ตอนที่ 150 : บดขยี้

ตอนที่ 150 : บดขยี้

ฉินจิ้นยืนอยู่ท่ามกลางซากศพที่กระจัดกระจาย

ความต้องการฆ่าที่พุ่งพล่านของเขามีแต่จะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ดวงตาที่แดงก่ำของเขาดูต้องการความรุ่นแรงที่มากขึ้นไม่หยุด

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เอาอากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นของคาวเลือดเข้าไปและเขาก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นดุร้ายขึ้นกว่าเดิม

ผู้รอดชีวิตกว่า 30 คนที่อยู่ภายในอาคารหลังนี้ ไม่มีใครสามารถรับการโจมตีของเขาได้แม้แต่ครั้งเดียว!

เขาไม่จำเป็นต้องใช้ปืนพกด้วยซ้ำเพราะเมื่อเผชิญหน้ากับความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวของเขา คนพวกนั้นก็ไม่มีแม้แต่เวลาที่จะตอบสนองก่อนที่จะเสียชีวิตไป

ในตอนนี้เขายังไม่พอใจเท่าไหร่

เขายกเท้าขึ้น ฝ่าเท้าของเขาเหยียบย่ำลงในแอ่งเลือดที่เหนียวหนืด

ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็เดินออกจากอาคาร

ในเวลานี้ ทีมต่อสู้ที่รออยู่ข้างนอกก็ได้ขับยานพาหนะที่เหลือเข้ามาหมดแล้วและพวกเขายังได้นำแผ่นเหล็กและอุปกรณ์เชื่อมแก๊สที่พวกเขานำติดมาด้วยมาซ่อมแซมประตูที่เสียหาย

ในตอนนี้การยึดศูนย์พักพิงแห่งนี้เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นและในตอนนี้ทีมต่อสู้ก็สามารถเข้ามาจัดตั้งแนวป้องกันได้สำเร็จแล้ว

ฉินจิ้นไม่ได้สนใจพวกเขา

เขาหันหลังกลับแล้วพุ่งเข้าไปในอาคารสำนักงานเจ็ดชั้นอีกหลังที่ยังไม่ถูกทีมของเขาเคลียร์ทันที

เขายังต้องการฆ่าคนต่อไป

ด้วยพละกำลังที่น่าสะพรึงกลัวและทรงพลัง ร่วมกับเส้นประสาทและการตอบสนองที่เกินขีดจำกัดของคำว่ามนุษย์และสัมผัสที่สามารถทำนายอันตรายในอนาคตอันใกล้ได้

หากจะเรียกเขาว่าเป็นปีศาจมันก็คงจะไม่ผิดอะไร

เมื่อเข้ามาในอาคารสำนักงานแห่งนี้ ฉินจิ้นก็ปลดปล่อยความต้องการฆ่าในใจของเขาออกมาอีกครั้ง ดวงตาของเขาแดงก่ำขณะที่เขาพุ่งเข้าไปข้างใน

ข้างใน มีชายคนหนึ่งที่กำลังซ่อนตัวอยู่หลังกำแพง เขาหอบหายใจอย่างหนัก เขาเป็นหนึ่งในยามของศูนย์พักพิงที่ทำงานอยู่บนกำแพงและเขาเพิ่งจะหนีรอดจากการทิ้งระเบิดมาได้อย่างหวุดหวิด ในตอนนี้ร่างของเขายังคงสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้อยู่

ใบหน้าของเขาซีดเผือดและเขาก็สติแตกโดยสิ้นเชิง ในตอนนี้เขายังไม่ได้คิดเลยว่าเขาควรจะทำอะไรต่อไปแต่จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงแปลกๆ

แต่ก่อนที่เขาจะหันหน้าไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น ฝ่ามือขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาแล้ว!

ฝ่ามือนั้นคว้าหัวของเขา!

แล้วกระแทกหัวของเขาเข้ากับกำแพงอย่างแรง!

ตูม!

เสียงกระแทกที่น่าสะพรึงกลัวดังออกมา!

