ตอนที่ 235 : การคาดเดาที่เลวร้ายที่สุด

ตอนที่ 235 : การคาดเดาที่เลวร้ายที่สุด

“เนื้อคนมันอร่อยไหม?”

เสียงที่เย็นชาของฉินจิ้นดังขึ้น แต่มันกลับทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นถึงกับสะดุ้ง!

เนื้อ...เนื้อคน!?

คนส่วนใหญ่ทางฝั่งของฐานลวี่หยวนยังไม่ทันได้เข้าใจ แต่สีหน้าของคนทางฝั่งของจ้าวซิงหลงกลับเปลี่ยนไปอย่างมาก!

มันเกิดอะไรขึ้น!?

ทำไมชายที่เพิ่งจะเดินเข้ามาคนนี้ถึงได้พูดเรื่องนี้ขึ้นมา!?

เขาเดาได้งั้นเหรอ!?

แล้วเขาเดาได้อย่างไร!?

จ้าวซิงหลงและชายหนุ่มฟันเหลืองก็รีบเก็บสีหน้า แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

“จับคนพวกนี้ไว้ให้หมด!”

ฉินจิ้นที่มีใบหน้าเย็นชาไม่ได้พูดอะไรกับคนพวกนี้อีก แต่เขากลับออกคำสั่งทันที

กลุ่มคนที่ถือปืนอยู่ข้างๆ ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว แม้พวกเขาจะยังไม่ค่อยเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่คำสั่งของผู้นำย่อมต้องมาก่อน!

กลุ่มคนที่นำโดยหลี่ปั๋วเหวินก็พุ่งเข้าไปในทันที พวกเขาไม่สนใจพี่หลงและคนอื่นๆ ที่ยังคงมึนงง พวกเขาควบคุมตัวคนเหล่านี้ได้อย่างรวดเร็ว!

จ้าวซิงหลงแม้จะมีพละกำลังมาก แต่เมื่อมองดูคนของฐานลวี่หยวนที่ถือปืนจ่อมาที่พวกเขา เขาก็ไม่กล้าที่จะต่อต้านเลย

หรือต่อให้เขาอยากจะต่อต้าน แต่ชายที่บิดแขนของเขาอยู่ตอนนี้ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่คนธรรมดา (หลี่ปั๋วเหวิน) ด้วยพละกำลังของอีกฝ่าย เขากลับไม่สามารถขยับแขนของตัวเองได้เลย!

“เจ็บ...คุณครับ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!? พวกเราเป็นแค่คนธรรมดา ทำไมถึงต้องทำให้พวกเราลำบากใจขนาดนี้ด้วย?”

พี่หลงยังคงอยากจะแก้ตัว แต่สายตาของคนรอบๆ ที่มองมาที่พวกเขาก็เปลี่ยนไปแล้ว

เมื่อครู่ผู้นำของพวกเขาพูดถึงเนื้อคน.......

หลายคนก็เริ่มเข้าใจแล้ว

โดยเฉพาะเกาเฉียง

ตั้งแต่ที่ฉินจิ้นพูดออกมา เขาก็ตัวสั่นไม่หยุด

เขาคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง

“เป็นไปไม่ได้......ไม่มีทาง......!”

เขาเบิกตากว้างและจ้องมองนาฬิกาข้อมือในมือของเขา เขาในตอนนี้ดูราวกับสัตว์ป่าที่ได้รับบาดเจ็บและเขาพึมพำออกมาเบาๆ

เส้นเลือดที่คอและแขนของเขาปูดโปนขึ้นมาเพราะใช้แรงมากเกินไป เส้นเลือดในตาของเขาก็บวมเป่งจนเห็นได้อย่างชัดเจน

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าเมื่อมนุษย์หิวโหยจนถึงขีดสุด พวกเขาก็จะละทิ้งศีลธรรมทั้งหมด ในประวัติศาสตร์มันก็เคยเกิดยุคแห่งความอดอยากที่คนต้องขายลูกกินมาแล้วหลายครั้ง

และในตอนนี้ในวันสิ้นโลกประกอบกับเมื่อไม่นานมานี้ก็มีหิมะที่ตกหนักจนทำให้ผู้รอดชีวิตไม่สามารถเดินทางออกไปไหนได้ มันจึงมีความเป็นไปได้ที่จะเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น...

“พวกเราไม่ได้ทำ!”

จ้าวซิงหลงจ้องมองคนรอบข้างด้วยความโกรธ ท่าทางของเขานั้นราวกับว่าเขากำลังถูกใส่ร้ายจริงๆ

แต่ในใจของเขา เขาคิดว่าคนพวกนี้ไม่มีหลักฐานอะไรและอย่างน้อยในตอนนี้ เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้คนพวกนี้ยืนยันความจริงเรื่องนี้ได้!

