ตอนที่ 190 : มันยังไม่ตาย

ตอนที่ 190 : มันยังไม่ตาย

เวลาย้อนกลับไปเล็กน้อย

ก่อนที่จงอวี่จะแจ้งเรื่องนี้ให้ฉินจิ้นทราบ หลี่ปั๋วเหวินในฐานะหัวหน้าทีมของเกาเฉียงก็ได้รับข่าวร้ายจากสมาชิกทีมก่อนแล้ว

“หัวหน้า! พวกเราเจอซอมบี้กลายพันธุ์! เสี่ยวฟางกับเสี่ยวหวังไม่รอดแล้ว!”

วันนี้บรรดาหัวหน้าทีมไม่ได้ออกไปลาดตระเวนกับสมาชิกในทีมของตัวเองด้วย แต่พวกเขาแต่ละทีมจะส่งตัวแทนออกไปทีมละสองถึงสามคนแทน

ดังนั้นพวกหัวหน้าทีมจึงไปทำหน้าที่ช่วยเหลือคนในฐานจัดการกับเรื่องต่างๆ รวมถึงในเขตที่พักอาศัยหมายเลข 1 กัน

เมื่อพวกเขาได้ฟังคำพูดของเกาเฉียงจากวิทยุสื่อสาร ดวงตาของหลี่ปั๋วเหวินก็หดตัวลงทันทีและบรรยากาศรอบตัวของเขาก็มืดลงในทันที มือที่ถือวิทยุสื่อสารอยู่ก็มีเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาให้เห็นอย่างชัดเจน จนแม้แต่วิทยุสื่อสารก็เริ่มบิดเบี้ยวไปแล้วเล็กน้อย

“พวกเรากำลังรีบกลับไปที่ฐาน! ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นยังอยู่ที่ถนน xx! อาวุธปืนธรรมดาใช้กับมันไม่ได้ผล! ขอกำลังเสริมด้วย!”

“แล้วก็ ก่อนหน้านี้ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นไล่ตามรถบรรทุกหนักคันหนึ่งรถบรรทุกคันนั้นน่าจะกำลังมุ่งหน้าไปทางฐานของเรา!”

เกาเฉียงยังคงตะโกนในวิทยุสื่อสาร

“พวกนายดูแลความปลอดภัยของตัวเองให้ดี ทางนี้จะไปดักรอที่สี่แยกถนน xx พวกเราจะรีบไปรวมตัวกันที่นั่น!”

พูดจบ หลี่ปั๋วเหวินก็เรียกสมาชิกทีมที่เหลือของเขาทันที เหยาเหล่ยและโจวซินรวมถึงสมาชิกในทีมของจางเถียนไค่ที่อยู่ข้างๆ อีกหลายคนก็รีบวิ่งไปยังรถของฝ่ายต่อสู้ที่จอดอยู่ข้างๆ และเตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขาพูดถึงเมื่อครู่นี้!

“เหยาเหล่ย เอาปืนไรเฟิลซุ่มยิงมาด้วยไหม?”

บนรถ หลี่ปั๋วเหวินสตาร์ทรถอย่างรวดเร็วและถามสมาชิกในทีมของเขา

“เอามาค่ะ! มันอยู่บนรถตลอดค่ะหัวหน้า!”

เหยาเหล่ยย่อมรู้ว่าเรื่องนี้สำคัญมาก หญิงสาวทั้งสองคนเมื่อขึ้นรถมาแล้วพวกเธอจึงรีบเตรียมอาวุธและอุปกรณ์ต่างๆ ในทันที

หลี่ปั๋วเหวินไม่ได้พูดอะไรอีก เขาส่งสัญญาณมือให้จางเถียนไค่ที่อยู่ข้างๆ ซึ่งเตรียมพร้อมอยู่แล้วเช่นกัน จากนั้นรถก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว!

ในไม่ช้า

ข่าวการเสียชีวิตของคนในฐานทั้ง 2 คนก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งฝ่ายต่อสู้และฝ่ายรักษาความปลอดภัย!

แม้แต่ละทีมย่อยเล็กๆ ที่กำลังกระจายกันออกไปลาดตระเวนพวกเขาก็เริ่มมุ่งหน้าไปยังจุดที่มีการนัดหมายผ่านวิทยุในทันที!

