ตอนที่ 285 : คนต่อไป

ตอนที่ 285 : คนต่อไป

บนพื้นที่โล่งของฐานย่อย

ทั้งลานมีเพียงเสียงร้องอย่างประหลาดใจที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ทุกคนคิดเหมือนกันว่าผู้นำของฐานลวี่หยวนคนนี้กำลังประมาทเกินไป!

เขาจะสู้ตัวต่อตัวโดยไม่ใช้อาวุธ!

และจากคำพูดที่เขาป่าวประกาศหากเขากล้าที่จะไม่ทำตามนั่นก็คงจะเป็นการเสียหน้าไม่น้อย!

เขาจะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!

คนทางฝั่งของฐานลวี่หยวนที่เพิ่งจะมาใหม่ต่างก็พากันร้องอย่างประหลาดใจ แต่สำหรับฝ่ายของศัตรูแล้วพวกเขาต่างก็พากันรู้สึกยินดี

ผู้นำของฐานลวี่หยวนคนนี้ดูจะเด็กเกินไปจริงๆ!

ถึงได้กล้าที่จะพูดคำพูดแบบนี้ออกมา!

โดยเฉพาะโจวกว่างที่จับเซียวลี่ผิงไว้ ดวงตาของเขาก็ยิ่งมีประกาย!

ครั้งนี้เขารอดแล้ว!

เขาที่เป็นถึงพระเอกของโลกใบใหม่และยังเป็นถึงคนที่มีพลังพิเศษ(คิดไปเอง) เขาจะสู้กับคนธรรมดาที่มีแค่มือเปล่าไม่ได้เลยจริงๆ เหรอ?

ดังนั้นเขาจะต้องเป็นฝ่ายที่ชนะอย่างแน่นอน!

ในตอนนี้มุมปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างอดไม่ได้

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่กล้าที่จะส่งเสียงออกไปเพราะเขากลัวว่าหลังจากที่เขาหัวเราะจนมีเสียงออกไป เขาก็กลัวว่าผู้นำของฐานลวี่หยวนคนนี้จะผิดคำพูด

“เริ่มได้แล้ว ใครจะมาก่อน!”

ฉินจิ้นบิดคออย่างไม่ใส่ใจจนมีเสียงดังกร๊อบดังออกมาสองสามครั้ง ก่อนจะหันไปมองกลุ่มคนตรงหน้าและดูว่ามีใครกล้าที่จะออกมาตายก่อนไหม

ใช่แล้ว

การออกมาสู้กับเขาก็คือการออกมาตาย!

สำหรับบุคลากรในฐานย่อยที่ถูกโจวกว่างจับไว้ ฉินจิ้นเองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรเพราะเมื่อเขาฆ่าคนพวกนี้จนหมดเธอก็จะปลอดภัยเอง

ดังนั้นหลังจากนี้ก็จะเป็นช่วงเวลาที่เขาจะเพลิดเพลินกับการฆ่าศัตรูเหล่านี้

“ฉันก่อน!”

ในตอนนี้เองลูกน้องของโจวกว่างคนหนึ่งที่สวมเสื้อยืดและกางเกงยีนส์สกปรกๆ ที่มีอายุประมาณ 40 ปีก็เดินออกมาเป็นคนแรก

เขามักจะถูกคนอื่นๆ เรียกว่าเหล่ามู่และเขาเองก็มีอายุไม่น้อยแล้วและแรงของเขานั้นก็สู้คนหนุ่มๆ ไม่ได้แน่ ดังนั้นเขาจึงอยากที่จะคว้าโอกาสในตอนที่ฉินจิ้นนั้นจะยังไม่ใช่มือทั้งสองข้างก่อน!

เขาไม่สนใจคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังและช้ากว่าเขาไปเพียงหนึ่งก้าว เขาเดินไปหาฉินจิ้นก่อนจนกระทั่งทั้งสองคนยืนอยู่ห่างกันประมาณ 5 เมตรในพื้นที่โล่งของฐานย่อยเขาถึงได้หยุดเดิน

“ผมรู้ว่าคุณคือประธานฉิน ขอบคุณที่ให้โอกาสนี้กับผม ขอแค่คุณไม่ฆ่าผมในวันนี้ ในอนาคตผมจะหนีไปให้ไกลที่สุดและจะไม่มีวันกลับมาปรากฏตัวในอำเภอเฟิงเหออีก!”

