ตอนที่ 74 : ข้อมูลเสบียงที่มีและสถิติการใช้

ตอนที่ 74 : ข้อมูลเสบียงที่มีและสถิติการใช้

ในตอนเช้า

สายฝนที่ตกลงมาตลอดทั้งวันตั้งแต่เมื่อวานก็เริ่มซาลงในวันนี้

แม้จะยังมีเมฆสีดำปกคลุมท้องฟ้าอยู่บ้าง แต่ฝนส่วนใหญ่ก็หยุดตกไปแล้ว เหลือไว้เพียงละอองฝนที่จะโปรยปรายลงมาเป็นครั้งคราว

แม้ฝนจะตกลงมาตลอดเมื่อวานนี้ แต่ฐานลวี่หยวนกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่สดใสและมีชีวิตชีวา

ภายในเรือนกระจก หลังคาบางส่วนได้ถูกเปิดออกระหว่างที่ฝนกำลังตกเมื่อวานนี้และผักผลไม้ที่ถูกสายฝนชะล้างก็ให้ผลผลิตที่สดใหม่และแตกยอดอ่อนมากยิ่งขึ้น

มันจึงเป็นอีกวันหนึ่งที่คนในฐานจะสามารถเก็บเกี่ยวผักและผลไม้สดใหม่ที่อุดมสมบูรณ์ได้

ในตอนนี้ประชากรในฐานก็ตื่นกันแล้ว พวกเขาไปรับประทานอาหารเช้าและเริ่มทำงานประจำวันของพวกเขา

งานก่อสร้างกำแพงยังคงดำเนินต่อไปโดยกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเพราะมันไม่จำเป็นต้องใช้คนจำนวนมากอีกแล้ว

ในด้านอื่นๆ เช่น การผลิตไฟฟ้าและการประปาของฐาน พวกมันก็เข้าสู่ช่วงที่มั่นคงแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีคนเฝ้าระวังตลอด 24 ชั่วโมง ขอเพียงแค่มีการตรวจสอบเป็นประจำก็พอ

วันนี้เป็นวันแรกนับตั้งแต่วันสิ้นโลกที่ทีมต่อสู้จะไม่ได้ออกไปทำภารกิจค้นหาเสบียง

หลังจากทำงานหนักมานานกว่าครึ่งเดือน ฉินจิ้นก็ให้พวกเขาได้หยุดพักกันหนึ่งวัน

เพื่อให้พวกเขาได้เพลิดเพลินกับช่วงเวลาสงบสุขภายในฐาน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สมาชิกทีมต่อสู้หลายคนก็ตีมือกันอย่างมีความสุขเพื่อเฉลิมฉลอง

หลายคนก็เมามายกันตั้งแต่เมื่อคืนและถูกเพื่อนร่วมทีมหามกลับหอพักแบบไม่มีสติ

เป็นเวลานานแล้วที่พวกเขาไม่เคยรู้สึกผ่อนคลายและสบายตัวเช่นนี้ มันเป็นความผ่อนคลายทั้งทางร่างกายและจิตใจ

วันนี้ พวกเขาสามารถเลือกที่จะหาอะไรทำเพื่อพักผ่อนหรือจะนอนผ่อนคลายในหอพักหรือที่อื่นๆ ในฐานก็ได้

ในตอนที่สร้างฐานนั้น ได้มีการสร้างห้องกิจกรรมต่างๆ เช่น ห้องบิลเลียด ห้องฉายภาพยนตร์และห้องสมุด

และยังมีห้องคอมพิวเตอร์ที่มีภาพยนต์ต่างๆ โหลกเก็บไว้อีกด้วย

และฐานของเขานั้นก็ยังสามารถรับภาระการใช้ไฟฟ้าในปริมาณนี้ได้อยู่

ส่วนฉินจิ้นนั้นก็ไม่ได้ไปพักผ่อนกับพวกเขา

แต่เขามาที่ออฟฟิศของตัวเองตั้งแต่เช้าตรู่

ในขณะนี้ เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ จ้องมองรายการเสบียงที่ถูกรวบรวมมา

ตรงหน้าเขามี พ่อฉิน แม่ฉินและลั่วตั้นตั้นลูกพี่ลูกน้องของเขาอยู่

ก่อนที่เขาจะออกจากฐานไป เขาสั่งให้ทุกคนจัดทำรายการเสบียงที่ทีมต่อสู้รวบรวมมาได้จากข้างนอกเมื่อเร็วๆ นี้ทั้งหมดและเขายังต้องการทราบสถานการณ์ของเสบียงทั้งหมดของฐานด้วย

