ตอนที่ 145 : ความสุขและความหรูหรา

ตอนที่ 145 : ความสุขและความหรูหรา

รุ่งเช้า

เมืองหยาง

ในศูนย์พักพิงของฟางเทียนชิง

หรือที่รู้จักกันในชื่อศูนย์พักพิงตระกูลกัว

ผู้คนส่วนใหญ่ของที่นี่ยังไม่ได้ตื่นขึ้นมาและมีเพียงไม่กี่คนที่เดินลาดตระเวนไปมาอยู่บนกำแพง

การจัดการกับซอมบี้ในตอนกลางคืนไม่ใช่เรื่องยากเกินไปสำหรับพวกเขา

เพราะพวกเขามีกำแพงที่สูง 7 เมตร

ซึ่งเพียงพอแล้วสำหรับพวกเขาที่จะรับมือกับซอมบี้ข้างนอกได้อย่างง่ายดายในตอนกลางคืน

แม้ว่าพวกเขาจะมีคนหลายร้อยคน แต่เมื่อเทียบกับฐานขนาดใหญ่ในเมืองตงกว่านและศูนย์พักพิงเมืองหยาง ซึ่งมีผู้คนนับหมื่น พวกเขามีขนาดไม่ถึงหนึ่งในสิบของศูนย์พักพิงพวกนั้นด้วยซ้ำ

ดังนั้นความแตกต่างของระดับของกลิ่นเนื้อจึงมหาศาลมากและจำนวนซอมบี้ที่ถูกดึงดูดเข้ามาในตอนกลางคืนก็ลดลงไปมากเช่นกัน

เพราะโดยปกติแล้วจะมีซอมบี้หลายสิบหรือหลายร้อยตัวอยู่รอบๆ พวกเขาในตอนกลางคืน

พวกเขาเองก็มีหน่วยเฝ้ายามกลางคืนเช่นกันและพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้คนมากเกินไป ในแต่ละคืนพวกเขาจัดคนไปเพียงสิบคนหมุนเวียนกันเพื่อป้องกันไม่ให้ซอมบี้ข้างล่างรวมตัวกันจนเป็นหอคอยซากศพก็พอแล้ว

ดังนั้นการป้องกันของพวกเขาจึงง่ายกว่าฐานขนาดใหญ่เหล่านั้นมาก

ผู้รอดชีวิตที่นี่ นอกเหนือจากความกดดันเรื่องอาหารแล้ว ในด้านอื่นๆ พวกเขาถือว่าดีกว่าผู้ที่อยู่ในฐานขนาดใหญ่มาก เพราะอย่างน้อยผู้รอดชีวิตของที่นี่โดยส่วนใหญ่แล้วก็ได้อาศัยอยู่ใต้อาคาร

และอาคารที่ดีที่สุดของที่นี่ก็คืออาคารสำนักงาน 7 ชั้น

ห้องหนึ่งบนชั้นห้า

ห้องนี้ถูกดัดแปลงไว้เป็นห้องสำหรับอาบน้ำ

มันมีพื้นที่ไม่ได้เล็กเลย ประมาณ 20 ถึง 30 ตารางเมตร

และการตกแต่งก็หรูหรามาก

แถมพวกเขายังมีไฟฟ้าใช้จากเครื่องปั่นไฟทำให้ทั้งห้องยังสว่างอยู่

ไอร้อนระอุพวยพุ่งออกมา

หมอกจากไอน้ำปกคลุมไปทั่ว

ร่างหลายร่างถูกบดบังด้วยไอน้ำและไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ข้างใน

ถัดไปอีก

ก็มีอ่างอาบน้ำปรากฏขึ้น

ชายชราผู้มีท่าทางสง่างามกำลังแช่น้ำอยู่ในนั้น โดยวางมือบนขอบอ่างน้ำและเงยหน้าขึ้นพร้อมหลับตาและดูเหมือนเขากำลังหลับอยู่