แต่น่าเสียดายที่ต่อให้พวกเขาจะแก้ตัวอย่างไร พวกเขาก็ไม่สามารถหลอกฉินจิ้นได้

ในฐานะคนที่เคยเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกในชาติที่แล้วได้หลายปี ฉินจิ้นเคยเห็นฉากที่เพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์กินกันเองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

เขาที่อาศัยความสามารถจากการเป็นผู้วิวัฒนาการเขาจึงพอที่จะหาอาหารได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ทำเรื่องที่ไร้มนุษยธรรมแบบนั้นอย่างแน่นอน

และเขาก็เกลียดพฤติกรรมแบบนี้มากเช่นกัน

เพราะในชาติที่แล้วครอบครัวของฉินเจ๋อก็เคยถูกลักพาตัวไปตอนช่วงกลางถึงปลายของชาติที่แล้วของเขา!

ตอนที่เขาเจอลูกพี่ลูกน้องของเขาและเห็นศีรษะของญาติของตัวเองถูกวางไว้อยู่บนโต๊ะอาหาร เขาก็คลุ้มคลั่งขึ้นมา

คนที่กินญาติของเขาไม่มีใครที่รอดพ้นจากการตามล่าของเขาได้สักคน

ทุกคนถูกทรมานจนตายอย่างช้าๆ

ก่อนเหตุการณ์นี้แม้ว่าเขาจะได้ยินเรื่องของการกินคนด้วยกันเอง อย่างมากเขาก็จะแค่รู้สึกรังเกียจและไม่อยากจะพูดคุยด้วยเท่านั้น แต่หลังจากเหตุการณ์นั้นเป็นต้นมา เขาก็เกลียดพวกคนที่กินคนด้วยกันเองเหล่านี้จนเข้ากระดูกดำ

และมันยังมีพวกขยะที่ไม่ได้กินเพื่อความอยู่รอดอีก แต่พวกมันจะกินเพียงเพื่อต้องการระบายความต้องการและทรมานเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของตัวเองก็เท่านั้น

ในช่วงเวลานั้นหากเขาเจอพวกมันหนึ่งคนเขาก็จะฆ่าหนึ่งคน!

หลังจากนั้น เขาก็ได้ให้ความสนใจกับลักษณะของคนที่กินคนเหล่านี้ ผลก็คือเขาสรุปข้อสังเกตุบางอย่างออกมาได้

มันอาจเป็นเพราะมนุษย์เองก็มีไวรัสอยู่ในตัว ดังนั้นหลังจากที่ร่างกายของพวกเขาตายไปและศูนย์กลางของประสาทการเคลื่อนไหวก็ถูกทำลาย ดังนั้นไวรัสจึงยังคงแพร่พันธุ์อย่างช้าๆ แต่หลังจากที่ถูกปรุงสุกแล้วเนื้อพวกนั้นก็จะมีกลิ่นที่แปลกประหลาด

เมื่อกลิ่นนี้เข้าสู่ร่างกายและถูกย่อยไปแล้ว มันก็จะค่อยๆ ถูกซึมและขับออกมาจากรูขุมขนและทวารทั้งเจ็ด

ในช่วงแรกๆ กลิ่นของมันจะจางมาก

แต่ถ้าพวกเขายังคงกินเนื้อนั้นต่อไป ระดับความเข้มข้นของมันก็จะเพิ่มขึ้น

แต่ฉินจิ้นในฐานะคนที่วิวัฒนาการแบบรอบด้าน ประสาทการรับกลิ่นของเขาก็ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งไปด้วยไม่น้อยในช่วงที่ผ่านมา ดังนั้นเมื่อครู่ตอนที่เขาเข้ามาใกล้ เขาจึงได้กลิ่นที่คุ้นเคยในชาติที่แล้วจากคนเหล่านี้

มันไม่ผิดแน่

ภายใต้ประสาทรับกลิ่นของเขา กลิ่นเหม็นบนตัวของไฮยีน่าพวกนี้ ต่อให้พวกมันจะพยายามล้างจนหนังหลุดออกไปพวกมันก็ไม่มีทางกำจัดได้!

“ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้พวกแกฟังทั้งนั้น!”

เขามองจ้าวซิงหลงอย่างเย็นชา แล้วกวาดสายตามองคนอื่นๆ อีกครั้ง กลิ่นที่เข้มข้นนี้มีอยู่บนตัวของทุกคน!

ไม่มีผู้บริสุทธิ์เลย!

“จับพวกมันกลับไป! เอาไปสอบสวนจนกว่าจะได้ผลออกมา!”

