ตอนที่ 140 : ลงมือได้

ตอนที่ 140 : ลงมือได้

"คนกลุ่มนั้นมาจากโรงงานเคมี!"

เกาเฉียงได้รับคำตอบที่น่าประหลาดใจนี้จากจางเทียนเฉียว

ฉินจิ้นและสมาชิกทีมที่เหลือที่อยู่ข้างๆ ก็รอฟังอยู่

ทุกคนต่างก็รู้สึกแปลกใจทันทีเพราะที่โรงงานเคมีแห่งนั้นไม่น่าจะมีใครอยู่อีกแล้วเพราะพวกเขาได้กวาดเอาทุกอย่างจากสถานที่แห่งนั้นมาแล้ว

เป็นไปได้ไหมว่าจะมีผู้รอดชีวิตบางคนอาศัยจังหวะที่พวกเขาไม่กลับไปอีกและเห็นว่ามันปลอดภัยก็เลยเข้าไปอาศัยที่นั่น ก่อนจะยึดครองเป็นฐานของตัวเอง?

สิ่งนี้มีความเป็นไปได้จริงๆ

แต่

ตอนนี้พวกมันกำลังหาที่ตายด้วยการทำร้ายคนจากฐานลวี่หยวน!

"สมาชิกทีมต่อสู้ทุกคนเตรียมพร้อม!"

"เราจะออกเดินทางไปยังโรงงานเคมีกันภายในสองนาที!"

ฉินจิ้นได้พูดออกไปแล้ว

สมาชิกทีมต่อสู้ทุกคนก็สวมอุปกรณ์และตรวจเช็คอาวุธของพวกเขาจนพร้อมอยู่นานแล้ว ดังนั้นเมื่อได้ยินคำสั่ง พวกเขาก็หยิบอาวุธขึ้นมาแล้วเดินไปหารถของตัวเองทันที!

รถที่ยังไม่ได้รับการดัดแปลงจะยังไม่ถูกขับออกไปในตอนนี้เพราะครั้งนี้พวกเขาจะออกไปเพื่อฆ่าคน!

จะมีรถเพียงแปดคันเท่านั้นที่ถูกขับออกไปและทั้งหมดเป็นรถกันปราบจลาจลและรถออฟโรดติดอาวุธและกันกระสุน โดยที่รถเสือเขี้ยวดาบของฉินจิ้นจะยังนำหน้าเช่นเดิม ในตอนนี้ทีมต่อสู้ก็พร้อมที่จะออกไปล้างแค้นแล้ว!

จางเทียนเฉียวที่นอนอยู่บนพื้นก็ไม่ได้ถูกลืม เกาเฉียงอุ้มเขาขึ้นมาแล้วโยนขึ้นไปบนเบาะหลังทันที คนๆ นี้อาจจะยังมีประโยชน์อยู่บ้าง ดังนั้นเขาจึงพาอีกฝ่ายไปด้วยก่อน

"ไปกันเลย!"

ฉินจิ้นตะโกนไปทางประตูและรถทุกคนก็เหยียบคันเร่งแล้วพุ่งออกไปทันที!

พวกเขาจะต้องรีบไปสกัดคนพวกนั้นก่อนที่พวกมันจะหนีไปได้!

.....

โรงงานเคมี

ฟางเทียนชิงและกลุ่มคนของเขาที่มาจากหยางเฉิงเพื่อมาตามหาใครบางคน

ในตอนนี้ พวกเขาไม่ได้มีความใจเย็นเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

รถทั้ง 5 คันที่ออกไปเมื่อเช้านี้ ตอนนี้กลับเหลือเพียง 3 คันเท่านั้นที่กลับมา!

รถ 2 คันที่หายไปไม่มีแม้แต่เวลาจะได้ขับหนีและยังมีคนของพวกเขาที่เสียชีวิตไปอีกหลายคน!

ตามคำบอกเล่าของเฉินเทียนเฉียวผู้รอดชีวิตในพื้นที่ พวกเขาจึงได้ไปดักซุ่มโจมตีกลุ่มคนที่ขับรถดัดแปลง

แต่ใครจะไปคิดว่าคนพวกนั้นจะอันตรายแบบนี้!

