ตอนที่ 225 : พี่หลงมาถึง

ตอนที่ 225 : พี่หลงมาถึง

ฐานลวี่หยวน

หลังจากที่ฆ่าซอมบี้ไปกว่าแสนตัวแล้ว งานกำจัดซากศพก็ต้องเร่งดำเนินต่อในทันที

การเคลียร์ซากศพและขุดหลุมฝังก็ใช้พลังงานของคนงานไปไม่น้อยเลย

นี่ยังไม่นับแนวป้องกันที่ถูกทำลายและสิ่งอำนวยความสะดวกบนกำแพงที่เสียหายระหว่างการต่อสู้อีก

ผู้รอดชีวิตในพื้นที่กักกันก็แน่นอนว่าพวกเขาต้องถูกดึงไปช่วยจัดการงานที่เหลือเหล่านี้

ให้พวกเขาได้สัมผัสกับความยากลำบากในการป้องกันในวันสิ้นโลกกันบ้าง

เมื่อพวกเขาเห็นกองซากศพที่ไม่มีที่สิ้นสุดนอกกำแพง พวกเขาก็ต่างพากันตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

“ฉันชาไปหมดแล้ว! พระเจ้า! นี่มันมีซอมบี้เยอะขนาดไหนกันแน่!???”

หลังจากที่เสี่ยวฉงกับอาจินและผู้รอดชีวิตเหล่านี้ออกมา ทุกคนก็ตกตะลึงจนตัวชาไปหมด

จะมีสักกี่คนที่เห็นกองซากศพของเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของตัวเองที่มากมายขนาดนี้แล้วจะไม่รู้สึกอะไรได้!

ดังนั้นในตอนนี้ พวกเขาจึงได้ปรับเปลี่ยนความเข้าใจที่มีต่อฐานลวี่หยวนใหม่อีกครั้ง

คนที่ฉลาดหน่อยก็จะแย่งกันทำผลงาน

เพียงเพื่อที่พวกเขาจะได้สร้างความประทับใจที่ดีให้กับผู้จัดการของฐานแห่งนี้

แต่อันที่จริงพวกเขาไม่รู้เลยว่า นอกจากคนส่วนน้อยที่มีทักษะพิเศษหรืออาชีพเฉพาะที่ถูกจองตัวไว้แล้ว สำหรับผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ตั้งแต่ที่พวกเขาได้มาลงทะเบียนกับฐานลวี่หยวนพวกเขาก็อยู่ในระหว่างการประเมินมานานแล้ว

หรืออาจพูดได้ว่าการที่พวกเขาสามารถเข้าร่วมการก่อสร้างฐานย่อยแห่งนี้ได้ โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาก็ได้นำหน้าคนอื่นๆ ไปหนึ่งก้าวแล้ว

ในพื้นที่หนึ่งในฐาน

ฉินจิ้นที่ไม่ได้นอนทั้งคืนก็ไม่ได้เลือกที่จะกลับไปพักผ่อนในทันที

แต่เขายังคงส่งเฮลิคอปเตอร์หลายลำออกไปสำรวจในอำเภอเฟิงเหอหรือแม้กระทั่งตามเมืองรอบๆ

การทำแบบนี้แน่นอนว่าเขาทำไปเพื่อความมั่นใจว่าวิกฤตในครั้งนี้ ได้คลี่คลายลงแล้วจริงๆ เพราะหากยังมีซอมบี้เข้ามาอีกพวกเขาก็คงจะลำบากแน่

หลังจากสั่งให้เฮลิคอปเตอร์บินออกไปสำรวจเสร็จ เขาก็รีบไปยังคลังอาวุธในชั้นใต้ดินทันที

ลูกพี่ลูกน้องของเขาที่เพิ่งจะตรวจนับจำนวนกระสุนที่ถูกใช้ไปเสร็จก็เดินเข้ามาหาทันทีที่เห็นเขาเดินเข้ามา