หน้าประตูฐานลวี่หยวน

เฉินกังและหวังเวยขับรถบรรทุกหนักมาถึงจุดหมายปลายทางของการเดินทางในครั้งนี้ในที่สุด!

เมื่อมองดูกำแพงที่สูงตระหง่านตรงหน้า พวกเขาทั้งสองคนก็อ้าปากค้างและแทบจะเบิกตากว้างจนลูกตาหลุดออกมา!

“บ้าจริง! เหล่าเฉิน ฐานลวี่หยวนของอำเภอเฟิงเหอของนายนี่มันสร้างมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมมันถึงมีกำแพงที่สูงกว่าศูนย์พักพิงเมืองตงกว่านได้ขนาดนี้!? มันไม่น่าจะเพิ่งถูกสร้างขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ใช่ไหม!?”

เฉินกังตอบคำถามของเพื่อนของเขาไม่ได้ เพราะเขาก็อยู่ในภาวะตกตะลึงเช่นกัน

เมื่อไหร่กันที่อำเภอเฟิงเหอมีกองกำลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้อยู่!?

ถ้าเขารู้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วเขาจะไปเมืองตงกว่านทำไมกัน!?

ในตอนนี้พวกเขาอยู่ห่างจากกำแพงสูงนี้ประมาณ 20 ถึง 30 เมตร แต่มันก็ยังสามารถทำให้พวกเขารู้สึกได้ถึงความแข็งแรงของกำแพงนี้ได้ ถ้าพวกเขาได้เข้าไปยืนอยู่ใต้กำแพงนั้น พวกเขาคงจะดูตัวเล็กกระจ้อยร่อยไปเลยใช่ไหม?

แต่ไม่มีเวลาให้พวกเขาได้คร่ำครวญนานนัก ไม่นานสมาชิกทีมรักษาความปลอดภัยบนกำแพงของฐานลวี่หยวนก็ได้พบรถบรรทุกหนักที่ผุพังคันนี้แล้ว อาวุธปืนจำนวนมากก็ได้เล็งมาที่พวกเขาพร้อมกับการตะโกนบอกพวกเขาว่า

“พวกนายเป็นคนที่มาใหม่งั้นเหรอ? ยกมือขึ้นแล้วจอดรถแล้วลงมาให้เราตรวจค้นทันที!”

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาก็มีผู้รอดชีวิตจากที่ต่างๆ ที่เห็นใบปลิวและถูกดึงดูดเข้ามาทุกวัน ดังนั้นคนบนกำแพงของฐานลวี่หยวนจึงคุ้นเคยกับขั้นตอนนี้เป็นอย่างดี

เฉินกังกับเพื่อนร่วมทางย่อมไม่ขัดขืน การมาที่นี่ก็เพื่อขอความช่วยเหลือ เมื่อก่อนตอนที่พวกเขาเข้าร่วมกับศูนย์พักพิงเมืองตงกว่านมันก็เป็นแบบนี้เช่นกัน พวกเขาจำเป็นต้องได้รับการตรวจค้นก่อนถึงจะเข้าไปได้

ในไม่ช้า ก็มีคนในฐานวิ่งออกมาและควบคุมตัวพวกเขาอย่างง่ายดาย

“พวกนายมาจากไหน?”

คนของฐานลวี่หยวนบางส่วนกำลังตรวจค้นรถบรรทุกหนักของพวกเขาและอีกคนก็ถือสมุดบันทึกเตรียมที่จะลงทะเบียนและเก็บข้อมูล ส่วนขั้นตอนหลังจากนั้นก็จะเป็นการให้คนที่รับผิดชอบมาต้อนรับและจัดหาที่พักให้กับพวกเขาต่อ

“ใช่ครับ พวกเราเห็นใบปลิวนี้แล้วพวกเราก็เลยมาขอความช่วยเหลือ ไม่ทราบว่าพวกคุณคือฐานลวี่หยวนใช่ไหม?”