ตามความคิดเดิมของพวกเขา พวกเขาที่มีรถถึง 5 คันพร้อมกับคนจำนวนมากและฟางเทียนชิงก็มีปืนพกด้วย พวกเขาเพียงแค่ต้องฆ่าคนพวกนั้นบางส่วนเพื่อข่มขู่และพวกเขาก็จะได้ยึดรถของอีกฝ่ายมาเป็นของตัวเองหรือถ้าเป็นไปได้พวกเขาก็จะไปยึดที่อยู่ของคนเหล่านั้นด้วย

แต่ถ้ามันไม่ได้ผลจริงๆ อย่างมากพวกเขาก็แค่ขับรถหนีไป

เพราะอย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่ใช่คนที่อยู่แถวนี้ เมื่อพวกเขาจากไปแล้วก็จะไม่มีใครรู้จักพวกเขาอีก

ในวันนี้ ในที่สุดพวกเขาก็ได้พบกับกลุ่มคนที่ขับรถดัดแปลงและพวกเขาก็ซุ่มโจมตีอีกฝ่ายได้สำเร็จ ฟางเทียนชิงก็ลั่นไกปืนออกไป!

แถมเขายังโชคดีพอจนถึงขั้นที่ยิงโดนเป้าหมายด้วย! (สมาชิกทีมต่อสู้ทุกคนสวมเสื้อกันหนาวเพราะสภาพอากาศที่หนาวเย็น ทำให้พวกฟางเทียนซิงไม่สามารถมองเห็นเสื้อเกราะกันกระสุนที่อยู่ข้างในได้)

แถมชายอีกคนที่ลงมาจากรถเพื่อเปลี่ยนยางก็ถูกยิงเข้าที่แขนอีก!

เขายิงไป 5 นัดและมันก็โดนเป้าหมายทั้งสองคน!

ขณะที่เขากำลังดีใจกับความแม่นยำในการยิงของเขา เขาก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่าเขาได้ทำวิ่งที่ไม่ควรทำอย่างยิ่งลงไป

กลุ่มคนที่ขับรถดัดแปลงก็มีปืนเหมือนกัน!

และไม่ใช่แค่กระบอกเดียว!

แถมพวกเขายังมีปืนกลด้วย!

บ้าจริง!!

กระสุนที่พุ่งมาเหมือนห่าฝนกระจายอยู่รอบตัวพวกเขาห่างไปเพียงไม่กี่เซนตอเมตร!

ในตอนนั้น เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความร้อนของกระสุนที่เสียดสีกับอากาศด้วยซ้ำ!

แถมมันยังเกือบจะถูกหัวเขาด้วย!

เขาตกใจมากจนวิ่งกลับเข้าไปในรถและรีบเอาตัวออกห่างจากระยะหวังผลของปืนกลพวกนั้นทันที

คนของเขาที่ถูกยิงก็ถือว่าโชคร้ายไป คนที่ไม่ถูกยิงก็ไม่กล้าช่วยเพื่อตัวเองหนี จนในที่สุดคนที่เหลืออีก 11 คนก็พากันขับรถหนีออกมาจากสถานที่ที่น่ากลัวด้วยความเร็วเต็มที่พร้อมกับรถ 3 คัน

พวกเขายังคงตกใจอยู่ แต่หลังจากหนีออกมาได้สักพักและแน่ใจแล้วว่ากลุ่มคนที่ขับรถดัดแปลงไม่ได้ตามมา พวกเขาจึงค่อยมีความกล้าที่จะกลับมายังโรงงานเคมี ในตอนนี้พวกเขากำลังเก็บอาหารที่เหลือและสิ่งอื่นๆ แล้วเตรียมกลับศูนย์พักพิงในหยางเฉิงของพวกเขา!

ข้างนอกมันน่ากลัวเกินไป!