“ตั้งแต่ตอนบ่ายของเมื่อวานจนมาถึงเมื่อคืนนี้ พวกเราใช้กระสุนประเภทต่างๆ ไปทั้งหมด 890,000 นัด! ระเบิด TNT 5400 กว่าลูก! ปืนที่เสียหายและต้องซ่อมแซมมีทั้งหมด 51 กระบอก! แล้วก็ยังมีลูกธนูอื่นๆ ที่เสียหายและยากที่จะนับได้อีกจำนวนนับไม่ถ้วน หลังจากนี้ก็ทำได้แค่รอดูว่าพวกเราจะเก็บลูกธนูกลับมาได้มากเท่าไหร่”

ลั่วตั้นตั้นพูดอย่างไม่พอใจ ราวกับว่าเธอเป็นคนขี้เหนียว

การใช้กระสุนเกือบล้านนัดในหนึ่งคืนเป็นสิ่งที่ฉินจิ้นก็คาดเดาได้ เพราะบ่อยครั้งการจะฆ่าซอมบี้หนึ่งตัวมันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้กระสุนเพียงแค่ 1 นัด

โดยเฉพาะกับสถานการณ์ที่วุ่นวายแบบนี้ ประกอบกับมันเป็นเวลากลางคืน แม้จะมีแสงไฟ แต่โดยปกติแล้วก็ต้องใช้กระสุนหลายนัดถึงจะจัดการพวกมันได้หนึ่งตัว

และยังไม่นับซอมบี้กลายพันธุ์ที่ปรากฏตัวขึ้นเป็นครั้งคราวอีก การปรากฏตัวของพวกมันหนึ่งตัวก็อาจจะต้องใช้กระสุนหลายร้อยถึงหลายพันนัดรวมศูนย์กันยิงถึงจะจัดการมันได้สักตัว

ดังนั้นมันจึงไม่แปลกที่ลั่วตั้นตั้นจะไม่พอใจแบบนี้เพราะหลังจากผ่านวิกฤตนี้มาได้ พวกเขาก็พบว่าคลังแสงของพวกเขาแทบจะหายไปถึง 1 ใน 5 เลยทีเดียว!

ที่คลังแสงของพวกเขามีขนาดใหญ่ได้แบบนี้ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะกระสุนนับล้านนัดจากค่ายทหารในเมืองจูไห่และยังมีตงฮุยกับหลินรุนเว่ยที่คอยปรับปรุงสายการผลิตกระสุนจนมีอัตราการผลิตต่อวันเกินหมื่นนัด

“ฉินจิ้น ครั้งหน้านายจะต้องคิดหาวิธีจัดการกับซอมบี้จำนวนมากแบบนี้ใหม่แล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าเราเจอการบุกของซอมบี้แบบนี้บ่อยๆ เข้า กำลังการผลิตของเรามันจะไม่เพียงพอให้นายได้ใช้ป้องกันฐานแน่!”

ฉินจิ้นเมื่อได้ยินคำพูดที่เหมือนกับการบ่นเล็กน้อยของลูกพี่ลูกน้อง เขาก็โกรธไม่ลงจริงๆ สำหรับพี่สาวที่โตมาด้วยกันคนนี้ แน่นอนว่าเขารู้ว่าอีกฝ่ายมีนิสัยอย่างไร

“โอเคๆ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะรีบไปหาหลี่ซู่กับฝ่ายรักษาความปลอดภัยแล้วก็ฝ่ายผลิตเพื่อคิดหาวิธีให้ แล้วก็ฉันจะเติมคลังอาวุธให้จนกลับมาเต็มอย่างแน่นอน!”

หลังจากปลอบใจพี่สาวของเขาแล้วและยังได้รับข้อมูลที่เขาต้องการแล้ว เขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ต่อ

เพราะเขายังต้องรอให้งานตรวจนับนั้นเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์และผู้จัดการของฐานไปนำคนทำความสะอาดรอบๆ ฐานให้เสร็จก่อน เขาถึงจะเรียนกทุกคนมาเพื่อประชุมและทบทวนปัญหาที่พบเจออีกครั้ง

เขายังคงเดินไปรอบๆ ฐาน เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังยุ่งอยู่ เขาก็ไม่ได้ไปรบกวนคนอื่นๆ อีก แต่เขากลับไปที่ห้องทำงานเพื่อเตรียมตัวสำหรับบางอย่าง