เฉินกังแสดงท่าทีว่าเขาไม่มีเจตนาร้ายและค่อยๆ หยิบใบปลิวที่พับไว้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อภายใต้สายตาของกลุ่มคนตรงหน้า

“ใช่ ที่นี่คือฐานลวี่หยวนจริงๆ พวกนายรอสักครู่ก่อน อีกเดี๋ยวจะมีคนมาอธิบายเรื่องต่างๆ ให้พวกนายฟัง”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เฉินกังและเพื่อนร่วมทางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

พวกเขาใช้เวลาไปเกือบหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงแล้ว

ตามจินตนาการของพวกเขา ขั้นตอนต่อไปก็น่าจะเป็นการค่อยๆ ทำความคุ้นเคยและปรับตัวเข้ากับที่นี่

แต่น่าเสียดาย

ที่อยู่ๆ วิทยุสื่อสารของของกลุ่มคนตรงหน้าพวกเขาก็ดังขึ้นมา

สมาชิกทีมรักษาความปลอดภัยฟังเสียงจากวิทยุแล้วสายตาของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขามองเฉินกังกับชายอีกคนด้วยสายตาที่ดุร้ายและยกปืนขึ้นตะโกนว่า

“จับชายสองคนนี้ไว้!!”

บุคลากรของฐานตอบสนองอย่างรวดเร็วมาก ในวินาทีนั้นปากกระบอกปืนทุกกระบอกก็ชี้ไปที่พี่เฉินกับชายอีกคนที่เพิ่งจะลดมือลง

เฉินกังและหวังเวยที่เพิ่งจะดีใจก็ตกตะลึงไปทันที

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมทิศทางลมถึงเปลี่ยนไปหลังจากพวกเขาฟังเสียงจากวิทยุสื่อสาร?

ในใจของเฉินกังก็กระตุกวูบทันทีและทันใดนั้นก็มีข้อสันนิษฐานข้อหนึ่งแวบเข้ามาในใจของเขา!

ตอนที่พวกเขาใกล้จะมาถึงที่นี่พวกเขาได้พบกับรถออฟโรดดัดแปลง 2 คัน แต่เนื่องจากพวกเขาถูกสัตว์ประหลาดตัวนั้นไล่ล่า พวกเขาจึงไม่มีโอกาสที่จะหันกลับไปสนใจรถทั้ง 2 คันนั้น!

คงไม่ใช่ว่าพวกนั้นก็เป็นคนของฐานลวี่หยวนแห่งนี้ใช่ไหม!?

รถที่ถูกดัดแปลงแบบนั้นก็ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยๆ ด้วย!

ยิ่งคิดในใจเขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามันมีความเป็นไปได้สูง!

แย่แล้ว!

…..

บนถนนสายหนึ่งที่อยู่ห่างจากฐานลวี่หยวนไปประมาณ 7 ถึง 8 กิโลเมตร

รถ 6 ถึง 7 คันก็ได้มารวมตัวกันที่นี่!

ในจำนวนนั้นก็มีพวกของเกาเฉียงสองคนอยู่ด้วย!

“นำทาง!”

ทีมเล็กๆ ของหลี่ปั๋วเหวินกับจางเถียนไค่ได้รวมตัวกันพร้อมกับทีมเล็กๆ อื่นๆ ที่กระจายกันออกไปลาดตระเวน!

เกาเฉียงไม่ได้พูดอะไรมาก เขากระโดดขึ้นไปบนรถออฟโรดและเหยียบคันเร่งนำทางตรงไปยังที่ที่พวกเสี่ยวฟางเสียชีวิตทันที!

รถทุกคันข้างหลังก็ขับตามไปติดๆ!

ที่เกิดเหตุอยู่ห่างจากที่นี่ไปประมาณ 5 ถึง 6 กิโลเมตร ตามหลักแล้วพวกเขาก็น่าจะไปถึงได้ในไม่ช้า!

แต่ว่า

ขบวนรถของพวกเขาเพิ่งจะขับออกไปได้หนึ่งหรือสองกิโลเมตรเท่านั้น แต่เกาเฉียงที่นำทางอยู่ก็ต้องเบิกตากว้างและหยุดรถทันที ดวงตาของเขาแฝงไปด้วยความเกลียดชังและความหวาดกลัวอีกเล็กน้อย

“ซอมบี้ตัวนั้นอยู่ข้างหน้าเราแล้วครับ!!!”

ที่ปลายถนนฝั่งตรงข้ามของขบวนรถของพวกเขา ร่างที่สูงใหญ่แต่ไม่สมส่วนจนดูผิดปกติก็ปรากฏขึ้น!

