ตอนที่ 56 : ข่าวและเรื่องที่น่าตกใจ

ตอนที่ 56 : ข่าวและเรื่องที่น่าตกใจ

เมืองเหมินถัง

ฐานลวี่หยวน

เวลาเย็น

ทีมที่ออกไปหาเสบียงก็กลับมายังฐานเพื่อพักผ่อนกันแล้ว

ในช่วงเวลานี้ แม้ทีมต่อสู้จะออกไปทุกวัน แต่พวกเขาก็ไม่เคยต้องค้างคืนข้างนอกเลย

เพราะท้ายที่สุด ก็ไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยไปกว่าฐานของพวกเขาเอง

และซอมบี้ที่ออกมาในตอนกลางคืนก็ไม่ใช่พวกสัตว์กินพืชที่จะไม่ทำร้ายพวกเขา

ในตอนนี้ฉินจิ้นกำลังตรวจสอบผลกำไรของวันนี้ในคลัง

วันนี้เขาได้ส่งคนไปโรงงานเหล็กใกล้ๆ และนำเหล็กเส้นกลับมาเป็นจำนวนมาก

การก่อสร้างกำแพงก่อนหน้าทำให้เขาต้องใช้พวกมันไปเกือบหมด ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องกักตุนเพิ่มโดยด่วน

ประเทศจีนที่กำลังพัฒนาเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ขาดแคลนน้อยที่สุดก็คือวัสดุก่อสร้าง

ก่อนวันสิ้นโลก โครงการก่อสร้างหลายแห่งก็กำลังดำเนินไปและยังมีโรงงานที่ผลิตวัสดุก่อสร้างมากมายในทุกๆ เมือง

แน่นอนว่ามีบางแห่งที่อยู่รอบๆ ฐานลวี่หยวนและเขาก็เพียงแค่ต้องส่งทีมต่อสู้และคนในฐานไปช่วยกันขนย้ายพวกมันกลับมาเท่านั้น

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา พวกเขาไม่เพียงแต่ขนย้ายวัสดุก่อสร้างกลับมาเป็นจำนวนมากเท่านั้น แต่ยังขนย้ายรถขุด รถดันดิน ปั้นจั่นขนาดเล็ก เครื่องผสมปูนและเครื่องจักรอื่นๆ กลับมาจากภายนอกด้วย

การก่อสร้างในอนาคตก็จะยิ่งสะดวกมากยิ่งขึ้น

ขณะที่เขากำลังตรวจนับอยู่จู่ๆ ก็มีเสียงดังออกมาจากวิทยุสื่อสารที่คาดอยู่ที่เอวของเขา

"ประธานฉิน! ประธานฉิน! นี่คือทีมหลี่ปั๋วเหวินครับ พวกเราเพิ่งกลับมาถึงและเข้ามาในพื้นที่กักกันแล้วครับ เราพาคนจากปั๊มน้ำมันที่ประธานเคยสั่งให้พวกเราพากลับมาที่ฐานกลับมาแล้วครับ"

โอ้?

ฉินจิ้นก็สงสัยขึ้นมาเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าการกระทำที่ไม่ได้คาดหวังอะไรก่อนหน้านี้ของเขาจะจับปลาได้จริงๆ?

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงวางงานตรวจสอบตรงนี้ลง แล้วเดินไปยังพื้นที่กักกันที่ประตูฐาน เพื่อที่จะพบกับกลุ่มคนเหล่านี้ที่เขาสงสัยว่าอาจจะเป็นผู้รอดชีวิตจากกลุ่มแชทเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก

หลังจากออกจากปั๊มน้ำมันมา ทีมของหลี่ปั๋วเหวินก็ไม่รอช้า มุ่งหน้าตรงไปยังฐานทันที พวกเขาใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมงก็กลับมาถึงฐานแม้จะมีระยะทางถึง 60 กิโลเมตรก็ตาม

อย่าคิดว่าความเร็วนี้ช้าเกินไป ต้องรู้ก่อนว่าโลกภายนอกนั้นแตกต่างจากในอดีตแล้ว ท้องถนนเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางและซอมบี้ที่ปรากฏตัวขึ้นเป็นครั้งคราว บางครั้งก็ยังมีผู้รอดชีวิตที่เริ่มปิดถนนและดักปล้นรถที่ผ่านไปมาด้วย

ดังนั้นความสามารถในการวิ่งด้วยความเร็ว 30 ถึง 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมงนั้นก็ถือว่าดีมากแล้ว