เหล่ามู่พูดกับฉินจิ้นอย่างเคารพเล็กน้อย

เขาอยากที่จะสร้างความประทับใจที่ดีให้กับผู้นำของฐานลวี่หยวนคนนี้เพราะเมื่อเขาเอาชนะอีกฝ่ายได้แล้วเขาก็หวังว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำให้เขาลำบากเกินไปและลดความระวังต่อเขาก่อนจะปล่อยให้เขาได้ออกไปจากที่นี่แบบมีชีวิตจริงๆ

นี่ถือได้ว่าเป็นกลยุทธ์ทางจิตวิทยาเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

ซึ่งดูแล้วเขาก็คงน่าจะไม่ได้คิดเลยว่าถ้าเขาแพ้เขาจะต้องเจอกับอะไร หรือบางทีเขาอาจจะไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าตัวเองอาจจะแพ้

ก่อนหน้านี้เขาเคยทำงานมาหลายอาชีพดังนั้น เมื่อไม่นานมานี้เขาจึงได้กลายมาเป็นบุคลากรระดับ 3 ในฐานย่อยและสำหรับซอมบี้สองสามตัวในฐานย่อยเมื่อเช้านี้ก็เป็นเขาที่ปล่อยพวกมันออกมา!

เขาทำให้เพื่อนร่วมห้องพักของเขาสองสามคนสลบไปก่อนและหลังจากที่ได้รับสัญญาณแล้ว เขาจึงค่อยฉีดเลือดซอมบี้ให้พวกเขาและทำให้พวกเขากลายพันธุ์เป็นซอมบี้ในเวลาที่แทบจะพร้อมกัน

เขาคือตะปูที่โจวกว่างนั้นฝังไว้ในฐานย่อย!

เพียงแต่

ฉินจิ้นไม่ได้สนใจคำพูดของเขาเลยแถมยังพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจด้วยซ้ำ

แม้แต่คำพูดของอีกฝ่ายเขาก็แทบจะไม่ได้ฟัง

คำพูดของคนใกล้ตายจะมีอะไรน่าฟังกัน?

“ไม่ต้องพูดอะไรมาก เริ่มได้แล้ว ชนะฉันได้ก็สามารถมีชีวิตรอดออกไปได้”

ฉินจิ้นยิ้มและพูดกับเหล่ามู่ด้วยใบหน้าที่ดูไม่ได้ใส่ใจอะไรราวกับว่าหลังจากนี้การต่อสู้ของพวกเขานั้นไม่ใช่การต่อสู้เพื่อชีวิตและความตาย แต่กลับเป็นการเล่นหมากรุกเอาสนุกเท่านั้น

“งั้นฉันก็จะไม่เกรงใจแล้ว ขอโทษล่วงหน้าด้วย!”

เหล่ามู่พูดขอโทษหนึ่งครั้งก่อนจะเริ่มรวบรวมสมาธิทั้งหมดและเกร็งกล้ามเนื้อทั่วทั้งตัวแล้วค่อยส่งหมัดทั้งสองข้างและยกขาและพุ่งไปใส่ฉินจิ้น!

ในขณะเดียวกันเขาเองก็จ้องมองเท้าทั้งสองข้างของฉินจิ้นอย่างระมัดระวังเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสวนกลับ

เขาต้องรีบจบการต่อสู้นี้ให้เร็วที่สุด!

สำหรับคนที่ไม่สามารถใช้มือทั้งสองข้างได้ เขาก็เพียงแค่ต้องระวังเท้าของอีกฝ่ายก็พอ!

หลังจากที่อยู่ในวันสิ้นโลกมาถึงครึ่งปี เขาเองก็มีประสบการณ์ในการต่อสู้จริงในระดับหนึ่งแล้ว

เขาเข้าไปใกล้ฉินจิ้นจนมีระยะห่างเหลือไม่ถึงหนึ่งเมตรและในตอนนั้นเองเขาก็เห็นฉินจิ้นยกเท้าซ้ายขึ้นมาและดูเหมือนว่าฉินจิ้นจะพยายามเตะเขาจากด้านข้าง!

มาแล้ว!

เขารีบยกแขนขวาขึ้นมาและตั้งใจที่จะรับการเตะของฉินจิ้นแล้วจึงค่อยใช้หมัดซ้ายที่เขาเตรียมไว้ต่อยเข้าที่คางของฉินจิ้นและจบการต่อสู้นี้ด้วยการน็อคเอ้าท์ผู้นำของฐานลวี่หยวนคนนี้ที่นี่!

ฉินจิ้นเมื่อเห็นชายตรงหน้าพยายามรับการเตะของเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าที่เยาะเย้ยออกมา

อยากจะรับการเตะของฉันงั้นเหรอ?

งั้นก็ต้องดูว่ากระดูกแกแข็งพอไหม!

ในชั่วพริบตานี้ เท้าซ้ายของเขาก็เร่งความเร็วจนมองตามไม่ทันและก่อให้เกิดเสียงแหวกอากาศพร้อมกับพุ่งเข้าไปหาแขนขวาที่คนตรงหน้ายกขึ้นมารอรับไว้อย่างแรง!

“ปัง!!”

