างขยันขันแข็งในทุกๆ วันเพื่อที่จะสร้างกำแพงให้สูงอย่างน้อย 30 เมตร!

ส่วนภายในของฐานย่อย ก็ปรากฏอาคารให้เห็นมากมาย

ทั้งที่ในช่วงก่อนหน้านี้ทุกคนยังเห็นแค่โครงสร้างของมัน แต่ในตอนนี้พวกมันกลับเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้วและภายใต้การก่อสร้างอย่างต่อเนื่องของคนงานทั้งหลายอีกไม่นานฐานย่อยที่สมบูรณ์แบบก็น่าจะปรากฎให้เห็น

ที่หอสังเกตการณ์บนกำแพงของฐานหลัก

วันนี้ฉินจิ้นก็ได้ขึ้นมาที่นี่และมองดูทั้งฐานหลักและฐานย่อย

มีเพียงแค่สถานที่นี้เท่านั้นที่จะสามารถมองเห็นภาพรวมของทั้งฐานได้

ส่วนห้องทำงานของเขาในตอนนี้ เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็จะเห็นแค่กำแพงสูงๆ เท่านั้น

ซึ่งมันก็ช่วยไม่ได้เพราะเพื่อความปลอดภัย เขาจึงต้องเสียสละทิวทัศน์นั้นออกไป

“เกือบจะพร้อมแล้วสินะ”

ฉินจิ้นที่ยืนอยู่บนหอสังเกตการณ์ก็กอดอกและพูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมาโดยไม่รู้ตัว

ถ้าเขาจำไม่ผิด พรุ่งนี้ก็คือวันที่ภัยพิบัติสนามแม่เหล็กโลกจะมาถึง

เมื่อครู่เขาได้ไปตรวจสอบการเตรียมการที่เขาเคยสั่งไว้ตามที่ต่างๆ ในฐานด้วยตัวเองแล้ว

ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่รอภัยพิบัตินั้นมาถึง

“ไม่มีอะไรให้ถอนหายใจแล้ว เมื่อปัญหามาถึงฉันก็ต้องเตรียมความพร้อมในการรับมือ”

ฉินจิ้นพูดกับตัวเอง

หลังจากที่เขาพึมพำประโยคนี้เสร็จ เขาก็เดินออกไปจากที่นี่ทันทีและกลับไปยังห้องทำงานของเขา

คืนนี้เขายังต้องออกคำสั่งบางอย่างอีก

ไม่ว่าจะเป็นการสั่งห้ามเฮลิคอปเตอร์บินออกไปหรือการเก็บอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีชิ้นส่วนที่ละเอียดอ่อนให้ดี

แต่สิ่งที่ยังต้องกังวลก็คือหลังจากที่เขาสั่งให้เฮลิคอปเตอร์คอยบินลาดตระเวนรอบๆ อำเภอเฟิงเหออยู่ตลอด พวกเขาก็ได้พบกับสถานการณ์ที่ดูแปลกประหลาด

พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมซอมบี้จำนวนมากถึงกำลังเคลื่อนที่มาทางอำเภอเฟิงเหออย่างช้าๆ!

นี่เป็นการค้นพบที่น่าตกใจและน่ากังวลมาก!

ในตอนนี้หลังจากที่เวลาผ่านไปกว่าครึ่งเดือน ความหนาแน่นของซอมบี้ในอำเภอเฟิงเหอก็ได้กลับมาสู่จุดเดิมก่อนที่จะถูกกวาดล้างแถมพวกมันยังดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอีกเรื่อยๆ ด้วย!

แน่นอนว่าฉินจิ้นเองก็ได้แจ้งข่าวนี้ให้กับทุกคนทราบแล้ว

ทุกคนก็ได้ประชุมและพยายามหาสาเหตุของเหตุการณ์นี้

แต่สุดท้ายสาเหตุที่ฟังดูเป็นไปได้มากที่สุดก็คือเมืองเหมินถังของพวกเขามีผู้รอดชีวิตรวมตัวกันมากเกินไปและนั่นทำให้ซอมบี้ที่อยู่ไกลออกไปถูกดึงดูดเข้ามารวมตัวกันที่นี่

การคาดเดานี้ก็ได้รับการยอมรับจากคนระดับสูงเกือบทั้งหมด

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทุกคนจึงได้ปรึกษากันและตัดสินใจว่าพวกเขาจะหยุดการรับผู้รอดชีวิตจากภายนอกเข้ามาใหม่เป็นการชั่วคราว