ด้วยยานพาหนะที่ทรงพลังเมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งกีดขวางที่เบาหรือเล็กกว่า พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องขับอ้อมหรือลงจากรถเพื่อย้ายพวกมันออกไป เพราะพวกเขาสามารถดันพวกมันออกไปได้อย่างช้าๆ พวกเขายังสามารถมองข้ามซอมบี้กลุ่มเล็กๆ ได้และเพียงแค่ขับชนพวกมันไป

ในเวลานี้ ทีมของหลี่ปั๋วเหวินกำลังอยู่ในพื้นที่กักกัน เนื่องจากยังไม่ครบ 10 นาที พวกเขาจึงยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสู่ฐานและเขาก็เพิ่งรายงานไปให้ฉินจิ้นฟัง ดังนั้นเขาจึงไม่มีอะไรที่ต้องทำมากแล้ว

ส่วนหลี่ซู่ก็ตื่นขึ้นมานานแล้ว หลังจากได้รับการช่วยเหลือเมื่อตอนเที่ยง เลือดจากบาดแผลที่ศีรษะของเขาก็หยุดไหลแล้ว หลังจากพักผ่อนและรับประทานอาหาร เขาก็สามารถกลับมาเดินได้อีกครั้งแม้จะยังรู้สึกวิงเวียนอยู่เล็กน้อย

ตอนนี้เขายืนอยู่ในพื้นที่กักกัน จ้องมองกำแพงสูงตระหง่านรอบตัวเขาด้วยปากที่อ้ากว้าง ราวกับคนบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

ในตอนแรกเขานั้นอยู่ที่หลังรถตอนที่พวกเขากำลังเข้าใกล้ฐาน ดังนั้นเขาจึงไม่เห็นกำแพงด้านนอกของฐานลวี่หยวน จนกระทั่งรถหยุดในพื้นที่กักกันและเขาก็ได้รับแจ้งว่ามาถึงฐานแล้ว ในตอนนั้นเองเขาถึงได้รู้ว่าเขาได้มาถึงที่พักของคนกลุ่มนี้แล้ว

หลังจากลงจากรถ เขาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในสถานที่แปลกๆ เขาสามารถมองเห็นท้องฟ้าด้านบนได้ แต่มันกลับมีกำแพงล้อมรอบเขาอยู่ทุกด้านและแต่ละด้านยังสูงกว่าสิบเมตร!

พื้นที่ตรงนี้มีรูปร่างเป็นทรงวงรี โดยมีพื้นที่น่าจะหลายร้อยตารางเมตร แม้จะมีรถเกือบสิบคันจอดอยู่แต่ก็ดูไม่แออัดเลย

ประตูบานใหญ่สองบานด้านหน้าและด้านหลังก็ยังคงปิดอยู่ ประตูบานแรกดูเหมือนจะเป็นประตูที่พวกเขาเข้ามาและอีกบานหนึ่งใช้เพื่อวัตถุประสงค์ที่เขาเองก็ยังไม่รู้

เขาได้แต่สงสัยเล็กน้อยว่าทำไมคนกลุ่มนี้ถึงอาศัยอยู่ในที่โล่งๆ แบบนี้กัน?

ไม่มีหลังคาหน่อยเหรอ?

พวกเขาจะนอนในพื้นที่โล่งๆ แบบนี้?

ภายในพื้นที่กักกันมีบ้านสังกะสีหลังเล็กๆ อยู่แต่ก็ไม่มีใครใช้ทำอะไร

เขายังสามารถมองเห็นหอคอยรักษาความปลอดภัยบนกำแพง ซึ่งสามารถใช้สังเกตสถานการณ์ภายนอกและในพื้นที่กักกันได้

ในเวลานี้ มีคนสองคนเฝ้ายามพร้อมปืนในหอคอยรักษาความปลอดภัยแห่งนี้

ความอยากรู้อยากเห็นของหลี่ซู่ไม่ได้ลดลงเลย

ในตอนนี้เวลากักกัน 10 นาทีก็หมดลงแล้ว หลี่ปั๋วเหวินก็ตะโกนบอกสมาชิกทีมบนกำแพงที่รับผิดชอบการสังเกตการณ์ในพื้นที่กักกัน หลังจากสมาชิกทีมรักษาความปลอดภัยทำความเคารพและยืนยันเวลาครบ 10 นาที ประตูที่นำพวกเขาเข้าไปสู่ภายในฐานก็เปิดออก

