ตอนที่ 245 : สาเหตุ

ตอนที่ 245 : สาเหตุ

ในห้องพยาบาลของฐานย่อย

เสี่ยวฉงที่เพิ่งจะทำธุระเสร็จและถูกหลี่เซิ่งหลินพยุงกลับมา ก็จ้องมองเพดานด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง

“พี่หลี่...ผมรู้สึกเหมือนว่ามันยังมีอะไรบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่...ผมกลัว....”

ใบหน้าของเขาซีดขาว ผมของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ บนกางเกงของเขาก็ยังมีร่องรอยของสิ่งสกปรกที่เปื้อนตอนที่ตกใจและล้มลงในส้วมเมื่อครู่อยู่

“ผมทรมาณมาก...จนอยากจะตายๆ ไปซะเลย....ฮือๆๆ....”

พูดจบ เขาก็ร้องไห้อีกครั้ง

คนในยุคนี้จะมีสักกี่คนที่เห็นตัวเองถ่ายออกมาเป็นแมลงจำนวนมาก ที่มีทั้งตัวเล็กและตัวใหญ่แถมพวกมันยังเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ได้อีก เมื่อเห็นฉากนั้นไม่ว่าใครก็คงต้องสติแตกแน่

หลี่เซิ่งหลินที่อยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าไม่ดีเช่นกัน เพราะเมื่อครู่ตอนที่เขาเข้าไปช่วยเสี่ยวฉงเขาก็เห็นฉากนั้นเช่นกัน เมื่อเขานึกถึงภาพนั้น ขนของเขาก็ลุกชันทั้งตัว

มันน่าขยะแขยงเกินไปแล้ว

ดังนั้นเขาจึงเข้าใจสภาพจิตใจของเสี่ยวฉงในตอนนี้เป็นอย่างดี

“อดทนอีกหน่อยนะ! อย่าไปคิดมาก คิดถึงของอร่อยๆ เข้าไว้พยายามเบี่ยงเบนความสนใจซะ! จะเป็นขาไก่ เค้ก เกี๊ยว บะหมี่ บาร์บีคิวหรืออะไรก็ได้ นายผ่านความยากลำบากมามากขนาดนี้แล้ว นายจะมาล้มลงตอนนี้ได้ยังไง!?”

เขายังคงปลอบใจเพื่อนร่วมทางอย่างใกล้ชิดต่อไป ในตอนนี้เขาก็ทำได้แค่ปลอบใจอีกฝ่ายต่อไปเท่านั้น เรื่องนี้เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอให้ทางฐานลวี่หยวนแก้ไขให้เท่านั้น

“ไม่งั้น นายก็ลองนึกดูว่าช่วงนี้นายไปกินอะไรมาบ้าง ทำไมกลุ่มของเราถึงได้มีนายแค่คนเดียวที่ป่วย มันต้องเป็นเพราะนายไปกินอะไรบางอย่างมาโดยไม่ได้ตั้งใจแน่ๆ”

พี่หลี่ยังคงคิดหาวิธีที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของเสี่ยวฉงต่อไป เพื่อไม่ให้สภาพจิตใจของอีกฝ่ายจมดิ่งไปมากกว่านี้

เมื่อได้ยินดังนั้น เสี่ยวฉงก็ไม่ได้คร่ำครวญอีกต่อไปเขาเริ่มนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ในช่วงที่ผ่านมาทันที

ช่วงนี้โดยส่วนใหญ่แล้วพวกเขาก็จะมาทำงานที่ฐานย่อยตลอดทั้งวัน เขาเองก็ฟังคำพูดของพี่หลี่และพยายามไม่แอบอู้งานและทำผลงานให้ดีที่สุดเพื่อที่เขาจะได้รับคะแนนมากขึ้น เผื่อว่ามันจะทำให้เขาได้เลื่อนเป็นบุคลากรระดับ 3 เหมือนกับพี่หลี่และพี่เหลียงและเขาจะได้มีสิทธิ์ในการเข้าไปอยู่ในฐานย่อย