และในตอนนี้ทุกคนก็ได้เห็นมันแล้ว!

เดอะ ชาร์จเจอร์ที่ไม่รู้ว่ามันแค่เดินตามกลิ่นมาหรือมันแค่เดินมาทางนี้โดยบังเอิญ ก็ได้พบกับกองกำลังของฐานลวี่หยวนโดยไม่คาดคิด!

สมาชิกทีมต่อสู้ไม่ได้ขับรถไปข้างหน้าต่อ เพราะซอมบี้กลายพันธุ์ตรงหน้าได้พบกับพวกเขาแล้วและมันกำลังพุ่งเข้ามา!

ทุกคนยังคงอยู่บนรถและเล็งเป้าหมายตรงหน้ารอแล้ว พวกเขากำลังรอให้หัวหน้าทีมของพวกเขาออกคำสั่ง!

แต่เดอะ ชาร์จเจอร์ที่ดูเหมือนจะไม่รู้สึกถึงภัยคุกคามเลยก็ยังคงเข้าใกล้พวกเขาต่อ

จนกระทั่งเหลือระยะทางเพียงหนึ่งร้อยเมตรสุดท้าย มันก็หยุดลง!

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตอนนี้มันรู้สึกได้ถึงภัยคุกคามหรืออย่างอื่น แต่มันไม่ได้พุ่งมาข้างหน้าต่อ

ในตอนนี้กองกำลังของฐานลวี่หยวนก็ได้มองเห็นมันชัดขึ้น

บนมือที่มีแขนขนาดใหญ่ของมันยังคงมีซากศพที่ไร้หัวอยู่ด้วย!

ขาสองข้างของร่างนั้นถูกกัดกินไปแล้วและเหลือไว้เพียงแขนและส่วนลำตัวที่ถูกเดอะ ชาร์จเจอร์จับไว้ในมือแต่จากเสื้อผ้าสมาชิกในทีมบางคนก็จำได้แล้วว่านั่นเป็นใคร!

“ฉันว่า! นั่นเสี่ยวฟาง!!”

สมาชิกทีมทุกคนตาแดงก่ำทันที เพื่อนร่วมรบที่ร่วมเป็นร่วมตายกับพวกเขาด้วยกันทุกวันต้องมาเสียชีวิตอย่างน่าอนาถต่อหน้าพวกเขา

“ปัง!”

เสียงดังสนั่นดังขึ้นจากรถคันหนึ่งข้างหลัง!

เป็นเหยาเหล่ย!

เธอทำตามคำสั่งของหัวหน้าทีมและรอให้ซอมบี้กลายพันธุ์เข้ามาในระยะยิงแล้วจึงลั่นไกออกไปอย่างไม่ลังเล!

นี่คือปืนไรเฟิลซุ่มยิงต่อต้านยานเกราะ!

สมาชิกในทีเห็นว่าในวินาทีเดียวกันกับที่เสียงปืนดังขึ้น เดอะ ชาร์จเจอร์ที่อยู่ไกลออกไปก็เงยหน้าขึ้น!

จากนั้นมันก็ล้มลงบนหิมะข้างหลังอย่างแรง!

ตุ้บ!

ร่างสูงใหญ่ของมันกระแทกลงบนพื้นและทำให้หิมะกระเด็นขึ้นมาเป็นคลื่น แม้แต่ซากศพในมือของมันก็ยังตกลงไปข้างๆ!

จัดการได้แล้วเหรอ!?

สมาชิกทีมตกตะลึงในใจ

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังจะเริ่มดีใจและเตรียมจะโห่ร้องให้กับกระสุนนัดนี้

สัตว์ร้ายตัวใหญ่ที่ล้มอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน!

มันยังไม่ตาย!

พวกเขาเห็นได้ชัดว่าหัวของมันเกิดบาดแผลขนาดใหญ่แถมยังเผยให้เห็นกะโหลกศีรษะที่หลุดออกมาครึ่งหนึ่ง!

จนเผยให้เห็นภาพภายในที่มีสีขาวแดง!

“โฮก!!!”

มันคำรามใส่กองกำลังของฐานลวี่หยวนอย่างโกรธเกรี้ยว!

มันยังไม่ตาย!!!