ตอนที่ 170 : สองโลก สองชะตา

ตอนที่ 170 : สองโลก สองชะตา

ฐานลวี่หยวน

ตอนนี้เป็นเวลา 16:00 น. แล้ว

ตั้งแต่หลัง 15:00 น. เป็นต้นมา ซอมบี้ก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างต่อเนื่องและมุ่งหน้ามายังฐานลวี่หยวนตลอดเวลา

แต่ภายใต้การป้องกันของพวกเขา ทั้งฐานลวี่หยวนก็ยังคงมั่นคงและแข็งแกร่ง

ฉินจิ้นคอยจับตาดูสถานการณ์อยู่ตลอด

เขาไม่จำเป็นต้องไปดูแลการป้องกันบนกำแพงด้วยตัวเอง

เพราะบนหน้าจอขนาดใหญ่ที่ติดอยู่กับกำแพงในห้องทำงานของเขา ได้ถูกเชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดความละเอียดสูงหลายสิบตัวบนกำแพงและภายในฐาน ทำให้เขาสามารถตรวจสอบและดูทุกอย่างได้ตลอดเวลา

ภายในฐานเกิดความวุ่นวายเพียงเล็กน้อยในช่วงแรก แต่ไม่นานก็ถูกบรรดาผู้จัดการบริหารควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์ในตอนนี้ มันยังไม่นับว่าเป็นความกดดันสำหรับฐานลวี่หยวนด้วยซ้ำ เพราะแค่สมาชิกทีมป้องกันฐานที่เข้าเวรอยู่ก็สามารถจัดการและรับมือได้แล้ว

ในเวลานี้ ฉินจิ้นปรับกล้องบางตัวบนหน้าจอที่กำลังถ่ายออกไปนอกกำแพงและเขาก็สามารถมองเห็นซอมบี้หลายร้อยตัวที่นอนล้มตายกันอยู่ข้างนอกกำแพง

ส่วนใหญ่พวกมันยังไม่ทันมาถึงใต้กำแพงเลยด้วยซ้ำเพราะพวกมันถูกทีมป้องกันฐานยิงสังหารจากระยะไกลไปก่อนแล้ว

ฉินจิ้นพยักหน้าอย่างเงียบๆ ในใจ

ไม่เลวเลย

ในชาตินี้เมื่อเขาต้องเผชิญหน้ากับวันหมอกศพ เขาก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวอย่างตัวสั่นอยู่ในมุมห้องเล็กๆ เหมือนในชาติที่แล้วอีกต่อไป

ในตอนนี้คนของฐานลวี่หยวนทุกคนก็อยู่ในฐานและตราบใดที่มันไม่เกิดความวุ่นวาย วันหมอกศพในครั้งนี้ก็น่าจะผ่านไปได้อย่างง่ายดาย

จำนวนคนในฐานที่มีมากกว่าร้อยคน จึงไม่แปลกที่มันจะสร้างแรงดึงดูดซอมบี้ได้ในระดับหนึ่ง ซอมบี้ที่อยู่ไกลออกไปและสัมผัสได้ถึงกลิ่นเนื้อก็จะตามกลิ่นเนื้อมาอย่างไม่ต้องสงสัย

เมืองเหมินถังเป็นเพียงแค่เมืองเล็กๆ ที่ห่างไกล จำนวนประชากรก็ไม่มาก

และในช่วงที่ผ่านมาพวกเขาได้เคลื่อนไหวไปทั่วและสร้างเสียงรบกวนที่ดึงดูดซอมบี้จากพื้นที่ใกล้เคียงให้เข้ามาก่อนจะถูกกำจัดทิ้งไปเป็นจำนวนมาก ดังนั้นซอมบี้ที่เหลืออยู่ในพื้นที่รอบๆ จึงมีไม่มากนัก

แต่หากเวลากลางคืนมาถึง ซอมบี้ก็จะแข็งแกร่งขึ้นอีกระดับหนึ่งและเมื่อถึงตอนนั้นฉินจิ้นก็คิดว่าเขาจะจริงจังขึ้นอีกสักหน่อยและส่งทีมต่อสู้ขึ้นไปฝึกฝนบนกำแพงด้วย

เมื่อเทียบกับฐานลวี่หยวน

ข้างนอกกลับไม่ได้สงบแบบพวกเขาเลย

บนถนนบางสาย ผู้รอดชีวิตจำนวนมากที่ออกมาหาเสบียงอยู่ก็ถูกซอมบี้ที่จู่ๆ ก็บ้าคลั่งออกมาไล่ล่า

พวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดไปและทำไมพวกเขาถึงได้ดึงดูดซอมบี้มามากมายขนาดนี้ แถมพวกมันยังบ้าคลั่งขนาดนี้อีก

แต่โชคดีที่ตอนเวลาบ่ายสามโมงมีผู้รอดชีวิตที่ยังเคลื่อนไหวอยู่ข้างนอกไม่มากนัก ไม่อย่างนั้นวันหมอกศพในครั้งนี้ก็คงจะมีผู้รอดชีวิตที่ต้องเสียชีวิตไปไม่น้อยเลย

ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ที่เสร็จสิ้นธุระของพวกเขาในตอนกลางวันแล้วก็ได้กลับไปหลบในที่พักของตัวเองและพวกเขาก็ได้สังเกตเห็นความผิดปกตินี้แล้ว เช่นกัน

ที่หน้าประตูที่พักของพวกเขามีซอมบี้จำนวนมากกำลังคำรามและทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง!

ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

สิ่งที่พวกเขาทำได้ก็คือการปิดตายประตูและหน้าต่างทุกบานและใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัวท่ามกลางเสียงที่น่าสะพรึงกลัวนั้น

และถ้าประตูและหน้าต่างของพวกเขาแข็งแรงพอ พวกเขาก็จะยังมีโอกาสรอดพ้นจากภัยพิบัติในครั้งนี้ไปได้

แต่ถ้าพวกมันไม่แข็งแรงพอ พวกเขาก็คงจะได้กลับไปเกิดใหม่ก่อนเวลาอันควร

“อดทนไว้นะ! ทนไว้! อย่าพังนะ!”

ในอาคารเตี้ยๆ แห่งหนึ่งผู้หญิงสองคนกำลังซ่อนตัวอยู่ในห้องหนึ่งในอาคารนั้น พวกเธออาศัยอยู่ที่นี่และพึ่งพากันมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว ด้วยอาหารเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเธอหามาได้ในทุกวัน พวกเธอจึงสามารถอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้

แต่ว่า โชคดีของพวกเธอดูเหมือนจะหมดลงแล้ว

อาคารที่พวกเธออยู่เป็นเพียงอพาร์ทเม้นท์ธรรมดา ประตูที่ใช้ก็เป็นประตูธรรมดา นอกจากโครงของมันที่เสริมด้วยโลหะเล็กน้อยแล้ว ตรงกลางก็ใช้เพียงวัสดุสังเคราะห์ธรรมดาๆ เท่านั้น

ความแข็งแรงของมันจึงไม่สูงนัก

ภายใต้สายตาที่หวาดกลัวของผู้หญิงทั้งสองคน ประตูบ้านที่เคยต้านทานการทุบตีของซอมบี้มาหลายครั้ง ในตอนนี้ก็เริ่มส่งเสียงราวกับกำลังจะรับน้ำหนักไม่ไหวอีกต่อไป

ภายใต้พละกำลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมากของซอมบี้ ประตูก็เริ่มยุบลงจากตรงกลางก่อน จากนั้นบริเวณโดยรอบก็เริ่มแตกออกและในที่สุดก็มีรอยแตกหลายแห่งปรากฏขึ้น!

จากนั้นศีรษะที่เต็มไปด้วยเลือดสีแดงที่แทบไม่เหลือเส้นผมก็ทะลุผ่านรูที่แตกออกแล้วมาปรากฏขึ้นตรงหน้าหญิงสาวทั้งสองคน!

“กรี๊ดดดดด!”

หญิงสาวทั้งสองคนตกใจจนเสียสติไปแล้ว พวกเธอได้ลืมกฎเหล็กที่ว่าห้ามส่งเสียงเมื่อเผชิญหน้ากับซอมบี้ไปในทันที

และอาจเป็นเพราะเสียงของพวกเธอหรืออาจเป็นเพราะมันได้กลิ่นหอมจากร่างกายของพวกเธอ ซอมบี้ข้างนอกก็ยิ่งบ้าคลั่งขึ้นไปอีก!

แขนที่ซีดขาวและเต็มไปด้วยบาดแผลก็ทะลุผ่านประตูที่เต็มไปด้วยรูและไม่นานประตูก็พังทลายลง!

และซอมบี้ก็พุ่งเข้าไปในห้องอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะมอบจุมพิตอันแสนหอมหวานและร้อนแรงที่สุดให้กับร่างกายของหญิงสาวทั้งสอง!

“กรี๊ดดดดด.......ช่วยด้วย...อึก...”

เสียงกรีดร้องที่ปนกับเสียงขอความช่วยเหลือและเสียงสำลักเลือดที่ไหลย้อนกลับเข้ามาที่ลำคอที่ถูกกัดทะลุดังขึ้นและในที่สุดเสียงทั้งหมดก็ถูกกลบด้วยเสียงเคี้ยวนับไม่ถ้วน!

ในเวลาเดียวกัน

ฉากนี้ก็เกิดขึ้นในหลายสถานที่จนนับไม่ถ้วน

……

ศูนย์พักพิงเมืองตงกว่าน

มือของพี่เฉินเต็มไปด้วยตุ่มน้ำพองแล้ว

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ที่บุกเข้ามาอย่างไม่สิ้นสุด เขาก็ลืมไปแล้วว่าเขาใช้แท่งเหล็กยาวแทงพวกมันลงไปกี่ครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งที่แทงลงไปหนึ่งตัว มันก็จะมีตัวใหม่โผล่ขึ้นมาทันที

ฆ่าไม่หมด!

ฆ่าไม่หมดจริงๆ!

เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เขาได้แต่ถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว ให้เพื่อนร่วมทีมข้างๆ เข้ามาแทนที่เขาเพราะเขาต้องการพักหายใจสักหน่อย

“แฮ่ก......แฮ่ก...แม่งเอ๊ย...ไอ้พวกเวรนี่ ทำไมมันฆ่าไม่หมดสักทีวะ...”

ข้างๆ พี่เฉินมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งถอยลงมาจากขอบกำแพงเพื่อพัก เขาหอบและหายใจไม่ทั่วท้องส่วนปากของเขาก็ยังพูดได้ไม่ชัดเจน

พี่เฉินเหลือบมองอีกฝ่าย แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

ไม่มีใครบอกคำตอบนี้กับพวกเขาได้

ตอนนี้สิ่งเดียวที่พวกเขาต้องทำก็คือต้องทนต่อไปและห้ามให้ซอมบี้ปีนขึ้นมาได้เด็ดขาด!

ไม่ว่าพวกเขาจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!

“ทุกคนอย่าเพิ่งผ่อนคลาย! อดทนกันอีกหน่อย! ศูนย์พักพิงกำลังจัดคนมาช่วยพวกเราแล้ว รออีกไม่นานพวกเราก็จะได้เปลี่ยนเวรไปพักผ่อนกันแล้ว!”

หัวหน้าทีมหลิวคนนั้นก็เพิ่งจะหมดแรงและถอยลงมาจากขอบกำแพงอีกครั้ง ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่ลืมที่จะให้กำลังใจทุกคน

เขาเองก็เหนื่อยมาก แต่เขาก็ถอยไม่ได้โดยเด็ดขาด!

เขาเป็นหัวหน้าของทุกคนตรงนี้ หากเขาล้มลงไป มันก็จะเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ได้ง่ายๆ!

ภายในศูนย์พักพิงเมืองตงกว่านอำนาจถูกแบ่งไปให้หลายฝ่าย มีทั้งคนของทางการและกลุ่มนักธุรกิจใหญ่โต

ส่วนเขาเป็นคนที่มาจากกองทัพ เขาได้นำทหารที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนฝ่าวงล้อมของซอมบี้ที่บ้าคลั่งในคืนแห่งการกลายพันธุ์ออกมา หลังจากนั้นเขาก็ได้พบกับคนเหล่านี้ที่รวมตัวกันและสร้างศูนย์พักพิงเมืองตงกว่านขึ้นมา

หลังจากนั้นทหารคนอื่นๆ ก็ค่อยๆ หาทางมาที่นี่กันเองในภายหลังจนพวกเขารวมตัวกันได้ร้อยกว่าคน

และผลก็คือ ตลอดเกือบสองเดือนที่ผ่านมาที่พวกเขาต้องออกไปหาเสบียงอย่างต่อเนื่องและช่วยคนระดับสูงของศูนย์พักพิงที่สั่งพวกเขาให้ออกไปตามหาญาติและคนสำคัญ ก็ได้ทำให้ทหารจำนวนมากต้องเสียสละชีวิตไป

ในตอนนี้คนของกองทัพจึงเหลือกันอยู่เพียง 60 หรือ 70 คนเท่านั้น

คนเหล่านี้คือสหายร่วมรบของเขา!

เขาไม่อยากเห็นใครต้องเสียสละอีกแล้ว!

รวมถึงผู้รอดชีวิตที่น่านับถือเหล่านี้ที่เต็มใจเข้าร่วมต่อสู้ไปกับพวกเขา เขาจึงถือว่าคนเหล่านี้ก็เป็นสหายร่วมรบของเขาเช่นกัน!

“ทุกคนตอนฆ่าซอมบี้ก็ระวังกันด้วย! พวกซอมบี้ข้างล่างมันแรงเยอะกว่าเมื่อก่อนมาก ระวังอย่าให้พวกมันลากเราลงไปได้!”

หัวหน้าทีมหลิวยังไม่ลืมที่จะเตือนคนอื่นๆ ถึงสิ่งที่เขาเพิ่งค้นพบตอนฆ่าซอมบี้

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ตอนนี้เวลาก็สี่โมงกว่าแล้วและพระอาทิตย์ก็ยังไม่ตกดินเลย แม้ว่าท้องฟ้าจะยังมีเมฆอยู่บ้าง แต่ก็ยังมีแสงแดดที่สาดส่องลงมาเป็นครั้งคราว

และความรู้สึกไม่ดีก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขาอย่างต่อเนื่อง!

นี่ขนาดยังไม่มืดเลย แต่ไอ้พวกข้างล่างก็น่ากลัวขนาดนี้กันแล้ว!

ตอนนี้พวกเขายังต้านทานพวกมันได้อย่างยากลำบากขนาดนี้!

และตามประสบการณ์ที่ผ่านมา หลังจากฟ้ามืดลงพวกมันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก!

ถ้าหลังจากเข้าสู่ช่วงกลางคืนแล้วมันเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกจริงๆ พวกเขาจะรับประกันได้อย่างไรว่าพวกเขาจะต้านทานพวกมันไหว!?

ตอนนี้มีแต่ต้องคิดหาวิธีอื่นแล้ว!