อาหารทั้งสองมื้อในแต่ละวันก็เป็นอาหารที่ฐานลวี่หยวนแจกจ่ายให้ ตามหลักแล้วมันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

จากนั้นก็เป็นช่วงเย็นหลังจากที่เขาเลิกงานและกลับไปพักผ่อนในเขตที่พักอาศัยหมายเลข 1

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เสี่ยวฉงก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้

“เหมือนผมจะรู้สาเหตุแล้ว! เป็นหวังอันพวกที่อาศัยอยู่ข้างๆ เราแน่! เมื่อวานซืนไม่รู้ว่าพวกเขาไปได้อ้อยมาจากไหน พวกเขาแบ่งให้ผมมาสองสามท่อนเพราะอยากให้ผมช่วยดูให้หน่อยว่าฐานลวี่หยวนจะรับคนไปทำงานในฐานย่อยอีกเมื่อไหร่!”

“มันต้องเป็นอ้อยที่พวกเขาให้ผมมาแน่ๆ! ฮือ...บ้าเอ๊ยไปตายซะ......”

พูดจบใบหน้าที่หดหู่ของเสี่ยวฉงก็เต็มไปด้วยความโกรธ

หลี่เซิ่งหลินรู้ว่าอ้อยคืออะไร มันเป็นพืชกึ่งน้ำที่เติบโตอยู่ริมแม่น้ำหรือบ่อน้ำ หลังจากที่ปอกเปลือกแล้วลำต้นข้างในก็สามารถกินได้และมีรสชาติหวาน

แม้จะไม่สามารถกินเป็นอาหารหลักได้ แต่มันก็ยังสามารถให้พลังงานและแก้หิวได้เล็กน้อย ตอนเด็กๆ สมัยที่เขาอยู่ชนบทเขาเองก็กินมันบ่อยๆ เช่นกัน

แต่มันจะเป็นเพราะของสิ่งนี้จริงๆ เหรอ?

หลี่เซิ่งหลินไม่ได้โทษเสี่ยวฉงที่ได้ของว่างมาแล้วไม่ยอมบอกพวกเขา แต่เขากลับอดไม่ได้ที่จะสงสัย เพราะตอนเด็กๆ เขากับเพื่อนๆ ก็มักจะกินมันบ่อยๆ แต่มันก็ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบเสี่ยวฉงเลยสักครั้ง

“นายยังเก็บอ้อยพวกนั้นไว้ไหม? ถ้ามีฉันจะได้เอาไปให้ฐานลวี่หยวนตรวจสอบดู”

“เอ่อ...ไม่มีแล้วครับ เมื่อวานซืนผมกินมันไปหมดแล้วพอเคี้ยวจนเป็นกากเสร็จผมก็ทิ้งมันไปเลย...”

เสี่ยวฉงพูดอย่างอายๆ ของสิ่งนั้นแม้จะไม่ทำให้อิ่ม แต่ก็สามารถแก้ความอยากได้จริงๆ ตอนนั้นเขาเองก็อดใจไม่ไหวและกินมันจนหมด

เมื่อพูดถึงตรงนี้หลี่เซิ่งหลินก็ไม่ได้พูดถึงมันอีก

ทั้งสองคนก็พูดคุยกันไปเรื่อยๆ และไม่คิดถึงฉากที่ถ่ายออกมาเป็นแมลงอีกต่อไป

ในห้องพยาบาลอื่นๆ ของฐานย่อย คนที่มีอาการเหมือนกับเสี่ยวฉงก็มีถึงห้าหกสิบคน!

บางคนที่อาการเบาหน่อยก็แค่ปวดท้องเล็กน้อยและไม่สบายเท่านั้น แต่บางคนที่อาการหนักก็เริ่มมีไข้และชัก!

