ตอนที่ 230 : ฐานย่อยรับคน

ตอนที่ 230 : ฐานย่อยรับคน

ไม่กี่วันต่อมา

เวลาก็ได้ล่วงเลยมาถึงช่วงต้นเดือนมีนาคม

อุณหภูมิก็กลับมาสูงขึ้นจนอยู่ที่ประมาณ 20 องศาแล้ว!

แม้ว่าดินข้างนอกจะถูกฝนกรดกัดกร่อนไปก่อนหน้านี้ แต่หลังจากที่ถูกน้ำจากหิมะที่ละลายชะล้างออกไปแล้ว ก็เริ่มมีพืชบางชนิดที่งอกและแตกหน่อขึ้นมาให้เห็น!

ทำให้โลกใบนี้กลับมามีสีเขียวทั่วทุกหนแห่งอีกครั้ง

ภายใต้อุณหภูมินี้ สำหรับมนุษย์แล้วมันถือว่าสบายมาก

ผู้รอดชีวิตทางภาคใต้ในที่สุดพวกเขาก็สามารถถอดเสื้อผ้าหนาๆ ที่มอมแมมก่อนหน้านี้ออกได้แล้ว!

ใครจะรู้บ้างว่าช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาทุกคนผ่านมันมาได้อย่างไร?

ผู้รอดชีวิตเกือบ 99% ไม่ได้อาบน้ำหรือแปรงฟันมานานหลายเดือนแล้ว

กลิ่นตัวของพวกเขาก็แทบจะหมักจนเข้าเนื้อ

ในฐานลวี่หยวน

ผลกระทบจากการบุกของซอมบี้เมื่อไม่กี่วันก่อนก็ได้ถูกจัดการจนหมดแล้ว

ในช่วงสองสามวันมานี้ฐานบ่อยก็ยังคงเร่งการก่อสร้างกันอย่างเต็มที่ วันนี้ไม่เพียงแต่จะมีคนงานเดิมสามร้อยกว่าคน แต่พวกเขายังได้เพิ่มคนงานใหม่เข้าไปอีกสองร้อยคนเพื่อเร่งความคืบหน้าของการก่อสร้าง

การเพิ่มคนเข้ามามากขนาดนี้ แน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นเพราะทางแยกและถนนเส้นที่สำคัญข้างนอกได้ถูกติดตั้งกล้องวงจรปิดจนเสร็จแล้วและในขณะเดียวกันทีมลาดตระเวนในช่วงแรกก็ได้ก่อตั้งขึ้นแล้ว

จำนวนคนในทีมลาดตระเวนในช่วงแรกแม้จะยังมีไม่มากนัก โดยมีเพียง 16 คนเท่านั้น

แต่พวกเขาก็แบ่งรถออกเป็น 8 คันคอยขับวนไปตามถนนเส้นที่สำคัญรอบๆ เมืองเหมินถัง

โดยปกติแล้วพวกเขาจะไม่ขับเข้าไปในตัวเมืองหรือสถานที่ที่มีอาคารหนาแน่นและจะมีเพียงบางครั้งเท่านั้นที่พวกเขาจะรวมรถให้ได้จำนวนหลายคันแล้วจึงจะเข้าไปพร้อมๆ กัน เพื่อป้องกันการเจอกับฝูงซอมบี้ขนาดใหญ่และตกอยู่ในอันตราย

ตอนนี้จำนวนคนในฐานหลักก็ยังมีร้อยกว่าคนเช่นเดิม แต่จำนวนของคนงานก่อสร้างในฐานย่อยตอนกลางวันกลับมีถึง 500 คนดังนั้นกลิ่นเนื้อจึงถือว่าอยู่ในระดับที่ค่อนข้างแรง

แต่ก็ต้องขอบคุณที่เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกเขาได้ฆ่าซอมบี้ในอำเภอเฟิงเหอไปเป็นจำนวนมาก ประกอบกับการติดตั้งกล้องวงจรปิดในทุกจุดที่สำคัญและช่วงนี้พวกเขายังส่งเฮลิคอปเตอร์ขนาดเล็กหนึ่งลำออกไปสำรวจทั่วทั้งอำเภอเฟิงเหอและพื้นที่โดยรอบในทุกๆ วัน