เพราะช่วงหลังมานี้ก็แทบจะไม่มีผู้รอดชีวิตคนใหม่เข้ามาลงทะเบียนกับพวกเขาแล้ว

พวกเขาเองก็คาดว่าผลจากการโปรยใบปลิวก่อนหน้านี้ก็ได้หมดลงแล้ว

ซึ่งนั่นก็พอดีกับการที่ฐานลวี่หยวนนั้นต้องการที่จะหยุดการขยายจำนวนประชากรพอดี

ตอนนี้ผู้รอดชีวิตที่กำลังพึ่งพาฐานลวี่หยวนเพื่อความอยู่รอดก็มีถึงหลายพันคนแล้ว!

นอกจากคนส่วนน้อยที่สามารถเข้ามาทำงานก่อสร้างในฐานย่อยได้

ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ก็ทำได้แค่ออกไปหาของมีค่าจากพื้นที่รอบๆ กลับมาแลกเปลี่ยนกับฐานหลัก

และตามข่าวที่หวังหยางได้ยินมา

เนื่องจากช่วงนี้ของหลายอย่างเริ่มหายากขึ้น ผู้รอดชีวิตจำนวนไม่น้อยก็เลยคิดที่จะย้ายออกจากพื้นที่ของฐานลวี่หยวนไปเพื่ออพยพไปยังเมืองอื่นๆ รอบๆ

เพราะหลายคนก็เริ่มตระหนักได้แล้วว่า ความหนาแน่นของผู้รอดชีวิตของที่นี่เริ่มจะมากเกินไปแล้วและของก็เริ่มหาได้ยากขึ้น

นั่นหมายความว่าโอกาสที่พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ในอนาคตก็จะมากขึ้นตาม ดังนั้นสู้ถือโอกาสในช่วงนี้แลกเปลี่ยนอาหารมาให้ได้จำนวนหนึ่งแล้วรีบจากไปหาพื้นที่พักพิงใหม่น่าจะดีกว่า

ฉินจิ้นเองก็รู้เรื่องนี้แล้ว

และแน่นอนว่าเขาย่อมดีใจกับเรื่องนี้

เดิมทีเขาเองก็กำลังปวดหัวว่าเขาจะลดจำนวนคนที่อยู่ที่นี่ยังไงดีและหนึ่งในแผนการที่เขาวางไว้ก็คือ เขาจะรอให้ฐานย่อยสร้างเสร็จแล้วเขาก็จะค่อยกดดันผู้รอดชีวิตข้างนอกด้วยการลดปริมาณการแลกเปลี่ยนอาหาร

แต่ในตอนนี้ผู้รอดชีวิตข้างนอกกลับยินดีที่จะจากไปเอง ดังนั้นเขาจึงยิ่งดีใจ

เพราะยังไงซะ คนที่พวกต้องการจริงๆ ก็ได้ถูกดึงเข้ามาอยู่ในฐานย่อยแล้วส่วนผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ที่ดูจะมีประโยชรน์ก็ได้ถูกจัดให้อยู่ตามเขตที่พักอาศัยหลายแห่งแล้วเช่นกัน

ส่วนผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ฐานลวี่หยวนเองก็ไม่ได้สนใจมากนัก

เพราะตามแผนการของฉินจิ้น

เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็จะต้องสร้างเขตที่พักอาศัยหมายเลข 4...5...6....หรืออาจจะมากกว่านั้นอยู่แล้ว

เพื่อที่จะตอบสนองปัญหาเรื่องที่อยู่อาศัยและความปลอดภัยของคนที่อยู่ข้างนอก

“ก็ปล่อยไปตามนั้น ฉันเองก็พยายามอย่างเต็มที่แล้ว ยังไงซะผู้รอดชีวิตทุกคนก็ต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้ พวกเขาถึงจะมีโอกาสได้รอดชีวิตต่อไป”

เมื่อยืนยันแล้วว่าการเตรียมการเสร็จสิ้นและการพัฒนาของฐานก็ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร เขาจึงกลับไปทำงานอีกครั้ง

วันรุ่งขึ้น

วันนี้อากาศดูแจ่มใสและไม่มีคามผิดปกติอะไร

การก่อสร้างในฐานย่อยก็ไม่ได้หยุดลง รถรับส่งก็ยังคงไปรับคนงานจากเขตที่พักอาศัยตั้งแต่เช้าตรู่เช่นเคยและเมื่อพวกเขามารวมกับคนงานในฐานย่อยแล้ว พวกเขาก็เริ่มทำงานกันอย่างร้อนแรงตั้งแต่ตอนที่เวลายังไม่ถึง 7 โมง