หลังจากเปิดประตู พวกเขาก็เห็นคนหลายคนยืนอยู่ที่ประตูราวกับกำลังรอคอยพวกเขาอยู่

หลี่ปั๋วเหวินเดินเข้าไปหาชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ตรงกลางด้านหน้าของทุกคน เขาคนนั้นสูงประมาณ 1.8 เมตร สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ดวงตาสดใส รูปร่างหน้าตาปานกลาง แต่กลับมีออร่าที่น่าเกรงขามและกระซิบอะไรบางอย่าง

ไม่นาน

ชายคนนั้นก็พยักหน้าและออกคำสั่งสองสามอย่างให้หลี่ปั๋วเหวินคนที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ จากนั้นหลี่ปั๋วเหวินก็เรียกสมาชิกทีมคนอื่นๆ ให้ขับรถเข้าไปในฐาน

หลังจากนั้นชายคนนั้นก็เดินช้าๆ มาหาเขา ผู้ที่ถูกพาตัวกลับมายังฐานในวันนี้

ดวงตาของอีกฝ่ายมองตรงมาที่เขา ราวกับกำลังสังเกตบางสิ่งบางอย่าง

ในขณะนี้ หลี่ซู่ก็รู้สึกว่าเขากำลังติดอยู่ในบรรยากาศแปลกๆ เดิมทีเขามีคำถามมากมายที่อยากจะถาม แต่ในตอนนี้เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะพูดอะไรดี

เมื่อมองดูชายที่สูงกว่าเขาเล็กน้อย ปากของเขาก็อ้าเล็กน้อยพร้อมกับจิตใจของเขาที่ว่างเปล่า

แน่นอนว่าชายตรงหน้าเขาก็คือฉินจิ้น

ฉินจิ้นได้ฟังข้อมูลจากหลี่ปั๋วเหวินแล้วและได้รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

แต่เขาก็ไม่คิดเลยว่าคนที่หลี่ปั๋วเหวินจะช่วยกลับมาจะเป็นคนๆ นี้

เมื่อมองหลี่ซู่ที่กำลังจ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า

ฉินจิ้นก็ยิ้มออกมาและเป็นฝ่ายเริ่มการสนทนา

"สวัสดี ฉันคือผู้นำของที่นี่ชื่อว่า ฉินจิ้น และฉันก็คือ เฉียนจิ้น ในกลุ่มเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก ยินดีที่ได้รู้จัก"

หลังจากพูดแล้ว เขาก็ยื่นมือขวาออกไปก่อน

หลี่ซู่ในที่สุดก็ตื่นขึ้นจากความฝัน

เขารีบยื่นมือขวาออกไปและจับมือกับอีกฝ่ายทันทีและเขาเพิ่งได้ยินว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาก็คือ "เฉียนจิ้น"!!

"ฉันตามหานายมานานมาก! ในที่สุดก็ได้เจอนายสักที!"

เขาเขย่ามือขวาที่กำมือของฉินจิ้นแน่นอย่างตื่นเต้น

เขาอยู่คนเดียวมานานหลายวันแล้วและชีวิตที่ต้องอยู่กับความหวาดกลัวมันก็ทรมานมากจริงๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่ ขอเพียงแค่มีการเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อยก็จะทำให้เขาตกใจกลัวว่าซอมบี้จะมาปรากฏตัวรอบๆ ตัวเขาทันที

ตอนนี้ดูเหมือนว่าในที่สุดเขาก็ได้พบกับที่ที่เขาควรอยู่แล้ว!

แม้ว่าอีกฝ่ายจะยังไม่ได้พูดอะไรชัดเจน แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว!

เขาต้องเกาะต้นขาอันใหญ่โตนี้ไว้ให้แน่น!

"เฉียนจิ้น...อืม....ไม่ใช่สิ....ฉินจิ้น....เอ่อ...งั้นฉันจะเรียกนายว่าท่านประธานฉินตามพวกเขาก็แล้วกัน ฉันคือคนก่อตั้งกลุ่มเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก "สกายวอล์คเกอร์"! ยินดีที่ได้รู้จัก! ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่คนของนายช่วยชีวิตฉันไว้ในวันนี้ ถ้านายต้องการให้ฉันทำอะไรในอนาคต ก็เรียกใช้ฉันได้เลย!"

