ตอนที่ 98 : ข้อสงสัย

ตอนที่ 98 : ข้อสงสัย

เวลาเที่ยง

ฐานลวี่หยวน

คนในฐานก็เพิ่งจะรับประทานอาหารกลางวันเสร็จและกลับไปพักผ่อน

นับตั้งแต่ญาติและเพื่อนของพวกเขาส่วนหนึ่งมาถึงที่นี่ กำลังคนของฐานก็ได้รับการเติมเต็มขึ้นมาเล็กน้อยและความเร็วในการก่อสร้างกำแพงก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน

ญาติและเพื่อนที่เพิ่งเข้ามาก็เริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตของที่นี่อย่างช้าๆ

แม้ว่าการมาถึงของพวกเขาจะทำให้สภาพอาหารและที่พักของคนที่ลงเบียนร้องขอให้ช่วยพวกเขาแย่ลงก็ตาม แต่พวกเขาก็ยังคงสามารถมีพอกินประทังชีวิตไปได้แม้จะไม่อิ่มก็ตาม

และฐานยังได้ประกาศกฎระเบียบใหม่เมื่อเร็วๆ นี้ด้วยว่าใครก็ตามที่ทำงานล่วงเวลาในตอนกลางคืน พวกเขาก็จะได้รับคะแนนพื้นฐานเพิ่ม

ด้วยวิธีนี้ ผู้ที่ถูกหักอาหารไปครึ่งหนึ่งก็จะสามารถทำงานล่วงเวลาในตอนกลางคืนได้หากไม่ต้องการอดอยากจนเกินไป ตอนนี้ฐานลวี่หยวนกำลังขาดแคลนคนงานในการทำงานต่างๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะไม่มีอะไรให้ทำ

แน่นอนว่า หากพวกเขารู้สึกว่าพวกเขาไม่อยากทำงานล่วงเวลาเพื่อคะแนนพื้นฐาน พวกเขาก็สามารถกินให้น้อยลงต่อไปได้

มันคือสิ่งที่พวกเขาสามารถเลือกได้ด้วยตัวเอง

ในออฟฟิศของฉินจิ้น เขากลับมาที่นี่หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ

ในตอนเช้าเฮลิคอปเตอร์ทั้งสองลำได้บินออกไป จนตอนนี้ก็ใกล้จะบ่ายแล้วแต่พวกเขายังไม่ได้กลับมา

สถานการณ์นี้ทำให้เขารู้สึกกังวลเล็กน้อย

เพราะนั่นคือเฮลิคอปเตอร์ขนาดกลางเพียงสองลำในฐานและมีนักบินที่เขาจะไม่สามารถหามาทดแทนได้ในระยะเวลาอันสั้นอยู่บนเครื่อง หากเขาต้องเสียพวกเขาไปจริงๆ มันก็จะกลายเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่จริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น การที่ไม่มีข้อมูลใดๆ กลับมาจากฐานทัพทั้งสองเลยแสดงว่าที่นั่นอาจจะยังมีอันตรายจากผู้รอดชีวิตอยู่

ตามข้อมูลบางอย่างที่เขารู้มาในชาติที่แล้ว ที่หลบภัยหรือฐานบางแห่งได้รับอาวุธทางทหารบางอย่างมา ซึ่งนั่นหมายความว่าฐานทหารบางแห่งอาจจะถูกซอมบี้บุกหรือล่มสลายไปแล้วจากเหตุผลอื่นๆ

จนสุดท้ายก็มีคนบุกเข้าไปและเอาอาวุธกลับมาได้

แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขาบุกเข้าไปเอาอาวุธมาจากฐานทัพไหนเพราะเรื่องแบบนี้ถูกเก็บไว้เป็นความลับ

และหากพวกเขาได้รับอาวุธอะไรกลับมา พวกเขาก็จะไม่ป่าวประกาศออกไป แต่จะเก็บพวกมันไว้เงียบๆ และถือว่าพวกมันเป็นสมบัติส่วนตัวของพวกเขา

เพราะอาวุธลับไม่ว่าจะเป็นในยุคสมัยไหน พวกมันก็ยังเป็นเครื่องมือยับยั้งที่ได้ผลเสมอ

ดังนั้นเขาจึงไม่รู้เรื่องเหล่านี้มากเท่าไหร่ในชาติที่แล้ว

และในชาตินี้

ในช่วงที่ทุกอย่างยังสงบสุข เขาเองก็ไม่กล้าข้ามเส้นพวกนี้เลย

จนกระทั่งชั่วโมงสุดท้ายก่อนวันสิ้นโลก เขาถึงกล้าเผยกรงเล็บของเขาออกมา

และเขาก็รอจนกระทั่งหลังแผ่นดินไหวและฝนกรดผ่านไป จนทีมต่อสู้ของเขาได้เติบโตอย่างเต็มที่และมีเฮลิคอปเตอร์ไว้ใช้งานแล้ว

เมื่อทุกอย่างพร้อม เขาจึงกล้าที่จะลงมือ

ทุกอย่างนั้นจะต้องขึ้นอยู่กับความปลอดภัยเป็นหลัก

ขณะที่เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้และครุ่นคิด

หูที่ไวขึ้นเรื่อยๆ ของเขาก็ได้ยินเสียงหวีดหวิว!