ในห้องทำงานของผู้นำ

ฉินจิ้นก็เพิ่งจะออกกำลังกายเสร็จ หลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จเขาก็กลับมาที่ห้องทำงานเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับภัยพิบัติที่จะมาถึง

ภัยพิบัตินี้ไม่มีรูปร่างดังนั้นเขาจะต้องคอยสังเกตอุปกรณ์ไฟฟ้าต่างๆ ถึงจะรู้ได้ว่ามันมาถึงแล้ว

บนโต๊ะทำงานของเขาและตามสถานที่อื่นๆ ในฐาน ก็ได้มีอุปกรณ์หลายอย่างติดตั้งไว้ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องวัดความแปรปรวนของสนามแม่เหล็กโลก เครื่องบันทึกมุมเบี่ยงเบนของสนามแม่เหล็กโลกและอื่นๆ

อุปกรณ์เหล่านี้ส่วนมากอาจจะถูกทำลายจากผลกระทบของภัยพิบัติและบางส่วนที่มีคุณภาพสูงก็อาจจะไม่พัง

แต่ฉินจิ้นก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะในคลังของฐานก็ยังมีพวกมันอีกมาก

ในตอนที่โลกยังสงบสุขและหลังจากวันสิ้นโลกมาถึงเขาก็ได้ค้นหาของเหล่านี้กลับมาเก็บไว้แล้ว

ฉินจิ้นมองเครื่องวัดความแปรปรวนของสนามแม่เหล็กโลกที่วางอยู่ในห้องทำงาน จู่ๆ ตัวเลขและเส้นโค้งบนนั้นก็เริ่มปรากฏความผันผวนเล็กน้อย!

มันมาแล้ว!

แต่เขาก็ไม่ได้ตื่นตระหนกอะไรเพราะการเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็กโลกไม่ได้ส่งผลกระทบโดยตรงต่อร่างกายของมนุษย์มากนัก

ฉินจิ้นถือโอกาสตอนที่ภัยพิบัติยังไม่ได้แสดงพลังของมันอย่างเต็มที่หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาและพูดผ่านวิทยุทันทีว่า

“ทุกคนฟังฉันให้ดี วันนี้ถ้าไม่มีเหตุจำเป็นอะไรให้ทุกคนอยู่แต่ในฐานไว้ ฉันมีลางสังหอร์ที่ไม่ค่อยดี”

พูดจบ เขาก็วางวิทยุสื่อสารลงและไม่ได้พูดอะไรอีก

คนอื่นไม่จำเป็นต้องรู้ว่าทำไม พวกเขาแค่ต้องทำตามคำสั่งก็พอ

ในตอนนี้ฉินจิ้นก็กลับมาให้ความสนใจกับเครื่องวัดความแปรปรวนของสนามแม่เหล็กโลกข้างๆ อีกครั้ง

เส้นโค้งบนหน้าจอแสดงผลก็เริ่มผันผวนมากขึ้นเรื่อยๆ และเพียงแค่สิบนาทีต่อมาความผันผวนของมันก็กลับเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!

ฉินจิ้นจำช่วงเวลาที่แน่นอนของการเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็กโลกในชาติที่แล้วของเขาไม่ได้

เขาจำได้แค่ว่าวันนั้นเขากำลังหาอาหารอยู่ข้างนอกและจู่ๆ เขาก็มีอาการเวียนหัวก่อนจะหายอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นเขาก็ค่อยรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นจากคำพูดของคนอื่นๆ

ตอนนี้ก็เป็นเวลาเก้าโมงครึ่งแล้ว

แต่เขาไม่มีอารมณ์ที่จะจัดการเรื่องอื่นอีกเพราะเขากำลังให้ความสนใจกับเครื่องวัดความแปรปรวนของสนามแม่เหล็กโลกตรงหน้าจนกระทั่งมันเริ่มแสดงเส้นโค้งที่พุ่งทะลุหน้าจอ!

“จี๊ด จี๊ด จี๊ด——!”

เสียงกระแสไฟฟ้าดังขึ้นก่อนที่หน้าจอของเครื่องวัดจะดับไป!

พังแล้ว!