ความตื่นตระหนกยังคงแพร่กระจายต่อไป

ที่ฝ่ายคลังในฐานหลัก

มีคนหลายคนกำลังพูดคุยกันอยู่ที่ประตู

“คุณลั่ว พวกเราได้รับความเห็นชอบจากประธานฉินแล้ว เราต้องการเบิกยาถ่ายพยาธิเพื่อนำไปรักษาผู้ติดเชื้อข้างนอก นี่คือใบเบิกค่ะ”

จ้าวหลิงพาคนหลายคนมาที่คลังเก็บของที่สำคัญของฐานที่ลั่วตั้นตั้นและแม่ฉินเป็นคนรับผิดชอบ

ในฐานะหัวหน้าฝ่ายคลังของฐาน ลั่วตั้นตั้นจึงเป็นคนที่ดูแลที่นี่

เธอรับเอกสารกระดาษที่จ้าวหลิงยื่นมาและดูรายชื่อยาที่ถูกระบุไว้ข้างบนและยังมีตราประทับที่เป็นสัญลักษณ์ของฉินจิ้นอยู่ข้างล่าง

“ไม่มีปัญหาค่ะ พี่จ้าวรอสักครู่นะ ฉันจะให้คนไปเบิกมาให้ทันที”

ขั้นตอนไม่มีปัญหาอะไร แน่นอนว่าเธอเองก็ไม่ได้ต้องการทำให้ใครลำบาก วันนี้เธอเองก็ได้ยินมาว่าข้างนอกเกิดการติดเชื้อโดยไม่ทราบสาเหตุเป็นจำนวนมาก

ไม่นานนัก ลั่วตั้นตั้นก็สั่งให้เจ้าหน้าที่สองคนข้างๆ เข้าไปในคลังเพื่อเบิกยาที่ถูกเขียนไว้ออกมา

จ้าวหลิงที่เห็นว่าที่ประตูเหลือเพียงลั่วตั้นตั้นคนเดียวแล้ว เธอก็ลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ยังคงพูดคำถามที่เธอคิดอยู่ในใจออกมา

“คุณลั่ว ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมว่ายาพวกนี้ในฐานของเรามีเก็บไว้อีกเยอะไหม?”

หืม?

“ฉันอยากจะไปคุยกับประธานฉินให้ช่วยผู้รอดชีวิตข้างนอกคนอื่นๆ ด้วย”

ลั่วตั้นตั้นพอจะเข้าใจแล้ว จ้าวหลิงอยากจะช่วยเหลือคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างนอกด้วย

เธอไม่ได้ตอบในทันที แต่เธอกลับหันไปที่โต๊ะข้างๆ และเริ่มใช้คอมพิวเตอร์บนโต๊ะนั้น

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอก็ลุกขึ้นยืนและโบกมืออย่างใจกว้างและพูดกับจ้าวหลิงว่า

“ในคลังของเรายังมียาพวกนี้อยู่อีกมาก ยังไงก็ใช้ไม่หมดแน่ อยากจะทำก็ทำเถอะ! ฉันสนับสนุนค่ะ!”

จ้าวหลิงเมื่อได้ยินเธอก็พยักหน้าและในใจของเธอก็มีแผนการแล้วเช่นกัน

ในตอนนี้เองเจ้าหน้าที่ที่เข้าไปหยิบยามาให้ก็กลับออกมา จ้าวหลิงที่พาคนตามมาด้วยก็เข้าไปรับยาแล้วรีบจากไปทันที

ยังมีคนอีกมากที่กำลังรอการรักษา

ยาในฐานลวี่หยวนก็เป็นของที่สำคัญ ซึ่งโดยปกติแล้วพวกมันส่วนใหญ่จะถูกเก็บไว้ในคลังที่มีการควบคุมอุณหภูมิและความชื้นของฐานหลัก ดังนั้นจะมีแค่ยาพื้นฐานเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่จะอยู่ในห้องพยาบาลของฝ่ายการแพทย์ แต่หากพวกเขาต้องการยาเพิ่มเติมพวกเขาก็จะต้องมาเบิกจากที่นี่เท่านั้น

