ตอนที่ 72 : มากินหม้อไฟกัน!

ตอนที่ 72 : มากินหม้อไฟกัน!

ในตอนบ่าย

ภายในฐานลวี่หยวน

ที่นี่ก็มีฝนตกปรอยๆ เช่นกัน

มีแอ่งน้ำตื้นๆ ให้เห็นอยู่ตามพื้น บางคนที่มีร่มก็กางร่มแล้วรีบเดินย่ำแอ่งน้ำพวกนั้นไป ทำให้เกิดน้ำที่กระเด็นไปทั่ว

ฝุ่นจากการก่อสร้างในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาก็ถูกสายฝนชะล้างไปจนหมด เผยให้เห็นอาคารที่ใหม่เอี่ยม

ฐานลวี่หยวนเพิ่งสร้างมาได้ไม่นานและด้วยการสร้างอาคารใหม่ๆ ขึ้นมาเมื่อเร็วๆ นี้ มันจึงดูใหม่และแปลกตาไปมากหากเทียบกับก่อนวันสิ้นโลก

ที่ประตูหลัก จางตง สมาชิกทีมรักษาความปลอดภัยกำลังเข้าเวรกลางวัน

เขาเคยเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในโรงงานลวี่หยวนมาก่อน

ต่อมา เขาก็ได้เข้าร่วมกับทีมรักษาความปลอดภัยและมักจะได้รับมอบหมายให้เฝ้าประตูหลักของฐาน

เขาพอใจกับสถานการณ์ในปัจจุบันของตัวเองมาก

เขาพาภรรยาของเขามาเข้าร่วมพิธีเปิดโรงงานด้วย ดังนั้นเขาจึงยังมีครอบครัวอยู่ที่นี่

เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ที่อยู่คนเดียว เขาก็ถือว่าใช้ชีวิตได้ดีมากแล้ว

ความจริงแล้วเขายังมีลูกที่อยู่ในช่วงวัยรุ่นและแม่ที่สูงอายุอาศัยอยู่ที่บ้านเกิดของเขา

เขาและภรรยามาทำงานที่กวางหนาน

พวกเขาไม่มีการศึกษาหรือทักษะทางวิชาชีพใดๆ พวกเขาจึงทำได้เพียงทำงานอย่างการรักษาความปลอดภัยและการทำความสะอาดเท่านั้น

ในแต่ละเดือน พวกเขาจะได้รับเงินเดือนอันน้อยนิดและส่งกลับไปให้แม่ที่สูงอายุเพื่อดูแลลูกของพวกเขา

ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงไม่รู้เลยว่าลูกและแม่ที่สูงอายุของเขาที่บ้านเกิดจะเป็นอย่างไรกันบ้าง

แต่การกลับไปก็คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

เขาและภรรยาทำได้เพียงหวังว่าครอบครัวที่บ้านเกิดของเขาจะปลอดภัย

แม้ว่าพวกเขาจะไม่กล้าหวังมากนักก็ตาม

ถึงพวกเขาจะเศร้าโศกเสียใจมาก แต่พวกเขาก็กลับมามีกำลังใจและยังคงทำงานอย่างหนักเพื่อชีวิตของพวกเขาต่อไป เพราะพวกเขาก็ยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ใช่หรือ?

นอกจากนี้ พวกเขารู้ดีว่าคนข้างนอกเสียชีวิตไปมากแล้ว

การได้กินอิ่มและนอนหลับอย่างสบายใจแบบนี้เป็นความหรูหราที่ผู้รอดชีวิตข้างนอกไม่มีวันจินตนาการได้

ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงเข้าเวรอย่างขยันขันแข็งกว่าเมื่อก่อนด้วยซ้ำ

ภรรยาของเขาก็เช่นกัน เธอเองก็กำลังก่อสร้างกำแพงและทำงานอื่นๆ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทำให้ฐานแห่งนี้ซึ่งเป็นที่หลบภัยให้กับทุกคนนั้นแข็งแกร่งขึ้นและพร้อมรับมือกับทุกอันตรายที่อาจเกิดกับพวกเขาที่อยู่ข้างใน

