ตอนที่ 110 : เตรียมพักแรมในโรงเรียน

ตอนที่ 110 : เตรียมพักแรมในโรงเรียน

เวลาบ่ายโมง

ที่ไหนสักแห่งบนทางหลวงในเมืองจูไห่

ขบวนรถขนาดใหญ่กำลังขับลงจากทางหลวง โดยมีรถตำรวจปราบจลาจลที่ถูกดัดแปลงสองคันนำหน้า

พวกเขาคือขบวนรถจากฐานลวี่หยวนที่เพิ่งมาถึงเมืองจูไห่!

บนที่นั่งผู้โดยสารข้างคนขับของรถเสือเขี้ยวดาบที่กำลังนำหน้า ฉินจิ้นเพิ่งจะเหลือบมองแผนที่เพื่อยืนยันตำแหน่งของพวกเขา ตอนนี้พวกเขาได้ลงมาจากทางหลวงแล้วและจะขับไปตามทางหลวงชนบทต่อไป

ตอนนี้พวกเขาได้เดินทางมาแล้วกว่า 300 กิโลเมตร!

ในช่วงแรกๆ ของการเดินทางมันค่อนข้างที่จะสะดวกมาก บางทีอาจเป็นเพราะมีคนผ่านไปมาบ่อย มันจึงไม่ค่อยมีสิ่งกีดขวางมากนัก แต่ในช่วงครึ่งทางหลัง พวกเขาก็เริ่มเจอรถที่ประสบอุบัติเหตุมากขึ้น

ความเร็วของพวกเขาจึงต้องลดลงเล็กน้อย แต่มันก็ไม่ได้ขัดขวางการเดินทางของพวกเขามากนัก

จนในที่สุดพวกเขาก็หยุดที่ปั๊มน้ำมันในเขตเมืองจูไห่ตอนประมาณเที่ยงวันเพื่อพักผ่อน

หลังจากลงจากรถและจัดการกับซอมบี้ไม่กี่ตัวที่ถูกดึงดูดออกมาจากปั๊มน้ำมัน พวกเขาก็ดูดน้ำมันที่เหลือในปั๊มน้ำมัน เติมลงถังของรถขนน้ำมันไปได้ครึ่งถัง

ทุกคนรับประทานอาหารกลางวันอย่างง่ายๆ ที่นี่

พวกเขาไม่ได้พักผ่อนอะไรมากนัก ไม่นานขบวนรถก็ออกเดินทางต่อ

หลังจากที่พวกเขาลงมาจากทางหลวง พวกเขาก็ยังคงต้องเดินทางบนทางหลวงชนบทไปอีกร้อยกว่ากิโลเมตรซึ่งนี่ก็จะเป็นอีกหนึ่งความท้าทายที่พวกเขาต้องพบเจอ

"ทุกคนฟัง เฝ้าระวังพื้นที่รอบตัวให้ดีๆ! ตอนนี้พวกเราลงมาจากทางหลวงแล้วพวกเราอาจจะเจอกับซอมบี้มากขึ้น! หลังจากผ่านฝนกรดมาตอนนี้พวกซอมบี้มีประสาทการรับรู้ที่ไวมากขึ้นมากแล้ว!"

ฉินจิ้นหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาและเตือนทุกคนทีมเป็นครั้งคราว

นับตั้งแต่ฝนกรดผ่านไป ทุกคนก็รู้แล้วว่าซอมบี้นั้นแข็งแกร่งขึ้นและถูกดึงดูดได้ง่ายขึ้นในเวลากลางวัน ดังนั้นมันจึงไม่จำเป็นต้องพูดถึงเลยว่าพวกมันจะคลั่งขนาดไหนในตอนกลางคืน

"พวกเราจะต้องรีบไปให้ถึงสถานที่ที่เราจะใช้ค้างคืนกันให้เร็วที่สุดเพื่อรีบสร้างแนวป้องกัน การอยู่ข้างนอกฐานในเวลากลางคืนจะอันตรายยิ่งกว่าเดิม! หลังจากที่เราสร้างแนวป้องกันให้ฐานชั่วคราวของพวกเราได้แล้ว เราจะค่อยไปสำรวจเป้าหมายของเราในวันพรุ่งนี้อีกครั้ง!”

