ตอนที่ 215 : การจัดตั้งฐานน้ำมัน

ตอนที่ 215 : การจัดตั้งฐานน้ำมัน

เย็นวันนั้น

เฮลิคอปเตอร์ที่ออกไปสำรวจแหล่งทรัพยากรทั้งสองแห่งในเมืองชานและเมืองจูไห่ก็กลับมาหลังจากทำภารกิจเสร็จสิ้น

สถานที่ทั้งสองแห่งนี้อยู่ห่างจากฐานลวี่หยวนไปประมาณ 500 กิโลเมตรและ 400 กิโลเมตร แต่เฮลิคอปเตอร์ขนาดกลางทั้งสองลำก็สามารถบินไปถึงได้ในเวลาเพียงสองชั่วโมงเท่านั้น ดังนั้นเซี่ยเหยียนและซุนเสี่ยวหลงจึงเลือกที่จะทำภารกิจนี้ให้เสร็จโดยเร็วที่สุดในทันที

รายงานสองฉบับก็ถูกนำมาส่งให้ฉินจิ้นในห้องทำงานอย่างรวดเร็ว

ฉินจิ้นก็ตรวจสอบข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้กลับมาในทันที

ด้วยความเร็วในการอ่านที่พัฒนาขึ้นมากของเขา เขาจึงสามารถอ่านข้อมูลและดูวิดีโอทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว

และข้อมูลที่ได้กลับมาก็ไม่มีอะไรที่น่าประหลาดใจมากนัก

ในแหล่งขุดเจาะน้ำมันของเมืองจูไห่พวกเขาก็ไม่พบเห็นร่องรอยของผู้รอดชีวิตเลยและมีเพียงซอมบี้ส่วนน้อยเท่านั้นที่ถูกดึงดูดออกมาจากเสียงของเฮลิคอปเตอร์

ส่วนเหมืองถ่านหินที่เมืองชานนั้น กลับไม่พบซอมบี้เลยสักตัว แต่ในทางกลับกันที่กลับมีร่องรอยการเคลื่อนไหวของผู้รอดชีวิตด้วย

“อืม ทางเมืองจูไห่ก็ไม่เลวเลย เราสามารถเตรียมส่งคนไปยึดได้ทันที”

“ส่วนทางเมืองชาน…”

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง สถานที่แห่งนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยเคลียร์เท่าไหร่

แต่สุดท้ายเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอำนาจการยิงของฐานลวี่หยวน การจะยึดมาก็คงไม่น่าจะยากมากนัก

เขาพยักหน้าเล็กน้อยและยืนยันกับตัวเองอีกครั้งว่าสุดท้ายแล้วสถานที่แห่งนี้ก็จะต้องถูกเขายึดมาเหมือนกับแหล่งน้ำมันในเมืองจูไห่

พรุ่งนี้เขาจะส่งฝ่ายต่อสู้ออกไปยังสถานที่ทั้งสองแห่งนี้

และด้วยความแข็งแกร่งของสมาชิกทีมในตอนนี้ ประกอบกับผู้รอดชีวิตที่ถูกคัดเลือกเข้ามาช่วยบางส่วนจำนวนของคนในทีมต่อสู้ทั้ง 5 ทีมก็มีเกือบหนึ่งร้อยคนแล้ว!

แต่ละกลุ่มมีสมาชิกเดิมอยู่ 6 คน เมื่อรวมเข้ากับคนที่เข้ามาใหม่สิบกว่าคนแต่ละทีมก็ได้ขยายตัวจนมีสมาชิกเกือบ 20 คน! (สมาชิกทีมเดิมโดยพื้นฐานแล้วจะสามารถสู้กับคนที่มาใหม่ได้พร้อมกับ 2-3 คน)

ขอแค่ให้คนที่มาใหม่เหล่านี้ได้ปรับตัวเข้าหากันและคัดคนที่ไม่เหมาะสมออกไป ในท้ายที่สุดฉินจิ้นก็จะได้ทีมชั้นยอดขนาดใหญ่ถึง 5 ทีม!