ประโยคนี้เขาพูดกับสมาชิกฝ่ายต่อสู้

พูดจบ

เขาก็เดินไปหยุดที่หน้าเกาเฉียงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาตบไหล่ของอีกฝ่ายและพูดกับอีกฝ่ายอย่างจริงจังว่า

“ยังไหวไหม? ถ้านายไม่ไหว ฉันจะให้คนอื่นมาสอบสวนพวกมันแทน!”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินจิ้นข้างหู เกาเฉียงก็ค่อยๆ ได้สติ

เขามองฉินจิ้นแล้วมองกลุ่มของจ้าวซิงหลงที่ถูกควบคุมตัวไว้ทั้งหมด

สุดท้ายเขาก็หันกลับมาจ้องมองนาฬิกาข้อมือที่เขาเคยให้เป็นของขวัญวันเกิดสำหรับน้องชายของเขา

รูม่านตาของเขาดิ้นรนอย่างรุนแรง จนสุดท้ายมันก็กลับมานิ่งอีกครั้งและกลายเป็นเหมือนกับจุดเล็กๆ เท่าปลายเข็ม แล้วกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวของเขาก็แผ่ออกมาจากร่างกาย!

ความกลัว ความไม่สบายใจ ความหวัง ความคิดถึง ทั้งหมดหลอมรวมกันเป็นอารมณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้

ใช่แล้ว

ฉันชื่อเกาเฉียง

ประธานฉินได้ช่วยฉันไว้ที่สถานีตำรวจ

ฉันคือนักสอบสวนของฐานลวี่หยวน

“ผมจัดการเองครับ!”

เสียงที่หนักแน่นอย่างยิ่งถูกบีบออกมาจากฟันของเขา เขามองดูดวงตาของฉินจิ้นและทำให้ฉินจิ้นเห็นถึงอารมณ์ที่เข้มข้นอย่างยิ่งของเขา!

มันราวกับทะเลเลือดสีแดงและมีจุดสีดำอยู่ตรงกลาง

“ดี!”

ฉินจิ้นตบแขนของอีกฝ่ายอย่างแรง ซึ่งในเวลาปกตินั่นอาจจะทำให้เกาเฉียงรู้สึกเจ็บจนต้องร้องออกมาแล้ว แต่ในตอนนี้เขากลับแทบไม่รู้สึกอะไรเลย

พูดจบ ฉินจิ้นก็เดินออกจากที่นี่ไปเพราะสุดท้ายลูกน้องข้างหลังเขาก็จะมารายงานผลให้เขาทราบเอง

แล้วถึงยังไงซะคนพวกนี้ก็ไม่มีทางหนีพ้นแล้ว

“มันไม่ยุติธรรม!”

“พวกเราไม่รู้อะไรจริงๆ!”

“ทุกคนมาดูเร็ว! ฐานลวี่หยวนกำลังกักขังพวกเราอย่างไม่เป็นธรรม! แถมยังจะทำร้ายพวกเราอีก! พวกเขา——”

เพียะ!

สำหรับจ้าวซิงหลงที่ยังคงพยายามตะโกนเสียงดัง เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ เพื่อสร้างแรงกดดันทางความคิดเห็นให้กับฐานลวี่หยวน หลี่ปั๋วเหวินก็ตบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง!

จนแม้แต่ฟันก็ยังหลุดออกไปถึง 2 ซี่!

บนใบหน้าของอีกฝ่ายก็ปรากฏรอยบวมแดงและมีเลือดไหลออกมาจากมุมปากในทันที

ภายใต้พละกำลังที่เริ่มวิวัฒนาการแล้วของหลี่ปั๋วเหวิน พละกำลังและทักษะที่พี่หลงเคยภาคภูมิใจก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

“พาตัวไป!”

พวกเขาเขาไม่สนใจว่าคนเหล่านี้จะขอร้องอย่างไร แต่คนของฐานลวี่หยวนก็ทำตัวเหมือนหมาป่าเช่นเดิม พวกเขาเอาสายรัดมามัดมือของอีกฝ่ายไว้ด้านหลังและใช้ปืนจ่อหัวพาพวกเขาเข้าไปยังฐานหลัก

ตอนที่หลี่ปั๋วเหวินและคนของฐานคนอื่นๆ เดินผ่านเกาเฉียง ทุกคนก็จะตบไหล่ของเกาเฉียงอย่างเงียบๆ

แม้จะยังไม่ได้ยืนยัน แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าเพื่อนคนนี้ของพวกเขาคงจะต้องเจ็บปวดขนาดไหน

พวกเขาได้แต่หวังว่าการสอบสวนในอีกไม่ช้าจะให้ข่าวดีกับอีกฝ่าย

แม้ว่าความหวังนั้นจะริบหรี่ก็ตาม

ในตอนนี้เองท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง

อากาศที่ครึ้มตั้งแต่เช้า เป็นสัญญาณราวกับว่าฝนกำลังจะตกลงมา

ฝูงชนที่รวมตัวกันอยู่ที่หน้าฐานลวี่หยวนเมื่อครู่ก็ทยอยจากไปและกลับไปทำงานของตัวเอง

เกาเฉียงมองดูท้องฟ้า

ไม่รู้ว่าในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่

เขายืนอยู่แบบนั้นครู่ใหญ่ ก่อนจะกำนาฬิกาข้อมือในมือไว้แน่นและเดินก้าวเข้าไปในฐานหลัก

เพราะนั่นคือทิศทางที่ห้องสอบสวนของฐานตั้งอยู่!