ในเวลานี้ก็มีผู้หญิงที่กำลังเปลือยเปล่าสองคนกำลังวุ่นวายอยู่ด้านหน้าและด้านหลังของเขา

ผู้หญิงผมยาวคนแรกเธอกำลังนวดไล่ของเขาเบาๆ ด้วยมือทั้งสองของเธอ

ส่วนผู้หญิงอีกคนหนึ่งก็ยื่นมือออกไปนวดข้อเท้าของเขาที่มีจุดด่างดำตามวัย

นี่เป็นฉากแห่งความเพลิดเพลินกับความหรูหราอย่างไม่ต้องสงสัย

ในตอนนี้ผู้หญิงที่กำลังนวดเท้าก็ยิ้มและถามชายชราว่า

"ท่านประธานกัวคะ แรงพอดีไหมคะ?"

ชายชราไม่ได้ลืมตาขึ้นมา

เขาเพียงแค่ส่งเสียง "อืม" อย่างแผ่วเบาออกมาเท่านั้ย

เมื่อเห็นว่าชายชราไม่ค่อยสนใจที่จะพูดด้วย หญิงสาวทั้งสองก็ยังคงปรนนิบัติเขาอย่างระมัดระวังต่อไปโดยไม่พูดอะไรอีก

เพราะพวกเธอกลัวว่าพวกเธออาจจะเผลอไปทำอะไรไม่ถูกใจอีกฝ่ายเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ

พวกเธอทั้งสองเป็นผู้รอดชีวิตที่ถูกรับเข้ามาในศูนย์พักพิงตระกูลกัวในช่วงแรกๆ และพวกเธอยังมีญาติที่รอดชีวิตและเข้ามาในศูนย์พักพิงแห่งนี้ด้วย

เมื่อเทียบกับผู้รอดชีวิตคนอื่นที่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก พวกเธอสองคนและครอบครัวก็ถือว่ามีชีวิตที่ดีกว่าแล้ว

เพราะอย่างน้อยพวกเธอก็มีสภาพที่พักที่ดีกว่าและได้รับอาหารมากกว่าคนทั่วไป

เพียงแต่พวกเขาต้องจ่ายในราคาเล็กน้อย

เพื่อคอยรับใช้ผู้นำสูงสุดของศูนย์พักพิงตระกูลกัวคนนี้

อย่ามองที่อายุของชายชราคนนี้

เพราะเขายังแข็งแรงมาก

พวกเธอเคยได้ยินชื่อของเขาในฐานะนักธุรกิจและรู้เรื่องราวของเขาคร่าวๆ ในตอนที่โลกยังปกติ

แต่พวกเธอไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะมาก่อตั้งศูนย์พักพิงที่แข็งแกร่งเช่นนี้หลังจากวันสิ้นโลกเริ่มขึ้น

หลังจากประธานกัวควบคุมสถานที่แห่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้มันจึงสามารถเรียกได้อย่างเต็มปากว่าศูนย์พักพิงตระกูลกัว

ประธานกัวมีอำนาจในการปกครองที่นี่อย่างเบ็จเสร็จ บุคคลสำคัญทั้งหมดของที่นี่ก็เป็นคนของเขา

ผู้รอดชีวิตทุกคนอาศัยอยู่ภายใต้สายตาของประธานกัว

แน่นอนว่าทุกคนเคยได้ยินเรื่องศูนย์พักพิงที่มีขนาดใหญ่กว่าและบางคนก็มาจากศูนย์พักพิงขนาดใหญ่เหล่านั้น

เพราะถึงยังไงมันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสภาพแวดล้อมของที่นี่น่าดึงดูดกว่าศูนย์พักพิงขนาดใหญ่เหล่านั้นมาก

เมื่อวันสิ้นโลกผ่านไป ผู้รอดชีวิตก็เริ่มเข้าใจนิสัยของซอมบี้ รวมถึงจุดอ่อนต่างๆ พวกเขาได้เรียนรู้สิ่งที่ต้องให้ความสนใจและเรียนรู้วิธีหลีกเลี่ยงพวกมัน

การกระทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองเป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมีและมนุษย์ก็ย่อมไม่แตกต่างจากพวกมัน

เมื่อเทียบกับการใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านที่ต้องคอยออกมาหาอาหารในตอนกลางวันและหลบซ่อนในตอนกลางคืน ที่นี่มีทั้งกำแพงสูงและอาหารที่แจกจ่ายให้พวกเขาทุกวันในปริมาณที่ถูกกำหนด ซึ่งมันดีกว่าการเอาชีวิตรอดเพียงลำพังมาก

ดังนั้นศูนย์พักพิงจึงสามารถดึงดูดผู้รอดชีวิตให้เข้าร่วมได้เสมอ

และพวกเขาก็จะเลือกที่จะกัดฟันและอดทนต่อกฎระเบียบบางอย่าง

พวกเขาต้องยึดติดกับศูนย์พักพิงให้เหมือนกับพลาสเตอร์ที่ใช้ปิดแผล

ผู้รอดชีวิตทุกคนต่างกระหายที่จะเอาใจผู้มีอำนาจในศูนย์พักพิง ไม่มีใครที่ไม่ต้องการมีชีวิตที่ดีขึ้น

และผู้หญิงสองคนนี้ก็เป็นหนึ่งในผู้โชคดี

พวกเธอรู้สึกว่าการได้รับความโปรดปรานจากท่านประธานกัวเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจ

ผู้หญิงหลายคนข้างนอกก็มักจะมองพวกเธอด้วยสายตาอิจฉา

ตอนนี้วันสิ้นโลกผ่านมามากกว่าหนึ่งเดือนแล้ว

มันนานเพียงพอที่จะเปลี่ยนแนวคิดของคนส่วนใหญ่ได้แล้ว

ไม่นานชายชราก็อาบน้ำในตอนเช้าเสร็จภายใต้การปรนนิบัติของหญิงสาวทั้งสองคน

นี่เป็นนิสัยของเขา เป็นงานอดิเรกที่เขาทำตั้งแต่ตอนที่โลกยังปกติ

สิ่งนี้สามารถทำให้จิตใจของเขาผ่อนคลายและช่วยให้เขาสามารถจัดการกับงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาก็สวมเสื้อผ้าสบายๆ แล้วคลุมด้วยเสื้อโค้ทตัวใหญ่ แล้วนำหญิงสาวสองคนที่สวมเสื้อผ้าแล้วออกไป ก่อนจะเดินไปยังห้องทานอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากห้องอาบน้ำ

มีคนเตรียมอาหารเช้าไว้ให้เขาแล้ว

มันมีทั้ง ไข่ แซนด์วิช โจ๊ก

และบนโต๊ะยังมีเนื้อย่างชิ้นหนึ่ง ที่กำลังส่งกลิ่นหอมชวนให้น้ำลายไหล

อาหารแบบนี้หาได้ยากมากในวันสิ้นโลก

ในตอนนี้มีชายสองคนยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เขา หนึ่งในนั้นคือชายวัยกลางคนที่เคยมารายงานการทำงานให้เขาเมื่อก่อนหน้านี้และอีกคนหนึ่งแต่งกายคล้ายกับเชฟ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นคนที่ทำอาหารเช้าให้กับชายชราในวันนี้

ชายชราดูเหมือนจะคุ้นเคยกับการเห็นอาหารเช้าแบบนี้และเขาก็ดูไม่แปลกใจเลย

หลังจากนั่งลงอย่างสบายๆ เขาก็เอาผ้าเช็ดปากมาเหน็บไว้ที่คอเสื้อภายใต้การปรนนิบัติของหญิงสาวข้างๆ ก่อนจะหยิบมีดและส้อมบนโต๊ะขึ้นมาแล้วค่อยๆ รับประทานอาหารเช้า