ตอนเย็น

ซากศพข้างนอกก็ถูกเคลียร์ออกไปจนหมด แรงงานทุกคนเรียกได้ว่าเหนื่อยกันจนหมดแรงไปตามๆ กัน

พวกเขาคาดว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะเริ่มต้นการก่อสร้างฐานย่อยกันได้อีกครั้ง

เฮลิคอปเตอร์ที่ถูกส่งออกไปสำรวจก็กลับมานานแล้ว

หลังจากตรวจสอบอำเภอเฟิงเหอและพื้นที่โดยรอบแล้วพวกเขาก็ยืนยันได้แล้วว่ามันจะไม่มีคลื่นซอมบี้ขนาดใหญ่เข้ามาอีก

และในระยะเวลาสั้นๆ ต่อจากนี้ก็ไม่น่าจะมีสถานการณ์แบบนี้ให้เห็นอีก

ในห้องประชุมของอาคารสำนักงาน

“วิกฤตในครั้งนี้มาอย่างกะทันหันและในขณะเดียวกันมันก็ได้เผยให้เห็นข้อบกพร่องมากมายของเรา! พวกเรายังสิ่งที่ต้องปรับปรุงแก้ไขกันอีกมาก!”

“ด้านกระสุนเรายังต้องเพิ่มกำลังการผลิตต่อไป! ไม่อย่างนั้นในอนาคตถ้าเกิดสถานการณ์แบบนี้บ่อยๆ พวกเราจะทำอย่างไร!?”

“งานเตือนภัยล่วงหน้าของเราก็ยังไม่ดีพอ! พวกซอมบี้บุกเข้ามาจนใกล้จะถึงฐานแล้วทำไมพวกเราถึงเพิ่งจะมาตรวจพบ? ก่อนหน้านี้ฉันได้สั่งให้ติดตั้งกล้องวงจรปิดและออกไปลาดตระเวนรอบๆ แล้วไม่ใช่เหรอ!?”

“อะไรนะ? ยังติดตั้งไม่เสร็จ? งั้นก็รีบจัดการให้ฉัน!! ภายในสามวันฉันต้องได้เห็นภาพของพื้นที่ที่สำคัญ! และภายในหนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้การติดตั้งกล้องวงจรปิดตามทางแยกที่สำคัญทั้งหมดต้องเสร็จสิ้น! แล้วก็จัดตั้งหน่วยลาดตระเวนเฉพาะเพิ่มด้วย นอกจากสถานการณ์พิเศษแล้ว ทุกวันจะต้องมีทีมคอยลาดตระเวนทั่วทั้งเมืองเหมินถังและอำเภอเฟิงเหอ!”

“แล้วก็ฝ่ายพัฒนาและฝ่ายผลิต พวกคุณต้องสร้างอาวุธที่มีอานุภาพสูงเพิ่มขึ้นอีก! ระเบิดมีเท่าไหร่ก็ผลิตออกมาเท่านั้น! ต้องการวัสดุอะไรก็บอกฉันหรือไม่ก็ฝ่ายต่อสู้หรือให้ผู้รอดชีวิตข้างนอกไปหามาให้!”

หลังจากการประชุมเริ่มได้ไม่นาน ฉินจิ้นก็สรุปทุกอย่างออกมา

ผู้จัดการทุกคนก็รู้ว่าสิ่งที่เจ้านายของพวกเขาพูดเป็นสิ่งที่ต้องเร่งดำเนินการ ดังนั้นจึงไม่มีใครที่คัดค้านหรือแสดงความคิดเห็นออกมา

หลังจากประชุมเสร็จทุกคนก็กลับไปทำงานของตัวเองกันต่อ

ผู้รอดชีวิตข้างนอกก็ถูกส่งกลับไปยังเขตที่พักอาศัยของตัวเอง

ฐานย่อยยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง แม้ว่ามันจะมีกำแพงที่สูงหลายเมตรแล้ว แต่หอพักและสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ยังไม่ได้ถูกสร้างขึ้น ดังนั้นมันจึงยังไม่สามารถใช้พักอาศัยได้