ในพื้นที่รกร้างที่ห่างไกลจากเมืองเหมินถัง

มีคนเกือบสิบคนขับรถหลายคันมาที่นี่

พวกเขาคือกลุ่มคนจากฐานลวี่หยวนที่ออกมาสืบสวนหาสาเหตุของวิกฤตปรสิตที่กำลังระบาดอย่างหนักในช่วงนี้

จางเถียนไค่เดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังโดยที่เขาสวมชุดป้องกันสารเคมีสีขาวที่ปิดมิดชิด แน่นอนว่าลูกน้องของเขาที่เดินตามหลังเข้ามาก็ไม่ได้ต่างกัน

พวกเขาได้ทำการสอบปากคำจากผู้ติดเชื้อแบบคร่าวๆ แล้ว พวกเขาส่วนใหญ่มีข้อมูลที่ตรงกันคือพวกเขาเคยเข้าไปหาอาหารในป่าด้วยตัวเองหรือกินของที่ญาติและเพื่อนของพวกเขาหามาจากข้างนอก

และเบาะแสหลายอย่างก็ชี้ไปยังป่า ดังนั้นหัวหน้าทีมต่อสู้หลายคนจึงได้นำคนกระจายไปยังสถานที่ที่คนเหล่านี้เคยไป

หลังจากฝนกรดผ่านไปเมื่อปีที่แล้ว พืชหลายชนิดก็เหี่ยวเฉาไป

แต่หลังจากผ่านฤดูหนาวนี้มาแล้ว เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึงต้นไม้ที่เคยเหี่ยวเฉาหลายต้นก็กลับมาแตกหน่อใหม่ หญ้าเล็กๆ หลายต้นก็กลับมางอกขึ้นจากพื้นดิน

แม้จะเป็นดินที่เลวร้ายขนาดไหน มันก็ไม่สามารถหยุดยั้งการเจริญเติบโตของพืชบางชนิดได้

จางเถียนไค่และคนอื่นๆ เดินผ่านพงหญ้าที่สูงครึ่งขาไปและในที่สุดพวกเขาก็มาถึงข้างบ่อน้ำแห่งหนึ่ง

เขาที่ไม่ได้สวมหน้ากากอนามัย เมื่อมาถึงที่นี่เขาก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าที่เข้มข้น ราวกับกลิ่นของเนื้อที่เน่าเสีย!

เขาอดทนต่อกลิ่นนั้นและหรี่ตามองไปที่บ่อน้ำ ผลก็คือฉากตรงหน้าทำให้รูม่านตาของเขาหดตัวลงในทันที!

บนผิวน้ำมีปลาขนาดต่างๆ ลอยตายเต็มไปหมดและยังมีซากสัตว์สองสามตัวลอยอยู่ในน้ำด้วย ที่ฝั่งตรงข้ามก็ยังมีซอมบี้ที่เหลือเพียงครึ่งตัวและกำลังแกว่งแขนไปมา!

ใต้แสงแดดผิวน้ำก็ยังคงมีประกายระยิบระยับ แต่บริเวณจุดที่มีน้ำตื้นใกล้ฝั่งนั้นกลับมีลูกปลาตัวเล็กๆ ที่กำลังว่ายอย่างช้าๆ!

“อย่าเข้าไปใกล้!!”

ลูกน้องของเขาที่อยากจะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็ถูกจางเถียนไค่ตะโกนห้ามเสียงดัง!

“ดูอยู่แค่ตรงนี้ก็พอแล้ว! ในบ่อน้ำข้างหน้ามีแต่แมลง!”

“บ่อน้ำตรงนี้กลายเป็นแหล่งเพาะเชื้อปรสิตไปแล้ว!”