อย่าคิดว่างานนี้มันง่าย เพราะมันยากมากจริงๆ

เพราะสิ่งของที่ถูกรวบรวมมาจากข้างนอกมีความหลากหลายและมีหลายชนิดมากเกินไป พวกเขาจึงทำได้เพียงนำพวกมันมารวมและนับสิ่งของที่คล้ายกันเท่านั้น

ถึงกระนั้น มันก็ยังต้องใช้เวลามากในการนับ

ฉินจิ้นดูรายการในมือ เขาเหลือบมองรายการย่อยๆ คร่าวๆ และในที่สุดเขาก็หันไปดูสถิติรวมสุดท้าย ซึ่งระบุโดยประมาณว่า:

ปริมาณอาหารจำพวกธัญพืช เช่น ข้าว ข้าวสาลีและแป้ง เพิ่มเข้ามาทั้งหมด 273 ตัน

อาหารอื่นๆ เช่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป บิสกิต ขนมขบเคี้ยวที่บรรจุหีบห่อ รวมถึงอาหารกระป๋อง เนื้อแห้งและอาหารอื่นๆ ที่เก็บรักษาได้นาน น้ำหนักรวมที่เพิ่มเข้ามาใหม่ประมาณ 62 ตัน (จากการปล้นซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านค้าเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วน)

เนื่องจากพวกมันมีหลายประเภทเกินไป พวกเขาจึงใช้วิธีการนับน้ำหนักรวมเท่านั้น

นอกจากนั้นก็ยังมีเครื่องดื่มมากมาย หลากหลายชนิด รวมกว่าหลายร้อยตัน

อาวุธปืน 237 กระบอก รวมถึงปืนพก ปืนกล ปืนลูกซอง ปืนไรเฟิลซุ่มยิงและอื่นๆ

กระสุนประเภทต่างๆ ก็ยังมีคงเหลืออยู่มากกว่า 67,000 นัด

เมื่อเห็นตัวเลขเนี้ ฉินจิ้นก็ขมวดคิ้ว

เขาไม่แปลกใจกับการเพิ่มขึ้นของอาหารและสิ่งอื่นๆ เพราะมันเป็นเรื่องปกติที่ตัวเลขของมันจะมากขนาดนี้หลังจากที่พวกเขาไปกวาดล้างร้านขายธัญพืชและปั๊มน้ำมัน รวมถึงซูเปอร์มาร์เก็ตมาหลายแห่ง

แต่เขามีคำถามบางอย่างเกี่ยวกับอาวุธ

"พ่อครับ พี่ตั้นตั้น ทำไมกระสุนถึงหมดไปเร็วขนาดนี้? ผมจำได้ว่าทีมต่อสู้เคยนำพวกมันกลับมามากกว่า 120,000 นัดเลยนะ?"

เขาถามพ่อและลูกพี่ลูกน้องที่รับผิดชอบเรื่องอาวุธโดยตรง

ลั่วตั้นตั้นซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ และสวมเสื้อกันหนาวธรรมดาๆ และกอดไหล่อยู่ก็พูดกับเขาอย่างไม่พอใจว่า

"ก็เพราะนายนั่นแหละ! นายไม่ได้เป็นคนจัดให้ทีมต่อสู้ฝึกยิงปืนเมื่อไม่นานมานี้หรือไง? แต่ละคนใช้กระสุนไปไม่ต่ำกว่า 300 นัด นั่นเท่ากับว่าการฝึกนั้นนายทำกระสุนหมดไปมากกว่า 10,000 นัดเลยนะ!"

"แล้วนายก็ยังบ่นอีกว่าประสิทธิภาพการต่อสู้ของทีมรักษาความปลอดภัยยังไม่เพียงพอ นายก็เลยให้พวกเขาใช้กระสุนคนละเกือบหนึ่งร้อยนัดต่อวันเพื่อฝึกยิงซอมบี้ที่เข้ามาใกล้กำแพง โดยบอกว่ามันเป็นการพัฒนาความชำนาญของพวกเขา จนถึงตอนนี้คนพวกนั้นก็ใช้กันไปเกือบ 20,000 นัดแล้ว!"

"แล้วก็อย่าลืมนะว่าทุกครั้งที่ทีมต่อสู้ของนายออกไปข้างนอก นายก็เป็นคนพูดเองว่าเพื่อลดการสูญเสีย พวกเขาต้องพยายามรักษาความปลอดภัยของตัวเองให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดังนั้นพวกเขาก็เลยไม่เหลืออะไรให้นายเลยไง พวกเขามักจะออกไปพร้อมกระสุนหลายร้อยหรือหลายพันนัดและไม่เคยเอากลับมาคืนเกินครึ่งหนึ่งจากตอนที่เอาออกไปเลย!"