และการออกไปทำภารกิจที่สถานที่ทั้งสองแห่งนี้ ก็ถือเป็นโอกาสดีที่จะให้พวกเขาได้ปรับตัวเข้าหากัน

แต่แน่นอนว่ามันยังมีอีกหนึ่งปัญหา นั่นคือการกลั่นและขุดเจาะน้ำมันดิบและถ่านหินล้วนต้องใช้เทคโนโลยีที่ทันสมัยและอาจจะต้องมีคนไปประจำอยู่ที่นั่นเป็นเวลานาน

ตอนนี้ฐานลวี่หยวนยังไม่มีคนที่มีความสามารถด้านนี้โดยตรง

แต่ก็ยังมีคนที่มีความสามารถนี้ทางอ้อมอย่างตงฮุยอยู่

ตงฮุยคนนี้เป็นทั้งหัวหน้าฝ่ายการผลิตของฐานและยังรู้เรื่องการกลั่นน้ำมันไม่น้อยเลย

เมื่อรวมกับข้อมูลทางเทคนิคที่เขาได้ให้อีกฝ่ายไปเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้อีกฝ่ายก็เชี่ยวชาญเรื่องนี้แล้ว

แต่ฉินจิ้นจะไม่ยอมปล่อยเขาออกไปข้างนอกแน่

หัวหน้าฝ่ายการผลิตคนนี้ยังต้องสร้างสิ่งที่มีประโยชน์ให้กับฐานอีกมากมาย

ไม่ว่าจะเป็นการผลิตกระสุนและการทำวัตถุระเบิด สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นอาวุธลับของฐานลวี่หยวนและเขาจะไม่ปล่อยให้คนที่มีความสำคัญขนาดนี้ออกไปข้างนอกแน่

หากอีกฝ่ายออกไปแล้วต้องตายขึ้นมาฉินจิ้นก็คงจะต้องเสียดายมากแน่ๆ

ดังนั้นเขาจึงตั้งใจเอาไว้ว่า ต่อให้ในอนาคตอีกฝ่ายจะต้องตาย แต่อีกฝ่ายก็ต้องตายในฐานลวี่หยวนเท่านั้น!

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็แผนการคร่าวๆ แล้ว

โดยไม่รอช้า เขาเปลี่ยนช่องสัญญาณวิทยุสื่อสารแล้วเรียกตงฮุยมาหาทันที

“พาหวังปินมาหาฉันที่นี่หน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

พูดจบ ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ตงฮุยก็ได้นำหวังปินมาถึงห้องทำงานของผู้นำ

ฉินจิ้นนั่งอยู่บนเก้าอี้และมองดูทั้งสองคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยและเปิดประเด็นทันทีว่า

“หวังปิน พรุ่งนี้ฉันจะส่งฝ่ายต่อสู้ไปยึดแหล่งขุดเจาะน้ำมันที่เมืองจูไห่ ฉันต้องการให้นายไปประจำอยู่ที่นั่นสักพัก!”

“ตงฮุย นายจะต้องสอนขั้นตอนการขุดเจาะน้ำมันทั้งหมดให้หวังปิน! ในอนาคตฉันต้องการให้เขาไปขุดเจาะและกลั่นน้ำมันที่นั่น!”

“แหล่งน้ำมันในเมืองจูไห่อยู่ห่างจากฐานของเราไปประมาณ 500 กิโลเมตร ด้วยสภาพถนนและความเร็วของรถในตอนนี้ วันหนึ่งเราจะสามารถเดินทางไปกลับที่นั่นได้เพียงหนึ่งเที่ยวเท่านั้น!”

“ในอนาคตพวกเราจะสามารถติดต่อกันได้ทุกวันผ่านรถที่ไปกลับหรือฐานของเราอาจจะส่งเฮลิคอปเตอร์ไปที่นั่นเป็นระยะๆ!”