แล้วศีรษะของเขาก็ถูกบดขยี้เหมือนกับแตงโม!

สมองสีขาวและเลือดสีแดงกระจายติดอยู่ทั่วกำแพง

ฉินจิ้นมองดูเลือดบนมือขวาของเขาด้วยสายตาที่ดุร้าย

ก่อนจะเช็ดมือของเขาด้วยเสื้อผ้าบนร่างของศพตรงหน้า

จากนั้น เขาก็หายวับไปยังอีกตำแหน่งหนึ่ง

บนชั้นสอง

ชายสามคนกำมีดพร้าไว้ในมือ พวกเขาจ้องมองบันไดทางขึ้นลงด้วยความหวาดกลัว พวกเขาถูกผู้นำของศูนย์พักพิงส่งมาเพื่อต่อสู้กับศัตรูที่กำลังบุกขึ้นมา

มีดพร้าในมือของพวกเขาไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย เท้าของพวกเขายังคงสั่นอย่างต่อเนื่อง

และทันใดนั้น!

พวกเขาก็เห็นร่างเงาสีดำปรากฏขึ้นจากด้านล่างของบันได!

"อะ—"

แต่ก่อนที่คำว่า "อะไร" จะถูกเปล่งออกมาจากปากของเขา ร่างสีดำนั้นก็ขึ้นบันได้มาถึงแล้วและในเสี้ยววินาทีร่างนั้นก็มาปรากฏตรงหน้าของพวกเขา

พวกเขาสัมผัสได้เพียงความเย็นเยียบ

ก่อนที่ร่างของพวกเขาจะแยกจากกัน

แล้วร่างสีดำนั้นก็ยังคงเคลื่อนที่ต่อไปโดยไม่ได้หยุดเลย

เขาไปปรากฏตัวอยู่ในห้องที่คนอีกกว่าสิบคนรอดักซุ่มโจมตีอยู่

และทันทีที่เขาปรากฏตัว ก่อนที่คนข้างในจะตอบสนองได้อย่างเต็มที่ เขาก็ฟันมีดของเขาออกไปรอบตัวและเชือดคอของชายสามคนที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดทันที

ความเร็วของเขาไม่ได้ลดลง

เขาพุ่งเข้าใส่คนอื่นๆ ที่กำลังถือมีดพร้าและเหล็กแท่งอีกครั้ง ก่อนจะฟันพวกเขาจนกลายเป็นชิ้นส่วนเหมือนตัวต่อเด็กเล่น!

ในเวลานี้ คนอื่นๆ ในห้องยังมองเห็นเขาไม่ชัดเลยด้วยซ้ำ!

"สัตว์...สัตว์ประหลาด!"

หนึ่งในนั้นซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าก็ตะโกนอย่างหวาดกลัวและถึงกับยกปืนพกขึ้นมา!

ดวงตาที่แดงก่ำของฉินจิ้นชำเลืองมองชายคนนั้นแล้วเท้าของเขาก็กระแทกลงพื้นอย่างแรง แล้วเขาก็หายวับไปจากจุดที่อยู่ทันที!

เขาพุ่งซิกแซกเข้าใส่ชายคนนั้นเป็นรูปตัว Z!

ชายคนนั้นกำปืนพกไว้และพยายามเล็งอย่างบ้าคลั่ง ทุกครั้งที่ดวงตาของเขาเห็นเป้าหมาย มือของเขาก็จะพยายามย้ายตามไปเพื่อเล็งเป้าหมาย แต่มันกลับไม่เคยทันให้เขาได้ลั่นไกออกไปเลย

เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ลั่นไกสักครั้งและในตอนนี้ร่างสีดำอันน่าสะพรึงกลัวก็เข้าใกล้เขาแล้ว

โดยที่ไม่หยุดเลยแม้แต่น้อย

ฉินจิ้นทุบกำปั้นของเขาลงบนศีรษะของชายที่ถือปืน!