และยังต้องใช้เวลาอีกหน่อย

ตอนกลางคืน

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ คนงานภายในฐานที่ยุ่งมาตลอดทั้งวันก็ไม่ได้ถูกจัดงานให้ไปทำตอนกลางคืนอีกและในที่สุดพวกเขาก็จะสามารถกลับไปพักผ่อนกันได้

หลายคนต้องอดหลับอดนอนมาตลอดทั้งคืน ดังนั้นแรงของพวกเขาจึงหมดไปนานแล้ว

ในไม่ช้าในหอพักของฐานก็มีเสียงกรนดังขึ้นมาเป็นระยะๆ

ทั้งคืนนี้ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก

วันรุ่งขึ้น

แสงแดดปรากฏขึ้นตอนหกโมงกว่าๆ

วันนี้เป็นวันที่อากาศดี

อุณหภูมิก็กลับมาอยู่ที่สิบกว่าองศา

วันนี้ฐานย่อยก็กลับมาทำงานก่อสร้างกันตามปกติ ผู้รอดชีวิตในเขตที่พักอาศัยก็ได้คนของฐานลวี่หยวนขับรถไปรับมาทำงานแต่เช้า

หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มทำงานของตัวเอง

พวกเขาเริ่มทำตามแผนที่ผู้จัดการระดับสูงได้กำหนดไว้เมื่อวานนี้

ที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ของฐาน

ฉินจิ้นก็มาปรากฏตัวขึ้นที่นี่

หลี่ปั๋วเหวินกับหวังปินได้ออกเดินทางไปสองวันแล้ว

ไม่ว่ายังไงทรัพยากรเชิงยุทธศาสตร์อย่างน้ำมัน เขาต้องเอามาเป็นของตัวเองให้ได้!

ดังนั้นเขาจึงตั้งใจที่จะใช้เวลาว่างในวันนี้บินไปดูสถานการณ์ที่นั่นด้วยตัวเอง

ระยะทางจากแหล่งน้ำมันในเมืองจูไห่ถึงฐานลวี่หยวน ด้วยความเร็วของเฮลิคอปเตอร์ขนาดกลางมันจะใช้เวลาเดินทางแค่ชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น

เขาในฐานะผู้นำก็ไม่ได้คิดที่จะอยู่แต่ในฐานตลอดไป

ก่อนหน้านี้ที่เขาไม่ได้ออกไปด้วยตัวเองหลักๆ แล้วก็มีสองเหตุผลหนึ่งคือมันไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นและสองเขาต้องการฝึกลูกน้องของเขาให้ลงมือด้วยตัวเองได้!

เซี่ยเหยียนได้เตรียมเฮลิคอปเตอร์รอไว้นานแล้ว เมื่อเห็นฉินจิ้นนั่งลงบนที่นั่งด้านหลังและยืนยันแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไร เขาก็สตาร์ทเครื่องยนต์และดึงคันบังคับทะยานขึ้นจากพื้นดินทันที

ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเมืองจูไห่

ในเวลานี้เอง

ที่ประตูใหญ่ของฐาน

ก็มีรถสามคันปรากฏขึ้น

พวกเขาคือคนที่เพิ่งจะมาถึงฐานลวี่หยวนเพื่อขอความช่วยเหลือ

“บ้าจริง! พวกเรามาถึงแล้ว! ฐานลวี่หยวนนี่มันอลังการชะมัด!”

“พี่หลง! พวกเรามาไม่ผิดจริงๆ!”

บนรถคันที่นำหน้ามา มีชายหนุ่มฟันเหลืองคนหนึ่งจ้องมองกำแพงฐานที่สูงตระหง่านตรงหน้าด้วยใบหน้าที่ตกตะลึงและคร่ำครวญบอกชายที่มีรอยแผลเป็นข้างๆ

พวกเขาก็คือกลุ่มของพี่หลงที่เคยติดอยู่ในอำเภอหลงเหมินในช่วงฤดูหนาวนั่นเอง!