ฐานลวี่หยวนจึงมีความกล้าที่จะเพิ่มคนเข้ามา

สำหรับการเคลื่อนไหวนี้ คนที่ได้เข้าร่วมทีมก่อสร้างก็ย่อมดีใจจนเนื้อเต้น ส่วนคนที่ไม่ได้เข้าร่วมก็ทำได้แค่ถอนหายใจอย่างเสียดาย

อันที่จริงคนส่วนใหญ่นั้นไม่รู้ว่า คนที่ถูกรับเข้ามาใหม่สองร้อยคนนี้ก็เป็นคนที่ฐานลวี่หยวนมองเห็นถึงความสำคัญจากอาชีพเดิมและทักษะพิเศษของพวกเขา!

เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง พลังของใบปลิวที่เฮลิคอปเตอร์ได้โปรยไว้เมื่อปลายปีก่อนก็ยังคงส่งผลอย่างต่อเนื่อง!

ผู้รอดชีวิตในเมืองรอบๆ จำนวนนับไม่ถ้วนก็ยังคงพยายามหาทางมาที่นี่!

เมื่อไม่กี่วันก่อนคลื่นซอมบี้ในอำเภอเฟิงเหออาจจะฆ่าผู้รอดชีวิตที่กำลังหาของอยู่ข้างนอกไปส่วนหนึ่ง แต่หลังจากนั้นไม่นานก็มีคนเข้ามาแทนที่พวกเขาไม่น้อยเลย

ตอนนี้รายชื่อที่หวังหยางได้ลงทะเบียนไว้ก็มีเกินห้าพันคนไปแล้ว!

นี่เป็นเพียงแค่ไม่ถึงครึ่งเดือนหลังจากที่น้ำแข็งและหิมะละลายด้วยซ้ำ!

ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถคาดการณ์ได้ว่าในอนาคตก็ยังจะมีผู้รอดชีวิตที่เข้ามาเพิ่มขึ้นอีก!

ในวันนี้

กำแพงของฐานย่อยก็ได้ถูกสร้างจนสูงถึง 8 เมตรแล้ว!

เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนที่ฐานหลักมีคนงานเพียงไม่กี่สิบคนและหนึ่งวันสามารถสร้างให้สูงขึ้นได้ไม่ถึงหนึ่งเมตร ตอนนี้ฐานย่อยที่มีคนงานหลายร้อยคนทำงานพร้อมกัน ย่อมต้องสร้างได้เร็วกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย

แน่นอนว่าแบบแปลนของฐานย่อยนี้ก็ยังได้รับการปรับปรุงแบบใหม่ โดยอาศัยจุดอ่อนที่เคยมีในฐานหลักและได้รับการแก้ไขไปแล้ว เช่น การสร้างพื้นที่กักกันไว้ที่หน้าประตูใหญ่โดยไม่ต้องกินพื้นที่ข้างในอีกต่อไป

ฐานย่อยแห่งนี้มีขนาดประมาณ 100 หมู่(66,667 ตารางเมตร) โดยมีด้านหนึ่งติดกับฐานหลัก ดังนั้นพวกเขาจึงต้องสร้างกำแพงเพียงแค่สามด้าน ซึ่งนี่ทำให้พวกเขาสามารถประหยัดกำลังคนและทรัพยากรไปได้มาก

กำแพงที่สูง 8 เมตร ก็เพียงพอที่จะพูดได้ว่ามันมีความปลอดภัยในระดับหนึ่งแล้ว

ดังนั้นในวันนี้คนกลุ่มหนึ่งจึงถูกแบ่งออกไปสร้างหอพักสำหรับพักอาศัยในฐานย่อย

ใช่แล้ว

ฉินจิ้นเตรียมที่จะให้คนบางส่วนเข้ามาอาศัยอยู่ในฐานย่อยก่อน

เขาต้องการที่จะนำคนที่มีทักษะพิเศษหรือมีทักษาะทางอาชีพที่มีประโยชน์ต่อฐานและคนที่สามารถเป็นกำลังเสริมของฝ่ายต่อสู้ได้เข้ามาก่อน คนกลุ่มนี้จะกลายเป็นคนกลุ่มแรกที่จะได้เข้ามาอยู่ในฐานย่อยแห่งนี้

แต่แน่นอนว่าเขานั้นไม่ได้คิดที่จะเลี้ยงอาหารคนกลุ่มนี้ฟรีๆ เขานั้นจะให้แค่เพียงที่พักที่ปลอดภัยเท่านั้น

เพราะมันยังไม่ถึงเวลา

ในความคิดของเขา ในอนาคตจำนวนคนในฐานย่อยจะมีไม่ต่ำกว่า 500 คนขึ้นไป!