เมื่อมองลูกพี่ลูกน้องของเขาที่ดูเหมือนคนขี้เหนียวและกำลังงอนอยู่ข้างๆ ฉินจิ้นก็รู้สึกอับอายเล็กน้อย

เขานึกขึ้นได้แล้ว

เขาเป็นคนบอกพ่อและลูกพี่ลูกน้องของเขาเรื่องนี้จริงๆ

ในเวลานั้น เขาคิดว่าทั้งทีมต่อสู้และทีมรักษาความปลอดภัยจำเป็นต้องพัฒนาความแม่นยำในการยิง ดังนั้นเขาจึงสั่งให้พวกเขาฝึกฝนอย่างหนักและใช้ซอมบี้ข้างนอกเป็นเป้าฝึกซ้อมเมื่อออกไปข้างนอกหรือป้องกันฐาน

มันจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าความแม่นยำในการยิงของทีมต่อสู้ของเขาดีขึ้นมาก!

ปรากฏว่าเขาเป็นคนสั่งให้ทุกคนเอากระสุนออกไปฝึกกันเองไง!

เนื่องจากเขาออกไปกับทีมต่อสู้เพียงไม่กี่วันในช่วงแรก และหลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ออกไปด้วยอีกและรู้แค่ว่าพวกเขาใช้กระสุนจำนวนหนึ่งในทุกๆ วัน...

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าปริมาณการใช้กระสุนจะน่ากลัวถึงขนาดนี้!

ให้ตายเถอะ!

โชคดีที่ฉันรู้เร็ว ไม่อย่างนั้นมันคงลำบากแน่ถ้ากระสุนถูกใช้จนถึงขีดอันตราย

"นี่เป็นความผิดของผมเอง ผมไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะใช้กระสุนไปมากขนาดนั้น ในอนาคต ถ้าเห็นว่ามีการใช้เสบียงบางอย่างเร็วเกินไปก็สามารถมาคุยกับผมได้โดยตรงเลย แล้วก็ผมจะไปคุยกับพวกหัวหน้าหน่วยให้พวกเขาประหยัดการใช้กระสุนด้วย ยังไงซะทุกคนก็ได้ฝึกการยิงจนแม่นยำกันพอแล้ว”

ฉินจิ้นพูดกับลูกพี่ลูกน้องอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

ในเมื่อสมาชิกทีมต่อสู้ของเขาได้พัฒนาความแม่นยำในการยิงจนดีพอแล้ว เขาก็ควรเริ่มควบคุมการใช้กระสุนของพวกเขาได้แล้วเหมือนกัน

ยังไงซะพวกเขาก็ควรใช้มีดหรือหน้าไม้หากมีโอกาสและไม่ควรเคยชินกับการใช้แต่ปืนมากเกินไป เพราะไม่งั้นพวกเขาจะทำอะไรไม่ถูกเมื่อไม่มีกระสุนให้ใช้อีกต่อไป

หลังจากนั้น เขาก็ยังได้ตรวจสอบเสบียงในรายการต่อไป

ตอนนี้เขามีน้ำมันเชื้อเพลิงมากกว่า 2,700 ตัน!

นี่เป็นผลมาจากการสูบน้ำมันจากปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่และเล็กทั้งหมดรอบฐาน รวมถึงถังน้ำมันของยานพาหนะขนาดใหญ่บางคันที่พวกเขาเจอ

จากนั้นก็เป็นรายการวัสดุก่อสร้างบางอย่าง

เช่น ปูนซีเมนต์ ทราย เหล็ก เหล็กกล้า ชิ้นส่วนโลหะ พลาสติก ถ่านหิน สารเคมี ทุกชนิดมีปริมาณหลายสิบหรือหลายร้อยตัน เขาเองก็ไม่รู้ว่าคนของเขาไปขนย้ายพวกมันมาจากโรงงานกี่แห่ง

สิ่งของเบ็ดเตล็ดอื่นๆ เช่น ทองคำ เงิน โลหะหายาก ดินปืน ก็มีน้ำหนักตั้งแต่หลายสิบกิโลกรัมจนไปถึงหลายร้อยกิโลกรัมหรือหลายตัน

สิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันอื่นๆ ก็ถูกขนส่งกลับมาเป็นคันรถและเติมเต็มคลังหลายแห่งของพวกเขา