หลี่ซู่เสนอขายตัวเองที่นี่ทันที

แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้รายละเอียดสถานการณ์ของที่นี่อย่างชัดเจน แต่เขาก็ได้พูดคุยกับสมาชิกทีมต่อสู้ที่ดูแลเขาในระหว่างวันแล้ว และได้รู้ว่าคนกลุ่มนี้ดูเหมือนจะค่อนข้างดี หรืออย่างน้อยพวกเขาก็ไม่มีนิสัยที่ไม่ดีที่เขาไม่สามารถยอมรับได้

ฉินจิ้นปล่อยมือขวา

เขายิ้มและตบไหล่หลี่ซู่แล้วพยักหน้า ยอมรับการยอมจำนนของอีกฝ่าย

ไม่คาดคิดว่าการกระทำที่ไม่ได้คาดหวังผลลัพธ์ในเวลานั้นจะดึงดูดหัวหน้ากลุ่มเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลกมาได้ด้วย

เพราะเขาเองก็มีความประทับใจในตัวของอีกฝ่ายไม่น้อยเลยเพราะอีกฝ่ายนั้นมีแรงบันดาลใจในการออกแบบสิ่งที่มีประโยชน์มากมายและเขายังเคยปรึกษาอีกฝ่ายเกี่ยวกับรายละเอียดบางด้านของการก่อสร้างฐานด้วย

นอกจากนี้ เขาก็เป็นคนที่เชิญอีกฝ่ายมาเข้าร่วมและตอนนี้เมื่อพวกเขาได้พบกันแล้ว อีกฝ่ายเองก็มีความประทับใจที่ดีต่อเขา ดังนั้นเขาก็ควรที่จะรับอีกฝ่ายไว้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็เชื่อด้วยว่าอีกฝ่ายจะต้องมีพรสวรรค์บางอย่างแน่ๆ

บางทีอีกฝ่ายอาจจะสามารถมีส่วนร่วมในการพัฒนาฐานต่อไปในอนาคตก็ได้

จากนั้น เขาก็เริ่มพาหลี่ซู่ไปเยี่ยมชมฐานลวี่หยวน

นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ซู่ได้เดินเข้ามาในสถานที่แห่งนี้ที่เขาเคยจินตนาการไว้หลายครั้ง

ทันทีที่เข้าประตูมา

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเขาก็คือพื้นที่โล่งกว้าง ที่มีรถยนต์ทุกประเภทจอดอยู่สองข้างทาง มากมายจนนับไม่ถ้วน บางคันจอดอยู่ใต้คลังสินค้าเหล็กและบางคันก็จอดอยู่กลางแจ้ง

ไกลออกไปมีอาคารต่างๆ มากมาย หลายแห่งที่ดูเหมือนคลังสินค้าหรือโรงงานและยังมีอาคารอีกมากมาย แต่ไม่มีอาคารไหนที่สูงมากนัก โดยส่วนใหญ่แล้วจะสูง 3 ถึง 5 ชั้น

ในเวลานี้ มีคนจำนวนมากเดินไปมาและเขาไม่รู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่

บางครั้งเขาก็เหลือบมองพวกเขาอย่างสงสัยและหลังจากเหลือบมองผู้นำที่อยู่ข้างๆ เขาก็รีบเปลี่ยนสายตาไป ราวกับว่าเขากำลังกลัวประธานฉินที่อยู่ข้างๆ มาก

ในเวลานี้ฉินจิ้นกำลังอธิบายข้อมูลที่นี่ให้หลี่ซู่ฟังแบบย่อๆ แต่แล้วหวังหยางก็เดินเข้ามา

ชายคนนี้เกือบจะกลายเป็นพ่อบ้านแบบฟูลไทม์ของฉินจิ้นแล้ว ทุกครั้งที่มีคนใหม่มาถึง เขาก็จะรับผิดชอบงานต้อนรับผู้มาใหม่ทุกครั้ง เมื่อเขาได้ยินหลี่ปั๋วเหวินพูดว่ามีคนมาใหม่ เขาก็รีบมาหาฉินจิ้นทันที

ฉินจิ้นจึงมอบหลี่ซู่ให้หวังหยาง เนื่องจากเขายังมีเรื่องอื่นที่ต้องไปทำ

เมื่อเห็นว่าฉินจิ้นดูจะให้ความสำคัญกับผู้มาใหม่มาก หวังหยางจึงไม่กล้าละเลย

เขาแนะนำหลี่ซู่ด้วยความสุภาพ พร้อมให้ข้อมูลโดยละเอียดและยังจัดให้เขาพักในหอพักในฐาน

หลี่ซู่ได้รับข้อมูลใหม่ๆ นับไม่ถ้วนจนทำเขางุนงง

แต่เขาก็พอมีความเข้าใจคร่าวๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ของที่นี่แล้ว

ตอนนี้เขารู้สึกว่าเขามาถูกที่แล้ว!