เขาทุบศีรษะของอีกฝ่ายจนจมลงไปเกือบถึงหน้าอก!

เมื่อเผชิญหน้ากับคนธรรมดาแบบนี้ แม้ว่าพวกเขาจะมีปืนพก แต่มันก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี ก่อนที่พวกเขาจะเล็งได้และมีโอกาสได้ลั่นไก เขาก็ได้เปลี่ยนจุดที่ตัวเองอยู่ให้พ้นจากวิถีของปืนโดยอาศัยปฏิกิริยาตอบสนองของเส้นประสาทและความเร็วที่เหนือมนุษย์ของเขาไปแล้ว

ดังนั้นโอกาสที่จะยิงโดนเขาได้จึงแทบไม่มีเลย!

เขาเคยทำการทดสอบนี้กับตัวเองตอนที่อยู่ในฐานแล้ว สายตาในปัจจุบันของเขาสามารถมองเห็นวิถีของกระสุนปืนพกได้อย่างรางๆ!

หากมีใครคิดจะเปิดฉากยิงใส่เขาจากระยะเกิน 20 เมตร เขาก็มั่นใจว่าเขาจะสามารถหลบมันได้อย่างแน่นอน!

ส่วนกระสุนไรเฟิลนั้นเขายังคงต้องยอมแพ้ให้กับพวกมันเพราะเขายังคงมองพวกมันไม่ได้อย่างชัดเจน!

ดังนั้นในเวลานี้ เมื่ออยู่ในระยะประชิดเขาจึงทำได้เพียงหลบก่อนที่อีกฝ่ายจะมีโอกาสได้ลั่นไกออกมา เพราะไม่อย่างนั้นเขาก็จะไม่มีโอกาสได้หลบและมีความเป็นไปได้สูงที่กระสุนจะโดนตัวของเขา

หลังจากคนๆ นี้เสียชีวิตไป คนอื่นๆ ที่ไม่มีปืนก็กลายเป็นเนื้อบนเขียงของเขาไปทันที

เขาได้แปลงร่างเป็นยมทูตอีกครั้งและเริ่มคร่าชีวิตของคนที่เหลือต่อทันที

ชั้นสาม

ชั้นสี่

...

ในทุกๆ ชั้น ไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้แม้แต่วินาทีเดียว พวกเขาทั้งหมดกลายเป็นวิญญาณใต้เงื้อมมือหรือคมมีดของเขา

จนในที่สุด เขาก็สังหารคนทั้งหมดและขึ้นไปยืนอยู่บนดาดฟ้าของอาคารได้สำเร็จ

ดาดฟ้าที่เขายืนอยู่ตอนนี้เต็มไปด้วยรูที่เกิดจากการทิ้งระเบิด

ฉินจิ้นสูดหายใจเข้าลึกๆ เอาอากาศเย็นๆ ข้างนอกเข้าไปในปอดและสีแดงในดวงตาของเขาก็ดูจะจางลงเล็กน้อยในที่สุด

ความต้องการฆ่าของเขาเริ่มจางหายไป

มันค่อยๆ ถูกผลักดันกลับเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจของเขาอีกครั้ง

ฟู่...

หลังจากสูดหายใจลึกๆ สองสามครั้ง เขาก็กลับสู่ภาวะปกติอย่างสมบูรณ์ในที่สุด

การทดสอบเสร็จสมบูรณ์แล้ว

ตอนนี้เขารู้ระดับความแข็งแกร่งของเขาแล้ว เมื่อเขาต้องเผชิญหน้ากับคนธรรมดาที่ไม่มีอาวุธปืน เขาก็สามารถรับมือได้ทั้งหมด ยกเว้นแต่ว่าอีกฝ่ายจะมีมากเกินไปจริงๆ เท่านั้นที่อาจทำให้เขารู้สึกยุ่งยากขึ้น!