วันนี้เป็นวันที่สามแล้วนับตั้งแต่ประธานฉินและคนอื่นๆ ออกไปและเขาเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะกลับมาเมื่อไหร่

จางตงยังจำประธานฉินที่มักจะทักทายเขาในอดีตได้ดี

ฝนในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวทำให้เขารู้สึกง่วงเล็กน้อย

แต่หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านหน้าและหยิบซองบุหรี่ที่ห่อแน่นในถุงพลาสติกเล็กๆ ออกมา

หลังจากค่อยๆ เปิดออก เขาก็หยิบบุหรี่ที่ยับยู่ยี่ออกมามวนหนึ่ง

นี่คือบุหรี่มวนสุดท้ายที่เขาเหลืออยู่

เขาได้สูบมวนก่อนหน้านี้หมดไปแล้วและเขาก็ไม่เต็มใจที่จะสูบมวนสุดท้ายนี้ เขาจึงทำได้เพียงหยิบออกมาดมใต้จมูกเท่านั้นเพื่อบรรเทาความอยากเมื่อมีอาการลงแดง

ตอนนี้ มีเพียงการทำประโยชน์ให้กับฐานเท่านั้นที่จะมีโอกาสได้รับสิ่งของที่นอกเหนือจากสิ่งจำเป็นพื้นฐานได้

เขาได้ยินมาว่าทีมต่อสู้จะได้รับคะแนนเป็นจำนวนมากจากการที่ต้องออกไปเสี่ยงในทุกๆ วัน

แต่สำหรับพวกเขาที่เป็นสมาชิกในทีมรักษาความปลอดภัยที่จะคอยอยู่แค่ในฐาน พวกเขาจึงมีคะแนนผลงานเพียงเล็กน้อยในแต่ละเดือนเท่านั้น

คนส่วนใหญ่จึงไม่เต็มใจที่จะใช้คะแนนผลงานอันมีค่าของพวกเขาเพื่อแลกกับบุหรี่

หลังจากวันสิ้นโลกเริ่มขึ้น เขาก็เลิกบุหรี่ได้เกือบขาดในทันที ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่เขาเคยอยากทำมาก่อน

เขาดมกลิ่นหอมที่คุ้นเคยของยาสูบ

จิตใจของเขานึกภาพรสชาติของควันที่เข้าสู่ปอดและซึมเข้ากับถุงลม

ราวกับว่าเขาได้สูบบุหรี่จริงๆ

หลังจากเพลิดเพลินกับความรู้สึกนั้น เขาก็ค่อยๆ เก็บบุหรี่กลับเข้ากระเป๋าอีกครั้ง

เขาเก็บมันติดตัวไว้ตลอด

เพราะนี่คือสมบัติของเขา

หลังจากกระปรี้กระเปร่าขึ้นเล็กน้อย เขาก็มองดูฝนที่ตกปรอยๆ นอกประตูอีกครั้ง

เมื่อมองออกไปนานๆ จนความคิดของเขาก็ล่องลอยออกไปอีกครั้ง

เขาไม่รู้ว่าอนาคตของเขาจะเป็นอย่างไร

ซา...ซา....ซา—

ทันใดนั้น วิทยุสื่อสารข้างๆ เขาก็ส่งเสียงดังขึ้น

อาการง่วงของจางตงก็หายไปในทันที

เขากลับมามีสติ รีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาและกดปุ่มรับสัญญาณ

"นี่คือทีมต่อสู้ฐานลวี่หยวน พวกเรากำลังจะถึงประตูฐานแล้ว โปรดเคลียร์พื้นที่ประตูทันที ขอย้ำ โปรดเคลียร์พื้นที่ประตูทันที!"

เสียงดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร!

จางตงจำได้ว่านี่คือเสียงของหลี่ปั๋วเหวิน หนึ่งในหัวหน้าของทีมต่อสู้!

ประธานฉินและคนอื่นๆ กลับมาแล้ว!

เขาไม่กล้าละเลยคำสั่ง

จางตงรีบแจ้งคนอื่นๆ ในฐานที่ได้รับอนุญาตให้ทราบสถานการณ์ทันที!