มันคือเสียงของเฮลิคอปเตอร์!

เขาลุกขึ้นยืนทันทีและวิ่งตรงไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ของฐาน!

เฮลิคอปเตอร์กลับมาแล้ว!

...

หลังจากซุนเสี่ยวหลงและทีมของเขาเสร็จสิ้นการสำรวจค่ายทหารในเมืองจูไห่

พวกเขาก็เร่งเดินทางกลับฐานลวี่หยวนทันที

และแน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่ลืมที่จะบันทึกข้อมูลเส้นทางภาคพื้นดินระหว่างทางกลับด้วย

มันยังคงเป็นการเดินทางที่ราบรื่น

พวกเขาใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็กลับมาถึงฐานในตอนบ่าย

หลังจากติดต่อกับทีมภาคพื้นดิน ซุนเสี่ยวหลงก็จอดเฮลิคอปเตอร์ที่จุดที่กำหนดไว้อย่างชำนาญแล้วก็ดับเครื่องยนต์

ก่อนที่พวกเขาจะลงจากเครื่องบิน พวกเขาก็มองเห็นผู้นำของพวกเขากำลังวิ่งมาหาพวกเขา

เมื่อเห็นดังนั้น พวกเขาก็ไม่กล้าละเลย

พวกเขารีบขนของลงจากเครื่องและเตรียมตัวทักทายผู้นำของพวกเขา

ใบพัดของเครื่องหมุนช้าลงและเสียงที่ดังก็เงียบลงในที่สุด ในเวลานี้ฉินจิ้นที่รีบวิ่งมาถึงก็อดใจไม่ไหวที่จะถามซุนเสี่ยวหลง

"ผลเป็นอย่างไรบ้าง?"

ซุนเสี่ยวหลงแสดงสีหน้าจริงจัง เขาพยักหน้าให้ฉินจิ้นอย่างหนักแน่นและพูดเสียงดังว่า

"ประธานฉินครับ เงื่อนไขของที่นั่นเป็นไปตามที่เราต้องการครับ!"

ดีมาก!

ฉินจิ้นอดไม่ได้ที่จะตะโกนในใจ!

เขาถึงกับกำมือขวาและชูขึ้นฟ้า

เขาตบแขนซุนเสี่ยวหลงอย่างแรงและพูดกับพวกเขาด้วยรอยยิ้มว่า

"โอเค! กลับไปที่ห้องประชุมแล้วมาคุยกัน! ฉันจะให้คนขนอาหารขึ้นไปที่นั่นให้! พวกเราจะคุยไปกินไป!"

เขารอไม่ไหวแล้วจริงๆ!

หากเงื่อนไขตรงตามที่เขาต้องการจริงๆ นี่ก็จะเป็นอีกหนึ่งภารกิจที่ให้ผลตอบแทนอันน่าทึ่ง!

แน่นอนว่ามันไม่เป็นปัญหาเลยสำหรับซุนเสี่ยวหลงและพรรคพวก

พวกเขาตามฉินจิ้นไปและเดินไปยังอาคารสำนักงาน พวกเขาไม่กล้าทิ้งของที่ถืออยู่ในมือและรีบตามไปทันที

20 นาทีต่อมา

คนกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องประชุมและซุนเสี่ยวหลงก็บรรยายสิ่งที่เขาเห็นในเมืองจูไห่เมื่อเช้านี้ให้ฟัง

โปรเจคเตอร์ในห้องประชุมก็กำลังฉายวิดีโอประกอบสิ่งที่เขากำลังบรรยายไปด้วย

ฉินจิ้นในตอนนี้ก็มีความเข้าใจคร่าวๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ที่นั้นแล้ว

เขาจ้องมองฉากต่างๆ บนจอและคิดในใจว่าเขาจะต้องนำทีมไปที่นั่นให้ได้!

เขาอดกลั้นความตื่นเต้นไว้แล้วพูดกับสมาชิกทีมที่ไปเสี่ยงชีวิตทำภารกิจจนสำเร็จด้วยสีหน้าที่ยินดีว่า

"ขอบคุณสำหรับความเหน็ดเหนื่อยของทุกคนมาก! พวกนายไปกินข้าวก่อนได้เลย ฉันจะให้คนมาตรวจสอบข้อมูลเส้นทางจากวิดีโออย่างละเอียดอีกที! แล้วฉันจะจัดเตรียมแผนการในภายหลัง"

พวกเขาที่ได้ยินแบบนั้นก็ตอบปฎิเสธคำชมของเขาและพูดว่านี่คือสิ่งที่พวกเขาควรทำอยู่แล้ว

ในขณะนั้นเอง

เสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง!