แต่มันก็จะแตกต่างออกไปอยู่ดีหากอีกฝ่ายมีปืนกลหรือปืนพกหลายกระบอก

ดังนั้นเขาจึงยังคงต้องระมัดระวังอยู่ดี

เขาใช้โอกาสนี้ในการทดสอบความแข็งแกร่งของเขาและมันก็เพียงพอที่จะสรุปได้แล้วว่า หากครั้งหน้ามีเหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องทำสงครามอีกเขาควรทำอะไรหรือไม่ควรทำอะไรเพื่อลดความเสี่ยงของตัวเขาลง

เขาหันหลังกลับและเดินลงบันไดไป

ตามแผนของเขา พวกเขาจะไปรวมตัวกันที่ชั้นล่างหลังจากจัดการทุกคนที่เหลือรอดจนหมดแล้ว

และเขาเพียงคนเดียวก็จัดการอาคารสองหลังที่มีคนมากที่สุด ส่วนคนอื่นๆ ก็น่าจะเคลียร์อาคารต่างๆ จนใกล้เสร็จหมดแล้วเช่นกัน

เมื่อมาถึงชั้นล่าง

เขาก็เห็นว่าทีมของหลี่ปั๋วเหวินและเฉินจวินฉือกำลังรออยู่ข้างล่างแล้ว

พวกเขาไม่ได้เข้าไปช่วยทีมอื่นๆ ตามอาคารเพราะพวกเขาได้ยินจากวิทยุสื่อสารว่าคนอื่นๆ ก็เกือบจะเคลียร์อาคารเสร็จกันแล้ว

เพียง 2 นาทีต่อมา ทีมอื่นๆ อีกสามทีมก็กลับมารวมตัวกันที่นี่ตามลำดับ

สมาชิกคนหนึ่งในทีมของหลิวเหวินฮ่าวกำลังเข้ารับการปฐมพยาบาล

หลิวเหวินฮ่าวเดินเข้ามาหาฉินจิ้นก่อนจะพูดขอโทษและอธิบายว่ามันเกิดอะไรขึ้น

"พวกเราเจอการต่อต้านจากคนประมาณสิบกว่าคนข้างใน พวกมันมีปืนพกสามกระบอก เสี่ยวจางพลาดถูกยิงใส่แต่โชคดีที่เสื้อเกราะกันกระสุนปกป้องเขาเอาไว้ ดังนั้นเราเลยไม่มีปัญหาใหญ่อะไร เขาน่าจะหายดีในอีกสองสามวันหลังจากพักฟื้นครับ"

"ส่วนคนพวกนั้นเรากำจัดทิ้งไปหมดแล้วครับ"

แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องถามทีมอื่นๆ การที่พวกเขาสามารถกลับมารวมตัวกันที่นี่ได้ก็ย่อมหมายความว่าเป้าหมายทั้งหมดได้ถูกเคลียร์หมดแล้ว!

จนถึงตอนนี้

ตั้งแต่ที่พวกเขาเริ่มทิ้งระเบิดด้วยเฮลิคอปเตอร์ มาจนถึงทีมต่อสู้บุกเข้าไปโจมตีจนสังหารคนทั้งหมดได้ พวกเขาใช้เวลาไปทั้งหมดสิบนาทีเท่านั้น!!

นี่คือผลลัพธ์ของการบดขยี้!

จากการทิ้งระเบิดในช่วงแรก ผู้คนส่วนใหญ่ของที่นี่ก็ถูกสังหารไปแล้ว ส่วนที่เหลือก็ตกใจกลัวและไม่มีความกล้าพอที่จะต่อสู้กับพวกเขาอีก

คนพวกนั้นไม่แม้แต่จะรู้ว่าศัตรูของพวกเขาคือใครและพวกเขาไปสร้างความขุ่นเคืองอะไรให้กับคนเหล่านี้

พวกเขาถูกคนที่พุ่งเข้ามาสังหารโดยไม่แม้แต่จะพูดคุยหรือถามอะไร

นี่ไม่ใช่การรบที่เท่าเทียมกัน

แต่มันคือการรบที่บดขยี้อยู่ฝ่ายเดียว!