และรีบเปิดลำโพงที่ติดตั้งอยู่บนกำแพงฐานในมุมอื่นๆ ทันทีเพื่อเคลียร์พื้นที่หน้าประตู ทีมต่อสู้ของฐานกำลังจะกลับมาในไม่ช้าแล้ว!

เพียงไม่นาน กำลังคนของฐานลวี่หยวนทั้งหมดก็ถูกเรียกระดมพล!

ผู้นำของพวกเขาและกลุ่มคนที่แข็งแกร่งที่สุดและมีผลงานมากที่สุด ซึ่งออกไปทำภารกิจมาหลายวันในที่สุดพวกเขาก็กำลังจะกลับมายังฐานอีกครั้ง!

บรืน—

ไม่นาน ภายใต้สายตาของจางตง เสียงเครื่องยนต์อันทรงพลังของรถบรรทุกหนักก็ดังมาจากสี่แยกที่อยู่ไกลๆ จากนั้นรถขนาดใหญ่จำนวนมากก็ขับผ่านสายฝนและปรากฏตัวในสายตาของเขา!

มันนำหน้ามาโดยรถเสือเขี้ยวดาบของผู้นำของเขา!

ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออกและขบวนรถก็ขับเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ ครั้งนี้ขบวนรถที่กลับมาค่อนข้างใหญ่ โดยเฉพาะรถกึ่งพ่วงสองคันที่บรรทุกเฮลิคอปเตอร์มาด้วย ซึ่งใช้พื้นที่ไปค่อนข้างมาก

พวกเขาต้องใช้เวลาเล็กน้อยกว่ายานพาหนะของทีมต่อสู้ทั้งหมดจะขับเข้าสู่พื้นที่กักกันของฐาน

พ่อฉินเองก็ได้ยินข่าวแล้วและเดินมาพร้อมกับแม่ฉินและผู้จัดการหลายคน

พวกเขายังกังวลเกี่ยวกับลูกชายของพวกเขาที่ออกไปหลายวันและตอนนี้เมื่ออีกฝ่ายกลับมา พวกเขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นในที่สุด

พวกเขายืนอยู่บนกำแพงของพื้นที่กักกันและมองลงไปที่ขบวนรถด้านล่างที่ใหญ่ขึ้นอีกครั้งและสิ่งของที่นูนขึ้นใต้ผ้าใบกันน้ำ ก็ทำให้สงสัยว่าภารกิจของพวกเขาในครั้งนี้ดำเนินไปได้อย่างราบรื่นหรือไม่

ในตอนนี้เขาทำได้เพียงตะโกนบอกฉินจิ้นที่โผล่หัวออกมาจากที่นั่งผู้โดยสารข้างคนขับของรถเสือเขี้ยวดาบด้านล่างว่า

"อาจิ้น ภารกิจครั้งนี้ราบรื่นดีไหม? มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า? มีอะไรที่ทางนี้ต้องเตรียมตัวทำทันทีไหม?"

ฉินจิ้น เห็นคนของฐานจำนวนมากที่กำลังดูอยู่ข้างบนและเขาเองก็เห็นว่าเสื้อผ้าของพวกเขาทุกคนเปียกชื้นขากฝนที่กำลังสาด เขาก็พูดตะโกนขึ้นไปข้างบนว่า

"เรื่องค่อนข้างยาวครับ! รอให้กักตัวกันเสร็จก่อนแล้วค่อยเข้าไปคุยข้างในดีกว่าครับ การเก็บเกี่ยวครั้งนี้พวกเราได้กำไรดีมาก ตอนนี้แค่เคลียร์พื้นที่และคลังบางส่วนให้ก็พอครับ เราต้องใช้ที่เก็บของเยอะมากๆ!!!"

"นอกจากนี้ ให้ห้องครัวเตรียมซุปขิงกับของอื่นๆ เพื่อไล่ความหนาวให้ด้วยครับ"

ไม่นานเสียงตอบรับยืนยันก็ดังมาจากข้างบน

....