“แต่หลังจากที่ทุกอย่างมั่นคงแล้ว ฉันจะพิจารณาจัดติดตั้งสถานีวิทยุทางทหารที่นั่นให้!”

ตงฮุยและหวังปินตกตะลึง

โดยเฉพาะกับหวังปิน การที่ส่งเขาไปยังโรงงานน้ำมันที่อาจจะไม่มีอะไรเลย มันก็ไม่ต่างจากการเนรเทศเขาหรอกเหรอ!?

เมื่อเห็นหวังปินที่ไม่พูดอะไร ฉินจิ้นก็พูดปลอบใจอีกฝ่าย

“หวังปิน ฉันรู้ว่าการทำแบบนี้จะสร้างแรงกดดันให้นายมาก การออกไปข้างนอกแน่นอนว่าหมายถึงความปลอดภัยที่จะลดลงและไม่หมือนกับในฐาน แต่ฉันต้องการให้นายไปทำเรื่องสำคัญนี้!”

“ฉันจะส่งทีมต่อสู้สองทีมตามนายไปด้วย!”

“แล้วก็จะมีคนอื่นๆ อีกที่จะนำวัสดุก่อสร้างและเครื่องจักรตามไปเพื่อสร้างแนวป้องกันที่นั่น!”

“ที่นั่นจะค่อยๆ ถูกสร้างให้เป็นฐานสำหรับทรัพยากรในอนาคตของเรา!”

เมื่อได้ยินแผนการที่เจ้านายวางไว้แล้ว หวังปินที่ฉลาดก็รู้ว่าตัวเองไม่มีทางเลือก

สิ่งที่ฉินจิ้นตัดสินใจไปแล้ว ย่อมไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้ เมื่อเทียบกับการขัดใจอีกฝ่ายและทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ สู้เขารีบตกลงไปยังจะดีกว่า

“ไม่มีปัญหา! ท่านประธานฉิน เรื่องนี้ปล่อยให้ผมจัดการได้เลยครับ! เมื่อก่อนผมก็เคยบริหารบริษัทมาหลายปี ไม่ว่ายังไงประสบการณ์ของผมก็จะต้องมีประโยชน์อย่างแน่นอนครับ! ผมจะจัดการที่นั่นให้คุณเป็นอย่างดีแน่นอนครับ!”

เขาตบหน้าอกตัวเองดังปังๆ และแสดงท่าทีที่เต็มใจ

ฉินจิ้นยิ้มและพยักหน้า

การพูดคุยกับคนฉลาดแบบนี้ก็สะดวกดี

เขาไม่กลัวว่าหวังปินที่ไปแล้วและไม่มีใครคอยจับตาดูจะทำงานอย่างไม่เต็มที่

เพราะในอนาคตเมื่อเขาไปอยู่ที่เมืองจูไห่ เขาก็จะได้รับอาหารและเสบียงที่ฐานลวี่หยวนส่งไปกับรถทุกสัปดาห์

และถ้าเขาทำงานที่นั่นอย่างไม่เต็มที่หรือแอบหนีไป เขาก็จะกลายเป็นแค่ผู้รอดชีวิตที่ไม่มีที่ไปเท่านั้น

และอีกฝ่ายจะยังต้องเผชิญหน้ากับความโกรธของเขาอีก

คนฉลาดย่อมรู้ว่าตัวเองต้องทำอย่างไร

เว้นแต่อีกฝ่ายจะหากองกำลังที่ดีกว่าไปพึ่งพิงได้ ไม่อย่างนั้นเขาก็ทำได้เพียงเชื่อฟังเท่านั้น