สถานที่ที่ห่างไกลแบบนี้ กลับมีผู้รอดชีวิตที่มีปืนมากมายขนาดนี้ โลกนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

รีบกลับศูนย์พักพิงดีกว่า!

ปืนพกที่เดิมทีฟางเทียนชิงเคยภาคภูมิใจกับมันมาก ตอนนี้มันแทบจะดูเป็นขยะไปเลย

ใครจะไปรู้ว่าคนของที่นี่จะมีปืนกลกันด้วย!

ในหบางเฉิงนั่นคือสิ่งที่มีแต่กองกำลังใหญ่ๆ เท่านั้นถึงจะมี!

นี่มันโกงกันชัดๆ!

"ผู้อำนวยการฟาง! เร็วเข้า! อย่าเอาของที่ไม่สำคัญพวกนั้นไปเลยครับ พวกเรากลับกันเร็วๆ เถอะ!"

ชายในชุดสูทตกใจจนเสียสติไปแล้ว ตอนนี้ในความเห็นของเขา การวิ่งกลับมาที่โรงงานเคมีเพื่อเอาของนั้นเป็นความคิดที่ไม่ดีเลย

ตอนที่เขาหนี เขารู้สึกเหมือนว่าเขาเห็นผู้รอดชีวิตที่ถูกเขาจับตัวมารอดชีวิตและถูกคนพวกนั้นเอาตัวไป!

แถมคนๆ นั้นยังรู้ที่อยู่ของโรงงานเคมีแห่งนี้!

หากอีกฝ่ายถูกกองกำลังนั้นข่มขู่จนเสียสติ

คนพวกนั้นก็อาจจะตามมายังโรงงานเคมีได้ในเวลาเพียงประมาณครึ่งชั่วโมงเท่านั้น แต่เนื่องจากฟางเทียนชิงบอกว่ายังมีของสำคัญบางอย่างของเขาที่ต้องกลับไปเอาไปที่โรงงานเคมี พวกเขาจึงต้องเสียเวลากลับมาที่นี่

ไม่อย่างนั้น ต่อให้เป็นอาหารที่ล้ำค่าชายในชุดสูทก็พร้อมทิ้งมันโดยไม่ลังเล

ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบสิบนาทีแล้วตั้งแต่ที่พวกเขากลับมา

ฟางเทียนชิงกำลังเก็บกระเป๋าหนังภายในห้อง เสื้อผ้าของเขาในตอนนี้ไม่ได้เรียบร้อยเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปและเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถุงมือที่เขามักจะใช้ประจำนั้นหายไปไหนแล้ว

เมื่อเผชิญหน้ากับการเร่งของชายในชุดสูทที่อยู่ข้างหลัง ในที่สุดเขาก็พูดว่า

"เสร็จแล้ว! ไปกันเถอะ!"

กระเป๋าหนังใบนี้เป็นของใช้ส่วนตัวที่เขาพกออกมาจากศูนย์พักพิง มันเป็นอุปกรณ์ทำความสะอาดต่างๆ และเสื้อผ้าส่วนตัวที่เขาชอบใช้ ตอนที่โลกยังปกติพวกมันก็นับว่าหาได้ยากแล้วและมันจะยิ่งยากขึ้นไปอีกหากจะพยายามรวบรวมพวกมันอีกครั้งหลังวันสิ้นโลก ดังนั้นเขาจึงไม่อยากจะทิ้งพวกมันไป

ทั้งสองวิ่งไปทางประตูโรงงานเคมี รถของพวกเขากำลังจอดรออยู่ที่นั่น ตอนนี้พวกมันกำลังรอให้พวกเขาขึ้นไปและพวกมันก็พร้อมจะออกเดินทางทันที

แต่เมื่อพวกเขามาถึงทางเข้าอาคารที่พวกเขาใช้พักอยู่ที่บริเวณชั้นหนึ่ง ฟางเทียนชิงและชายในชุดสูทก็พลันได้ยินเสียงหึ่งๆ ในหู

และในตอนนี้เองหนึ่งในพวกเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ตะโกนใส่พวกเขาว่า

"ผู้อำนวยการฟาง! พี่เหวิน! มีโดรนอยู่บนฟ้า!"