ในไม่ช้าเวลา 10 นาทีก็ผ่านไป

พวกเขาไม่มีใครมีอาการผิดปกติใดๆ สมาชิกทีมบางคนก็ลงจากรถไปเพื่อตรวจสอบท้ายรถบรรทุกหนักและรถกึ่งพ่วง

ทุกครั้งที่พวกเขากลับมา พวกเขาจำเป็นต้องตรวจสอบความปลอดภัยอย่างละเอียด เพื่อไม่ให้มนุษย์หรือซอมบี้แอบเข้ามากับเสบียงโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว

หลังจากขบวนรถออกจากพื้นที่กักกันและขับเข้าสู่ฐาน พ่อฉินและคนอื่นๆ ก็สวมเสื้อกันฝนและเดินเข้ามาพร้อมร่ม

ฉินจิ้นก็เล่าสถานการณ์ให้พวกเขาฟังโดยย่อแล้วปล่อยให้สมาชิกทีมต่อสู้ที่ไม่มีภารกิจอะไรกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อนก่อน ส่วนคนที่มีภารกิจก็จะต้องร่วมมือกับคนอื่นๆ ไปก่อน หลังจากทำงานเสร็จก็ให้ไปพักผ่อนได้ทันที

ตอนนี้ก็ใกล้เดือนพฤศจิกายนแล้ว

อุณหภูมิคงที่อยู่ที่ประมาณ 10 องศาเซลเซียสและเมื่อมีฝนตก สมาชิกทีมต่อสู้เหล่านี้ที่ทำงานหนักมาหลายวันก็มีแนวโน้มที่จะเป็นหวัดได้ง่าย ดังนั้นพวกเขาจึงจำเป็นต้องใส่ใจเป็นพิเศษ

หลังจากรู้ว่าฉินจิ้นและคนอื่นๆ นำเฮลิคอปเตอร์จำนวนมากกลับมาจากข้างนอก สีหน้าของพวกเขาก็ดูทึ่งมาก

พวกเขาประหลาดใจและยินดีมากกว่าเดิมและพวกเขาก็มีความสุขที่ฐานของพวกเขากำลังแข็งแกร่งขึ้น

สิ่งของบนรถบรรทุกถูกขนถ่ายลงอย่างเป็นระเบียบ

โดยเฉพาะเฮลิคอปเตอร์ คนที่ขับรถยกยิ่งต้องตั้งใจและไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อยเพราะกลัวจะไปทำสมบัติเหล่านี้ได้รับความเสียหายเข้า

หากพวกมันพังขึ้นมา การจะซ่อมพวกมันเป็นเรื่องที่ยากมาก

ฉินจิ้นเองก็ได้รับฟังข้อมูลในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาจากผู้จัดการฐาน ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามแผนและไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น

ทุกอย่างยังคงปกติ

ตลอดเวลาที่เขาออกไปข้างนอกนั้น เขาเองก็กลัวว่าทันทีที่เขาออกไปข้างนอก คนที่มีปัญหาทางสมองบางคนในฐานจะออกมาสร้างปัญหาอีก

ดังนั้นบางสิ่งบางอย่างที่เขาได้เตรียมไว้ล่วงหน้าสำหรับคนแบบนั้นก็อาจจะต้องถูกเก็บไว้ก่อน

เพราะมันยังไม่จำเป็นในตอนนี้

หลังจากพูดคุยกับพ่อฉินและหวังหยางและคนอื่นๆ เสร็จและทั้งสองฝ่ายก็ได้รับข้อมูลจากแต่ละฝั่งแล้วก็ถึงเวลาสำหรับการเตรียมรับและจัดเก็บของที่พวกเขานำกลับมา

แน่นอนว่าอาหารพิเศษสำหรับคืนนี้ก็ขาดไม่ได้!

สมาชิกทีมต่อสู้ทำงานหนักมาหลายวันและไม่ค่อยได้รับประทานอาหารร้อนๆ กันสักเท่าไหร่ ดังนั้นพวกเขาจะต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษเมื่อกลับมา!

ด้วยอาหารพิเศษสำหรับคืนนี้!

และเมื่อประกอบกับการที่วันนี้มีฝนตก

ฉินจิ้นจึงตัดสินใจว่าสมาชิกทีมต่อสู้จะได้กินหม้อไฟกันคืนนี้เพื่อไล่ความหนาวเย็นออกจากร่างกายของพวกเขา!