ดูเหมือนว่าเฮลิคอปเตอร์อีกลำก็กลับมาแล้ว!

ฉินจิ้นมีความสุขมากและสั่งให้หวังหยางที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบไปเชิญเซี่ยเหยียนและคนอื่นๆ เข้ามาทันที เขาต้องการได้รับข่าวดีอีกครั้ง!

และก็เป็นเช่นนั้น

คนที่กลับมาคราวนี้ก็คือเซี่ยเหยียนและคนอื่นๆ ที่ขึ้นเครื่องไปด้วย

หลังจากพวกเขาจอดและลงมาจากเครื่อง พวกเขาก็เห็นหวังหยางที่เพิ่งมาถึง แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทักทายอีกฝ่าย หวังหยางที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ตะโกนบอกพวกเขาว่า

"ที่นี่เสียงดังเกินไป ท่านประธานต้องการให้พวกนายไปคุยกับท่านในห้องประชุม! เสี่ยวหลงกับคนอื่นๆ ที่เพิ่งกลับมา พวกเขาก็อยู่ที่นั่นกับท่านประธานแล้ว"

ได้ยินแบบนั้น พวกเขาก็ไม่คัดค้าน พวกเขารีบตามหวังหยางไปพร้อมกับอุปกรณ์ต่างๆ ทันทีและเร่งไปยังห้องประชุม

ไม่กี่นาทีต่อมา ทันทีที่พวกเขาเปิดประตูห้องประชุม พวกเขาก็เห็นผู้นำของพวกเขากำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ ดวงตาของอีกฝ่ายราวกับกำลังรอคำตอบจากพวกเขา

เซี่ยเหยียนไม่กล้าล้อเล่นหรือเสียเวลา เขารู้ว่าเรื่องนี่เป็นสำคัญมาก เขาจึงพูดว่า

"ประธานฉินครับ คราวนี้พวกเราพบพื้นที่ทางของหยางเฉิงแล้วครับ แต่สถานการณ์ค่อนข้างซับซ้อนและยากที่จะประเมินหรือสรุปได้ครับ ผมเปิดวิดีโอให้คุณดูเองน่าจะดีกว่าครับ "

ฉินจิ้นรู้สึกแปลกหลังจากได้ยินดังนั้น สถานการณ์ซับซ้อนแบบไหนที่ยากจะอธิบายได้? แต่การดูวิดีโอก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดจริงๆ

ในไม่ช้า ทีมของเซี่ยเหยียนก็เชื่อมต่ออุปกรณ์วิดีโอที่พวกเขานำกลับมาเข้ากับโปรเจคเตอร์อย่างรวดเร็วและกรอวิดีโอไปยังตอนที่พวกเขาพบพื้นที่ทางทหารในหยางเฉิง

บนหน้าจอ

มันปรากฏภาพสถานที่ขนาดใหญ่ ที่ดูคล้ายโรงเรียนเล็กน้อย แต่มันถูกล้อมรอบไปด้วยกำแพงสูงและลวดหนาม เมื่อมองดูใกล้ๆ อาคารหลายหลังภายในได้พังทลายลงและพื้นดินก็แสดงให้เห็นร่องรอยของการต่อสู้ โดยบางพื้นที่ถึงกับมีหลุมระเบิดกระจายไปทั่ว!

แต่เมื่อหน้าจอเคลื่อนไปข้างหน้า ฉากต่างๆ ก็ถูกเผยออกมามากขึ้น

บางทีอาจเป็นเพราะพวกมันถูกดึงดูดด้วยเสียงของเฮลิคอปเตอร์ ซอมบี้จำนวนมากก็เลยเดินออกมาจากอาคารและรวมตัวกันอยู่ใต้เฮลิคอปเตอร์

แต่ความสนใจของทุกคนกลับมุ่งไปที่จุดอื่น

พวกเศษซากนั่นมันน่าจะเป็นเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธใช่ไหม!?

แล้วนั่นก็น่าจะเป็นรถถังใช่ไหม!?

แม้แต่ป้อมปืนก็ยังถูกระเบิดจนกระเด็นไป!?

แถมยังมีซากรถหุ้มเกราะจำนวนมากอยู่บนพื้น!

มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่!?

ทำไมมันถึงดูเหมือนเพิ่งผ่านสงครามใหญ่มา!?

ข้อสงสัยมากมายผุดขึ้นมา ฉินจิ้นก็อดไม่ได้ที่จะถามเซี่ยเหยียนว่า

"อธิบายให้ฉันฟังว่านายไปเห็นอะไรมาบ้าง"