บางครั้งชายชราก็จะได้ยินเสียงกลืนน้ำลายเบาๆ อยู่ข้างๆ แต่เขาก็ไม่สนใจ

ในไม่ช้า ชายชราก็ทานอาหารเสร็จ

ความอยากอาหารของเขาดูเหมือนจะไม่มากนัก ดังนั้นเขาจึงแค่ชิมอาหารแต่ละอย่างเพียงเล็กน้อยเท่านั้นและไม่ได้กินอีก

ดังนั้นจึงยังมีอาหารเหลืออยู่บนโต๊ะอีกมาก

ชายชราวางมีดและส้อมลงก่อนจะหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดปากของเขาและพูดออกมาโดยไม่มองกลับไปข้างหลังว่า

"ที่เหลือพวกเธอกินกันไปได้เลย"

ผู้หญิงทั้งสองคนข้างหลังเขาแทบจะไม่สามารถระงับความดีใจได้ พวกเธอยิ้มแย้มออกมาราวกับดอกไม้ทันที

แต่พวกเธอก็ยังไม่กล้าทำอะไรแบบไม่เกรงใจ พวกเธอย้ายจานอาหารเช้าของชายชราไปไว้ที่อีกฝั่งของโต๊ะอย่างช้าๆ ก่อนที่จะทำความสะอาดโต๊ะให้กับชายชราแล้วจากนั้นทั้งสองคนก็ไปกินอาหารเช้าที่เหลือกันอย่างเอร็ดอร่อย

นี่เป็นหนึ่งในประโยชน์ของการเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของท่านประธานกัว

ชายชรายังคงนั่งอยู่ที่เดิมและหลังจากท้องของเขาได้ย่อยอาหารอยู่พักหนึ่งแล้ว เขาก็หันไปหาชายวัยกลางคนที่ยืนรออยู่ข้างๆ แล้วถามว่า

"เมื่อวานมีข่าวใหม่จากศูนย์พักพิงหยางเฉิงบ้างไหม?"

ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้น ก็ยืดตัวเล็กน้อยแล้วตอบด้วยความเคารพ

"ศูนย์พักพิงหยางเฉิงบอกว่าพวกเขายังต้องพิจารณาครับ แต่ถ้าเราตกลงที่จะเพิ่มปริมาณธัญพืชที่จะแลกเปลี่ยนเป็น 2,000 กิโลกรัม พวกเขาก็ยินดีที่จะจ่ายด้วยอาวุธในจำนวนที่เราขอไปครับ"

เมื่อชายชราได้ยินดังนั้น เส้นเลือดบนศีรษะของเขาก็ปูดโปนขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาส่องประกายความโหดเหี้ยมออกมา ใบหน้าของเขาดุร้ายขึ้นและเขาก็พูดอย่างรุนแรงว่า

"ปล่อยให้พวกมันตายซะ! เราให้ได้มากสุดแค่ 500 กิโลกรัมเท่านั้น!"

หน้าผากของชายวัยกลางคนมีเหงื่อซึมเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงตอบอย่างกล้าหาญ

"ครับ!"

จากนั้นชายชราก็ลดสายตาที่ก้าวร้าวและสีหน้าที่น่ากลัวลง และกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

แม้ว่าใบหน้าของชายชราจะดูปกติแล้ว แต่น้ำเสียงของเขาก็ยังคงเย็นชา

"เมื่อวานฉันยังไม่ได้ข่าวจากพวกเสี่ยวฟางเลย วันนี้ให้ส่งคนของเราไปที่เมืองกวางหยวนเพื่อไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"

"ไปดูว่าเสี่ยวฟางหนีไปแล้วหรือมีใครกำลังขัดขวางเรากัน!"

"ไปหามาให้ฉันหน่อยว่ามันเกิดอะไรขึ้น!"

"หรือไม่ก็ให้พวกมันได้ชดใช้ถ้ามีใครพยายามขัดขวางเรา!"