เขายังคงพูดต่อไปและแนะนำข้อควรระวังบางอย่างให้กับทุกคนผ่านวิทยุ

ในตอนนี้ความเร็วของขบวนรถก็ลดลงหลังจากที่ลงมาจากทางหลวง

และด้วยคำเตือนของผู้นำของพวกเขาและประสบการณ์ที่มากกว่าเมื่อก่อน แม้จะมาถึงสถานที่ที่พวกเขาไม่เคยเหยียบมาก่อน สมาชิกทีมต่อสู้ก็ไม่ได้หวาดกลัวเลยและพวกเขาก็พร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์

ซอมบี้เพียงไม่กี่ตัวหรือจำนวนเพียงสิบกว่าตัวที่ถูกดึงดูดเข้ามาไม่สามารถสร้างผลกระทบใดๆ ต่อขบวนรถได้เพราะถ้าพวกมันกล้าเข้ามาพวกเขาก็พร้อมที่จะเอาล้อรถของพวกเขาขยี้ร่างของพวกมันให้แหลก!

…..

บ่ายสองโมง

ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใกล้จุดหมายปลายทางของวันนี้

มันเป็นโรงเรียนฝึกทักษะอาชีพในเขตชานเมืองจูไห่ที่ปิดตัวลง

นี่คือเป้าหมายที่ฉินจิ้นวางแผนไว้ล่วงหน้า

โรงเรียนแห่งนี้กำลังอยู่ในช่วงการขยายและปรับปรุงและไม่ได้เปิดทำการเรียนการสอนตอนที่เกิดการกลายพันธุ์ ดังนั้นตามทฤษฎีแล้วมันไม่น่าจะมีคนอยู่ข้างในมากนักและมันยังตั้งอยู่ในเขตชานเมือง ที่มีประชากรไม่หนาแน่นจนเกินไป

และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือโรงเรียนแห่งนี้มีกำแพงสูงประมาณ 3 เมตร!

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อป้องกันไม่ให้นักเรียนแอบหนีไปเล่นเกมหรืออะไรก็ตาม แต่ตอนนี้ในวันสิ้นโลกมันเหมาะมากสำหรับการใช้เป็นสถานที่พักค้างคืนชั่วคราวของพวกเขา

การเร่งเดินทางไปยังค่ายทหารในวันนี้เป็นเรื่องที่ไม่ควรทำเพราะหากจะเดินทางไปให้ถึงค่ายทหารพวกเขาจะยังต้องใช้เวลาอีกสองถึงสามชั่วโมงซึ่งนั่นจะทำให้พวกเขาไม่มีเวลาพอที่จะจัดการกับซอมบี้ข้างในและสร้างแนวป้องกัน

ฉินจิ้นยังได้ดูวิดีโอที่ถูกเฮลิคอปเตอร์บันทึกไว้แล้ว ค่านทหารแห่งนี้ไม่ได้มีกำแพงสูง มันมีเพียงรั้วลวดหนามที่ไม่ค่อยสูงมากนัก

ยิ่งไปกว่านั้น จำนวนซอมบี้ภายในนั้นก็น่าสะพรึงกลัวอย่างมากและไม่สามารถกำจัดทั้งหมดได้ในเวลาอันสั้น

ดังนั้นภายใต้คำสั่งของฉินจิ้น ขบวนรถจึงมุ่งหน้าไปที่โรงเรียนในเขตชานเมืองจูไห่

ฉินจิ้นมองดูประตูโรงเรียนที่ปิดอยู่จากในรถ

เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาและพูดกับหัวหน้าหน่วยทุกคนว่า

"ทุกคน พวกเรามาถึงแล้ว เริ่มลงมือได้เลย!"