คนทั้งหมดนี้จะต้องเป็นคนที่มีประโยชน์ต่อฐานหรือมีทักษะพิเศษที่ฐานต้องการ

และเขายังต้องรอให้ผู้รอดชีวิตจากข้างนอกเข้ามาอีก เมื่อคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้ามา สิ่งสุดท้ายที่จะยังคงเหลืออยู่ก็คือคนที่มีความสามารถมากที่สุด!

และมีเพียงคนที่มีความสามารถมากที่สุดเท่านั้นที่จะสามารถอยู่ในฐานย่อยได้!

ส่วนคนอื่นๆ พวกเขาจะถูกกระจายออกไปตามเขตที่พักอาศัยหลายแห่งหรืออาจต้องไปอยู่ตามอาคารที่อยู่ไกลออกไป

ในอนาคตจำนวนคนในฐานหลักและฐานย่อยก็จะเกิน 600 คนและจำนวนคนระดับนี้ก็จะยิ่งดึงดูดซอมบี้มากขึ้น

แต่สำหรับเรื่องนี้ฉินจิ้นก็ไม่ได้สนใจมากนักเพราะฐานลวี่หยวนสามารถรับมือกับการบุกของซอมบี้นับแสนได้แล้ว

นี่คือสิ่งที่ผ่านการพิสูจน์มาแล้ว

และพวกเขาก็จะยังคงพัฒนาต่อไปและในอนาคตพวกเขาก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น!

ตอนนี้อากาศเริ่มร้อนขึ้น การสร้างหอพักแบบง่ายๆ จึงใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งวันและคาดว่าคืนนี้มันก็น่าจะเสร็จเรียบร้อยแล้ว

บนกำแพงของฐานหลัก

ฉินจิ้นกำลังยืนและมองออกไป

เมื่อมองดูฝูงชนที่กำลังทำงานอย่างร้อนแรง เขาก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเล็กน้อย

ในตอนนี้

สมาชิกฝ่ายรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งที่รับผิดชอบการเข้าเวรในฐานหลักก็วิ่งเข้ามาและพูดกับฉินจิ้นอย่างเคารพว่า

“ท่านประธานฉินครับ เมื่อครู่พวกเราได้รับข่าวจากคนที่เฝ้ากล้องวงจรปิดว่า หัวหน้าทีมหลี่กับหัวหน้าทีมเฉินกำลังจะกลับมาถึงฐานของเราแล้วครับ!”

โอ้?

หลี่ปั๋วเหวินกับคนอื่นๆ ที่ออกไปหลายวันในที่สุดก็จะกลับมาแล้วงั้นเหรอ?

สองสามวันนี้เขาก็ได้บินไปที่ฐานน้ำมันในเมืองจูไห่อีกครั้งและสองสามวันที่ผ่านมานี้อัตราการผลิตน้ำมันเชื้อเพลิงต่อวันก็ยังคงที่อยู่ที่ 10 ตัน

ในระหว่างนี้เขาก็ได้นำคนยี่สิบกว่าคนไปที่นั่นด้วย เพื่อช่วยลดปัญหาเรื่องกำลังคนของหวังปิน

ตอนนี้คนเก่าๆ ของฐานหลัก ล้วนถูกแทรกเข้าไปอยู่ในทุกฝ่ายเพื่อทำหน้าที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม

คนเหล่านี้ล้วนมีความผูกพันกับฐานหลักหรือมีครอบครัวที่อาศัยอยู่ภายใน ฉินจิ้นจึงไม่ค่อยกังวลว่าพวกเขาจะทรยศหรือทำอะไรที่เป็นอันตรายต่อฐาน

กำแพงของฐานหลักก็มีคนคอยดูแลและคนงานก็ยังทำการก่อสร้างเพิ่มความสูงและความหนาอยู่ตลอดเวลา จนถึงตอนนี้มันก็ได้สูงเพิ่มขึ้นเป็น 23 เมตรแล้ว

ประมาณสิบนาทีต่อมา ขบวนรถก็ได้ปรากฎขึ้นบนถนนที่ค่อนข้างห่างออกไปจากฐาน

นอกจากรถตำรวจปราบจลาจลที่ถูกดัดแปลงสองคันข้างหน้าแล้ว ข้างหลังก็ล้วนเป็นรถบรรทุกหนักและรถบรรทุกน้ำมันขนาดใหญ่!