ฉินจิ้นมองดูรายการ

เขารู้สึกพอใจมากจริงๆ กับผลงานของสมาชิกทีมต่อสู้ที่ออกไปหาเสบียงต่างๆ กลับมา

ในรายการนี้มีทุกอย่างที่จำเป็นแล้ว

พวกเขาได้ขนย้ายทุกสิ่งที่หาได้ง่ายรอบฐานกลับมาแล้ว

ลั่วตั้นตั้นมองลูกพี่ลูกน้องตรงหน้า เด็กผู้ชายที่เคยเป็นแค่คนที่ชอบติดตามเธอเมื่อตอนเด็ก

ในเวลานี้ เขาได้กลายเป็นผู้นำที่ควบคุมความเป็นความตายของคนจำนวนมากและหัวใจของเธอก็ยากที่จะสงบลง

เธอไม่เคยคิดเลยว่าโลกที่สงบสุขจะกลายเป็นแบบนี้ แล้วเธอจะได้รับการปกป้องโดยฐานที่ลูกพี่ลูกน้องของเธอเป็นคนก่อตั้งขึ้นมา

และคงไม่มีใครที่คิดเช่นกัน

เธอจ้องมองลูกพี่ลูกน้องที่ยังคงดูรายการต่างๆ อยู่ เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดสิ่งที่เธอต้องการพูดออกมา

"อาจิ้น นายช่วยลองดูหน่อยได้ไหมว่า นายพอจะจัดคนสัก 2 คนมาช่วยพวกเราได้เมื่อไหร่ ช่วงนี้เสบียงมีปริมาณเยอะเกินไป นายอย่าคิดว่าพวกเราแค่ทำบัญชีนะ เพราะบางครั้งพวกเราก็ต้องกำกับดูแลการขนย้ายที่คนอื่นไม่ควรมองเห็นด้วย”

"ช่วยลองดูให้หน่อยนะ ว่านายพอจะสามารถจัดคนมาเพิ่มอีกสัก 2 คนที่นายพอจะไว้ใจได้มาช่วยเราหน่อยได้ไหม ช่วงนี้คุณลุงเองก็เหนื่อยมากแล้ว"

ฉินจิ้นได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้าขึ้นและมองลูกพี่ลูกน้องและพ่อของเขาทันที

เขาเห็นถึงความเหน็ดเหนื่อยที่ซ่อนอยู่ในตัวลูกพี่ลูกน้องและพ่อของเขาจริงๆ ซึ่งปกติมันจะถูกซ่อนไว้ลึกๆ และเขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน

ใช่แล้ว เสบียงนับไม่ถ้วนถูกส่งกลับมาในทุกๆ วันและมันไม่ใช่แค่เรื่องการนับเท่านั้น

พวกเขายังต้องจำแนก ขนส่งและจัดเก็บ รวมถึงพิจารณาเรื่องความปลอดภัยต่างๆ ด้วย การพึ่งพาแค่สองคนนี้ แม้จะมีคนมาช่วยบ้างบางครั้งก็ยังเหนื่อยเกินไปจริงๆ

เขาอดไม่ได้ที่จะตำหนิตัวเองเล็กน้อย เพราะเมื่อเร็วๆ นี้ เขามัวแต่คิดถึงทิศทางโดยรวมของฐานจนลืมที่จะดูแลญาติของเขาเอง

"พ่อครับ แม่ครับ พี่ครับ ผมขอโทษ ผมจะหาคนมาช่วยแบ่งเบาภาระให้เร็วที่สุดครับ ผมละเลยเรื่องนี้ไปจริงๆ"

ฉินจิ้นยืนขึ้นและก้มหัวให้ญาติที่อยู่ตรงหน้า

"ไม่เป็นไรหรอก ช่วงนี้ทุกคนก็เหนื่อยกันหมด การที่พวกเราได้ช่วยงานต่างๆ ก็ถือว่าดีมากแล้ว ถ้าเทียบกับการที่ลูกต้องออกไปต่อสู้อยู่ข้างนอก การที่พวกเราจะเหนื่อยทำงานเล็กๆ น้อยๆ ในฐานก็ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย ยังไงมันก็ปลอดภัยกว่ามาก"

พ่อฉินโบกมือพร้อมรอยยิ้ม

เขาเหนื่อยจริงๆ แต่เขาก็มีกำลังใจในการทำสิ่งต่างๆ จริงๆ

ฉินจิ้นไม่ได้โกหก เขาเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจและตรวจสอบสถานการณ์ของเสบียงต่างๆ ต่อ

หลังจากอ่านจบ

เขาทำได้เพียงพูดว่า

ความแข็งแกร่งของฐานลวี่หยวนนั้นได้เพิ่มขึ้นอย่างมากแล้ว!