หัวหน้าทีมแต่ละคนตอบกลับมาเพื่อยืนยันว่าพวกเขาได้รับคำสั่งแล้วและไม่ต้องรอให้ผู้นำของพวกเขาสั่งการเพิ่มอีก พวกเขาก็รู้แล้วว่าพวกเขาจะต้องทำอะไรบ้าง

โดรนสองลำทะยานขึ้นอย่างรวดเร็วและบินเข้าไปในโรงเรียนเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยข้างใน

ขบวนรถก็เริ่มเคลื่อนที่และกระจายตัวออกไป เตรียมพร้อมต้อนรับฝูงซอมบี้ที่อาจปรากฏตัวในภายหลัง

ทีมต่อสู้ตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก ฉินจิ้นไม่จำเป็นต้องจัดกลยุทธ์ด้วยตัวเองอีกต่อไปเพราะบรรดาหัวหน้าหน่วยสามารถดำเนินการสั่งการ ตรวจสอบและกำจัดซอมบี้ได้อย่างชำนาญกันแล้ว

ในเวลาเพียงสิบกว่านาที

ทีมต่อสู้ก็ได้สำรวจโรงเรียนนี้ในระดับเบื้องต้นเสร็จและพวกเขายังดึงดูดซอมบี้ออกมาได้มากกว่า 20 ตัวจากอาคารต่างๆ

หลังจากจัดการพวกมันได้อย่างรวดเร็ว ขบวนรถก็เริ่มขับเข้าไปในโรงเรียนทีละคัน

โรงเรียนแห่งนี้ไม่ได้เล็กมาก ดังนั้นมันจึงไม่เป็นปัญหาในการจอดรถขนาดใหญ่ทั้ง 16 คัน

ภารกิจการกำจัดซอมบี้นั้นยังไม่ได้จบเพียงแต่เท่านี้ แต่หลังจากเข้าไปแล้ว หัวหน้าหน่วยแต่ละคนก็มอบหมายภารกิจให้ลูกน้องของตัวเองลงจากรถและไปค้นหาตามอาคารเรียนอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอันตรายใดๆ หลงเหลืออยู่อีก

ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็มอบหมายภารกิจให้คนบางส่วนไปตรวจสอบตามกำแพงของโรงเรียนและการป้องกันของแต่ละอาคาร รวมถึงวิธีรับมือกับการโจมตีของซอมบี้ที่อาจเกิดขึ้นหลังจากความมืดมาเยือน

ภารกิจต่างๆ ถูกดำเนินการไปอย่างเป็นระเบียบ

หรืออาจพูดได้ว่าแต่ละทีมในตอนนี้สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเองแล้ว

แม้ว่าซอมบี้จะแข็งแกร่งขึ้น แต่พวกมันก็ยังคงเป็นแค่เสือกระดาษเมื่ออยู่ต่อหน้าทีมที่มีการจัดการอย่างเป็นระเบียบ มีอุปกรณ์ป้องกันครบครันและมีอาวุธที่พร้อมแบบนี้

ฉินจิ้นรู้เรื่องนี้ดี

ตราบใดที่พวกเขาไม่เจอกับซอมบี้กลายพันธุ์ ฝูงศพที่น่าสะพรึงกลัวหรือกองกำลังที่มีอำนาจการยิงในระดับเดียวกัน

เขาก็คงพูดได้ว่าทีมต่อสู้ของเขานั้นไร้เทียมทานแล้ว!

ในที่สุด หลังจากตรวจสอบพื้นที่ทุกตารางนิ้วในโรงเรียน พวกเขาก็ยืนยันได้แล้วว่าสถานที่แห่งนี้ปลอดภัย

ทุกสิ่งต้องทำอย่างรอบคอบที่สุด

เพราะภารกิจนี้จะต้องสำเร็จเท่านั้นและห้ามล้มเหลวเด็ดขาด!

พวกเขาจะต้องหาอาวุธหนักกลับมาให้ได้ในวันพรุ่งนี้!

....