“ดี! ดีมาก! นายอยู่ที่นั่นก็ไม่ต้องกังวลอะไร ฉันจะดูแลเรื่องการส่งกำลังบำรุงทั้งหมดให้นายเอง! เรื่องอาหารและความปลอดภัยก็จะไม่เป็นปัญหา! หลังจากที่นายไปอยู่ที่นั่นแล้วระยะหนึ่งนายจะได้รับสิทธิ์ในการกลับมาพักผ่อนที่ฐานลวี่หยวน แต่ตอนนี้นายจะต้องทำงานที่นั่นไปก่อนจนกว่าจะมีคนที่เหมาะสมที่จะไปอยู่ที่นั่นแทน ดังนั้นตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปนายจะเป็นหัวหน้าฝ่ายพลังงาน!”

ฉินจิ้นให้สัญญาและกำลังใจกับอีกฝ่าย

“ประธานฉิน! คุณวางใจได้เลย! ผมจะจัดการที่นั่นให้คุณอย่างดีแน่นอนครับ!”

หวังปินรีบพยักหน้าตกลงและขอบคุณ แถมในใจของเขาก็ค่อนข้างตื่นเต้นเช่นกัน เพราะถ้าในอนาคตผู้นำของเขาทำตามสัญญาจริงๆ เขาก็จะกลายเป็นคนระดับเดียวกับผู้จัดการคนอื่นๆ แล้ว!

เขารู้ดีว่าสิทธิ์ของผู้จัดการในฐานมีมากแค่ไหน ไม่ว่าจะเป็นสวัสดิการต่างๆ ก็ดีจนไม่ต้องพูดถึงจะหาภรรยาสักสองสามคนก็ไม่มีใครกล้าคัดค้าน!

เขาจะกลายเป็นคนที่อยู่ในชนชั้นที่มีอำนาจอย่างแท้จริง!

ความหวาดกลัวและความไม่สบายใจที่เขามีตอนที่ได้ยินคำสั่งครั้งแรกก็หายไปจนหมดสิ้น ตอนนี้เขาแทบจะอยากรีบไปที่เมืองจูไห่เพื่อเป็นเจ้าพ่อน้ำมันที่นั่นแล้ว

ตงฮุยที่อยู่ข้างๆ ย่อมไม่อิจฉาเพื่อนร่วมงานเก่าและเพื่อนสนิทคนนี้

ในฐานแห่งนี้หากไม่นับแม่ของเขา อีกฝ่ายก็เป็นคนที่เขารู้จักมานานมากที่สุด

“หวังปิน ไปอยู่ที่นั่นก็ทำตัวดีๆ ล่ะ ตอนกลางคืนฉันจะอธิบายข้อควรระวังให้ฟัง ในอนาคตพอนายกลับมาแล้วพวกเราค่อยมาดื่มกัน!”

เขาตบไหล่ของหวังปินและพูดหยอกล้อกับอีกฝ่ายอย่างจริงใจ

ฉินจิ้นเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนตรงหน้าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ในใจของเขาก็พอใจมาก

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปข้างๆ หวังปินและตบแขนของอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและพูดชมเชยว่า

“ไปถึงที่นั่นแล้วถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกฉันได้ทันที! ในอนาคตเมื่อที่นั่นมั่นคงแล้วและนายได้กลับมาที่นี่

ฉันจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้นายด้วยตัวเอง!”

ประโยคนี้เขาพูดอย่างหนักแน่นและทรงพลัง จนใครๆ ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความจริงใจในคำพูดของเขาได้

จากนั้นเขาก็ยังคงพูดคุยแลกเปลี่ยนรายละเอียดเกี่ยวกับการพัฒนาฐานน้ำมันในเมืองจูไห่ในอนาคตกับทั้งสองคนอีกเล็กน้อย หลังจากที่ทุกคนเข้าใจเหมือนกันหมดแล้ว เขาจึงปล่อยให้ทั้งสองคนจากไป

เพราะพรุ่งนี้หวังปินจะต้องออกเดินทางไปยังเมืองจูไห่ทันที!