และพวกมันมีกันเกือบยี่สิบคัน!

ในไม่ช้า รถเหล่านี้หลังจากที่พวกเขายืนยันตัวตนกันแล้ว พวกเขาก็ทยอยขับเข้าไปในพื้นที่กักกันของฐานหลัก

“ประธานฉิน พวกเราส่วนหนึ่งกลับมาแล้ว แต่ยังมีคนบางส่วนที่ยังคงต้องประจำการอยู่ที่ฐานน้ำมัน! แล้วก็พวกเราได้นำน้ำมันเชื้อเพลิงกลับมาด้วยประมาณ 800 ตันครับ!”

เฉินจวินฉือที่เพิ่งจะลงจากรถก็เห็นฉินจิ้นบนกำแพงและตะโกนออกมาเสียงดัง

สำหรับเรื่องนี้ ฉินจิ้นก็แค่พยักหน้าง่ายๆ เพื่อแสดงว่าเขารับรู้แล้ว

ส่วนคนอื่นๆ ที่ทยอยลงจากรถ บางคนก็ยืดเส้นยืดสาย บางคนก็ลูบกำแพงและบางคนก็อดไม่ได้ที่จะทักทายเพื่อนที่รู้จักในฐาน

พวกเขาออกไปหลายวัน สำหรับพวกเขาที่เพิ่งกลับมาก็มีความรู้สึกเหมือนกับเป็นลูกที่ได้กลับบ้านมาหาพ่อแม่อีกครั้ง

หลังจากนั้นมันก็แทบไม่มีอะไรแล้ว หลังจากผ่านการกักกันและยืนยันตัวตนแล้ว พวกเขาก็เริ่มขนของที่ได้กลับมาจากการเดินทางครั้งนี้ไปเก็บ หลี่ปั๋วเหวินกับเฉินจวินฉือก็ไปรายงานผลการทำภารกิจในช่วงสองสามวันนี้กับฉินจิ้น

ในตอนนี้แม้แต่จงอวี่กับหลิวเหวินฮ่าวก็กลับมาถึงแล้วเช่นกัน

หลังจากที่พวกเขาตกลงรายละเอียดการแลกเปลี่ยนถ่านหินกับหลี่หงเหวินในเมืองชานแล้ว พวกเขาก็ขนถ่านหินหลายร้อยตันกลับมา พวกเขากลับมาถึงตั้งแต่เมื่อสองวันก่อนแล้วและคาดว่าพรุ่งนี้พวกเขาคงจะต้องจัดทีมของฝ่ายต่อสู้หนึ่งทีมออกไปที่เมืองชานเพื่อรับถ่านหินชุดใหม่

ในตอนนี้พวกเขาจำเป็นต้องรอให้เส้นทางนั้นสามารถเดินทางได้ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ก่อนแล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องให้ฝ่ายต่อสู้ออกไปด้วยตัวเองอีก

“ฉันมีรายชื่อหนึ่งชุด พวกนายทุกคนลองดูกันก่อน พรุ่งนี้พวกเราจะต้องเลือกคนบางส่วนจากในนี้ออกมาและเอาตัวพวกเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของฐานย่อยอย่างเป็นทางการ!”

ฉินจิ้นโยนเอกสารแบบฟอร์มชุดหนึ่งลงบนโต๊ะในห้องทำงาน บนนั้นมีรายชื่อของคนถูกเขียนเอาไว้จนเต็มไปหมด โดยที่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นผู้ชายและมีเพียงส่วนน้อยที่เป็นผู้หญิง

…หวังเวย หลี่เซิ่งหลิน…จ้าวซิงหลง!

ชื่อของพี่หลงคนนั้นก็อยู่ในนั้นด้วยเช่นกัน!