ถนนนอกย่านที่อยู่อาศัยแห่งหนึ่ง

หลินจือเจี๋ยกำลังหอบหายใจอย่างหนักและแบกถุงข้าวสารเอาไว้บนหลังขณะที่เดินทางกลับมายังที่พักของน้องสาวของเขา

ใช่แล้ว

เขาสามารถสลัดการไล่ล่าของซอมบี้ที่ตลาดได้สำเร็จและแบกข้าวสารหนัก 25 กิโลกรัมออกมาโดยใช้พละกำลังทั้งหมดของเขาและด้วยความแข็งแกร่งของขาที่วิวัฒนาการของเขา ในที่สุดเขาก็สามารถวิ่งออกมาจากตลาดได้

แต่ด้วยน้ำหนักข้าว 25 กิโลกรัมนั้นชายฉกรรจ์ส่วนมากจะวิ่งแบกมันไม่ไหวด้วยซ้ำดังนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงการแบกแล้ววิ่งสลักซอมบี้ที่แข็งแกร่งกว่าโดยไม่เหนื่อเลย

ถ้าไม่ใช่เพราะความคิดที่จะช่วยน้องสาวให้ได้ เขาก็อาจจะโยนถุงข้าวสารทิ้งแล้วหนีไปนานแล้ว

ต้องรู้ก่อนว่าการวิ่งหนีซอมบี้ที่ตามหลังเขาไม่ถึงสองเมตรหรือบางช่วงที่พวกมันเกือบจะแตะตัวเขาได้แล้วมันน่ากลัวขนาดไหน!

โชคดีที่เขาใช้สิ่งกีดขวางบางอย่างเพื่อลดความเร็วของซอมบี้ลงได้ หลังจากนั้นเขาก็ข้ามรั้วเหล็กของตลาดออกมาซึ่งนั่นทำให้เขาพอมีเวลาสร้างระยะห่างจากพวกมันอีกสักนิด แต่มันก็ไม่ได้นานนักเพราะพวกซอมบี้จำนวนมากได้ปีนกันเองจนข้ามรั้วมาได้

ดังนั้นหลังจากออกมาจากตลาด เขาก็เลือกที่จะโยนข้าวสารทิ้งไว้ที่มุมหนึ่งและใช้เวลาอีกสักพักในการจัดการกับซอมบี้สองสามตัวที่ไล่ตามเขาออกมาอย่างช้าๆ

นี่ทำให้เขาเหนื่อยล้ามาก

หลังจากหาข้าวสารที่เขาโยนทิ้งไว้เจอแล้ว เขาก็รีบกลับไปหาน้องสาวของเขาอย่างตื่นเต้นทันที

ตอนนี้เวลาผ่านไปมากกว่าหนึ่งเดือนแล้วนับตั้งแต่วันสิ้นโลกเริ่มขึ้น รถยนต์จำนวนมากบนถนนไม่สามารถขับได้อีกต่อไป บางคันเสียหายจากฝนกรดหรือไม่ก็ถูกผู้รอดชีวิตดูดเอาน้ำมันไปหมดแล้ว การจะหารถที่สามารถใช้ขับได้คันหนึ่งจึงต้องใช้ความพยายามอย่างมาก

ดังนั้นเขาจึงได้แต่วิ่งมาที่ตลาดด้วยเท้าของตัวเองและในตอนนี้เขาก็จำเป็นต้องวิ่งกลับไปพร้อมกับแบกข้าวสารไปด้วย

แน่นอนว่าเขาไม่กล้าแบกถุงข้าวสารที่เด่นชัดไปตามท้องถนนอย่างโจ่งแจ้ง

เพราะนั่นไม่ต่างอะไรกับการหาเรื่องตาย

เขาจึงต้องหาอะไรบางอย่างเพื่อขนข้าวไปแทน

ไม่นานหลังจากนั้นเขาก็พบกระเป๋าเป้ที่เปื้อนเลือดริมถนนใบหนึ่ง เขาใส่ข้าวสาร 15 กิโลกรัมลงไปแล้วซ่อนส่วนที่เหลือไว้

และเมื่อเข้าใกล้ที่อยู่ของน้องสาวของเขา เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าความพยายามที่ผ่านมาของเขานั้นคุ้มค่าแล้ว!

เพราะคราวนี้ น้องสาวของเขาก็จะมีหวังที่จะรอดแล้ว!