ทันใดนั้น!

พวกเขาก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้าและแน่นอนว่า พวกเขาก็เห็นโดรนขนาดใหญ่พอสมควรซึ่งกำลังลอยอยู่เหนือหัวของพวกเขา!

ในสภาพอากาศที่หนาวเย็นแบบนี้ ชายในชุดสูทและผู้อำนวยการฟางก็อดไม่ได้ที่จะเหงื่อแตกพลั่กไปทั่วร่างกาย พวกเขาตกใจมาก!

ความคิดต่างๆ ผุดขึ้นมาในใจของพวกเขา

และในที่สุด พวกมันก็รวมกันเป็นสามคำ

มันจบแล้ว!

.......

การปรากฏตัวขึ้นของโดรนลำนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันจะต้องมาจากทีมต่อสู้ของฐานลวี่หยวน

ฐานลวี่หยวนอยู่ห่างจากที่นี่ไปเพียงประมาณ 20 กิโลเมตรพวกเขาจึงมาถึงที่นี่ได้อย่างรวดเร็ว

ระหว่างทาง พวกเขาก็ไม่ลืมที่จะระมัดระวังการดักซุ่มโจมตี ประสาทสัมผัสการรับรู้ของฉินจิ้นถูกเปิดใช้งานอย่างเต็มที่

ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา เขาไม่เชื่อว่าจะมีใครสามารถซ่อนตัวได้ดีจนเขาสัมผัสไม่ได้จริงๆ

และคนเหล่านี้ก็ดูเหมือนจะมีปืนพกเพียงกระบอกเดียวตอนที่ดักซุ่มโจมตีจางเถียนไค่?

ด้วยความแข็งแกร่งอันน้อยนิดนี้แบบนี้ แต่พวกมันกล้าออกมาทำร้ายคนของเขางั้นเหรอ?

ก็แค่กลุ่มคนที่อ่อนแอ?

หรือเป็นกลุ่มคนที่ไร้ความปรานีที่ซ่อนตัวอยู่และยินดีที่จะใช้ชีวิตของเพื่อนตัวเองเพื่อวางแผนดักซุ่มโจมตี?

แต่ด้วยความระมัดระวัง ไม่นานพวกเขาก็มาถึงพื้นที่ของโรงงานเคมีได้อย่างราบรื่น

แต่ก่อนที่พวกเขาจะเข้าใกล้ประตู พวกเขาก็ส่งเสี่ยวหลิวเอาโดรนขึ้นบินเพื่อสำรวจล่วงหน้าก่อน เพื่อดูว่าจำนวนคนที่ดักซุ่มโจมตีทีมต่อสู้ของฐานลวี่หยวนมีมากแค่ไหนและจะดูว่าพวกเขาจำเป็นต้องกำหนดแผนการต่อสู้หรือไม่

แต่ผลก็คือ

เป้าหมายดูเหมือนจะมีแค่รถสามคันนั้นจริงๆ?

แล้วก็เหลือกันแค่สิบกว่าคนเท่านั้น?

และพวกมันก็กำลังจะหนี?

มีคนน้อยขนาดนี้ แต่พวกมันกล้าดักซุ่มโจมตีคนของฐานลวี่หยวนด้วยปืน?

ใครให้ความกล้ากับพวกมันกัน?

ด้วยคำถามต่างๆ ฉินจิ้นก็หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาแล้วพูดในช่องสัญญาณของทีมต่อสู้ทันทีว่า

"พวกศัตรูอยู่ข้างใน ดูเหมือนพวกมันจะมีปืนพกแค่กระบอกเดียว แต่ก็อย่าผ่อนคลายเด็ดขาด! ทุกคนบุกเข้าไปโดยแบ่งเป็นสามทีมและจัดการให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!"

"ถ้าเป็นไปได้ ก็เหลือพวกมันไว้หนึ่งคนเพื่อเอาข้อมูล!"

"ลงมือได้!"