เหล่ามู่ที่เตรียมพร้อมรับการเตะก็รู้สึกเหมือนถูกรถบรรทุกขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาชน แขนขวาของเขาก็เริ่มรู้สึกชาก่อนที่จะเริ่มสูญเสียความรู้สึกไปและจากนั้นซีกขวาของลำตัวของเขาและอวัยวะภายในก็เริ่มรู้สึกปวดร้าวและร่างทั้งร่างของเขาก็เหมือนกับถูกรถชนอย่างแรงจนลอยออกไป!!

ตูม!

ในที่สุดหลังจากที่เขาลอยออกไปสิบกว่าเมตรเขาก็กลับลงมาบนพื้นและไถลออกไปอีกสองสามเมตรก่อนจะหยุดลง

“อึก!”

เหล่ามู่กระอักเลือดสีดำออกมาก่อนที่สายตาของเขาจะมองเห็นแขนขวาของเขาที่กลายเป็นรูปตัว L พร้อมกับสัมผัสได้ว่ากระดูกในร่างกายของเขามีการแตกหักเป็นจำนวนมาก ส่วนอวัยวะภายในของเขาก็ได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง!

เขาพยายามมองดูผู้นำของฐานลวี่หยวนที่เพิ่งจะเก็บขาซ้ายกลับไปและยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรสติของเขาก็ได้จมสู่ห้วงความมืดตลอดกาล

เขาตายแล้ว

อึก!

คนที่อยู่แถวนั้นนอกจากคนในฐานหลักแล้ว คนในฐานย่อยรวมถึงคนของโจ่วกว่างต่างก็พากันตกตะลึงกับฉากตรงหน้า!

ผู้นำฐานลวี่หยวนคนนี้สามารถเตะชายฉกรรจ์ให้ตายได้ในครั้งเดียว!?

เขาเป็นใครกันแน่!?

ไม่สิ! ต้องถามว่าเขายังเป็นคนอยู่ไหม!?

นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!

“อย่าเสียเวลาอีก คนต่อไปเข้ามาได้เลย ครั้งนี้ฉันจะเพิ่มความยากให้อีกเล็กน้อย ฉันจะใช้มือเพิ่มหนึ่งข้าง แต่ฉันจะใช้แค่นิ้วสองนิ้วนี้เท่านั้น”

ฉินจิ้นไม่ได้แสดงอารวมณ์หวั่นไหวอะไรออกมาเลยราวกับว่าเขาเพิ่งจะบดขยี้มดไปตัวหนึ่งก็เท่านั้น

ในตอนนี้เขายังต้องการเลือดของศัตรูมากกว่านี้!

มากกว่านี้อีกมาก!

ในตอนนี้ทั้งลานกว้างก็เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก

ไม่มีใครกล้าที่จะพูดอะไรและพวกเขาต่างก็พากันจ้องมองผู้นำของฐานลวี่หยวนตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

สัตว์ประหลาด!

ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมเขาถึงกล้าที่จะเสนอการสู้ตัวต่อตัว!

ก็เพราะเขามีความมั่นใจอยู่แล้วว่าจะชนะ!

นี่มันเป็นแค่การบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียวชัดๆ!

ในตอนนี้แรงกดดันก็กลับมาที่ฝั่งของโจวกว่างอีกครั้ง

มันจบแล้ว!

ผู้ชายคนนี้ไม่ได้คิดที่จะปล่อยตัวพวกเขาไปง่ายๆ!

ส่วนโจวกว่าง ในตอนนี้เขาเองก็กำลังตกใจกับการเตะเมื่อครู่ของฉินจิ้นอยู่เพราะต่อให้เป็นเขา เขาก็ไม่สามารถที่จะเตะชายฉกรรจ์คนหนึ่งให้ตายได้ในครั้งเดียว!

หากเปลี่ยนเป็นหนึ่งหมัดเขาอาจจะพอมีความมั่นใจอยู่บ้าง แต่พละกำลังที่เท้าของเขานั้นก็ยังน้อยกว่าที่แขนอยู่มาก

เหงื่อเย็นสองสายก็เริ่มไหลออกมาจากหน้าผากของเขาทันทีและเขาก็ไม่มีอารมณ์ที่จะไปเช็ดมัน เขามองดูผู้นำของฐานลวี่หยวนที่รออยู่ที่กลางลานกว้างด้วยสีหน้าที่ดูไม่สู้ดี

จะทำยังไงดี!?

ฉันจะชนะอีกฝ่ายได้ไหม?

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีใครกล้าที่จะออกมาสีหน้าของฉินจิ้นก็เริ่มมืดลง

เขากวาดสายตามองกลุ่มคนตรงหน้าก่อนจะชี้ไปที่ชายหนุ่มที่เตี้ยที่สุดและพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีใครสามารถปฏิเสธได้ว่า

“ในเมื่อไม่มีใครออกมา งั้นแกก็เป็นคนต่อไป!”