เพราะที่นี่สุดยอดมาก!

มันแตกต่างจากความวุ่นวายข้างนอกโดยสิ้นเชิง ที่นี่เป็นเหมือนกับสังคมเล็กๆ แห่งใหม่โดยสมบูรณ์ ทุกอย่างดูเป็นระเบียบและไม่มีใครได้รับอนุญาติให้ฝ่าฝืน ยกเว้นเพียงหนึ่งคนซึ่งก็คือประธานฉินเพียงคนเดียวที่จะทำอะไรก็ได้

เขาได้กลับไปยังหอพักที่หวังหยางเตรียมไว้ให้ ซึ่งเป็นห้องเดี่ยวเล็กๆ

แม้ว่าจะไม่หรูหราเท่าวิลล่าที่เขาเคยอยู่มาก่อน แต่ความรู้สึกปลอดภัยนั้นเทียบกันไม่ได้เลย!

ชั่วขณะหนึ่ง เขาก็เต็มไปด้วยความปรารถนาสำหรับชีวิตใหม่

หลังจากมอบหลี่ซู่ให้หวังหยางแล้ว ฉินจิ้นก็เดินมายังอาคารแห่งหนึ่งในฐาน

นี่คืออาคารที่ถูกดัดแปลงเป็นพิเศษ ใช้สำหรับเก็บสิ่งของที่มีประโยชน์น้อยหรือกำลังจะถูกทิ้ง

หรือจะเรียกสถานที่นี้ว่าห้องเก็บขยะก็ได้

มีการสร้างห้องหลายห้องที่ชั้นหนึ่งของที่นี่

พี่คุนและพรรคพวกของเขาที่ถูกพาตัวกลับมา ในเวลานี้พวกเขาก็ถูกขังอยู่ที่นี่

พวกเขาถูกคลุมหน้ามาตลอดทางและพวกเขาก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

พวกเขารู้แค่ว่าพวกเขาน่าจะมาถึงที่ไหนสักแห่งและถูกเตะลงจากรถหลังจากที่รถหยุดลง หลังจากที่พวกเขาเดินไปได้อีกพักหนึ่ง ผ้าคลุมหน้าของพวกเขาก็ถูกถอดออกแล้วพวกเขาก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องที่ค่อนข้างว่างเปล่าห้องหนึ่ง

มีหลอดไฟอยู่บนเพดานและไม่มีหน้าต่างรอบๆ มีเพียงพัดลมดูดอากาศและดูเหมือนจะมีประตูเดียวเท่านั้นที่ใช้สำหรับเข้าออก

ข้างในยังมีโต๊ะอยู่อีกตัวตรงทางเข้าและมีอะไรบางอย่างอยู่บนนั้น แต่มันถูกคลุมด้วยผ้าผืนหนึ่งและไม่มีใครรู้เลยว่าข้างในมีอะไรอยู่

และยังมีคนอีกสองคนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาและจ้องมองพวกเขาตลอดเวลา

"ประธานครับ คนพวกนี้คือคนที่ผมเจอที่ปั๊มน้ำมันวันนี้ครับ"

คนที่พูดคือหลี่ปั๋วเหวิน ชายที่ถูกมองว่าโหดร้ายอย่างยิ่งในสายตาของพี่คุนและคนอื่นๆ

ชายอีกคนข้างๆ เขาก็คือฉินจิ้น

ในเวลานี้ ฉินจิ้นก็พยักหน้าบ่งบอกว่าเขาได้ยินสิ่งที่หลี่ปั๋วเหวินพูด

เมื่อเขากลับมาเมื่อครู่นี้ เขาก็ได้ฟังหลี่ปั๋วเหวินอธิบายเรื่องราวแบบสั้นๆ เขารู้มาว่าคนกลุ่มนี้กำลังจะปล้นของของหลี่ซู่และจากไป แต่พวกเขาดันโชคร้ายและถูกทีมต่อสู้จับกุมตัวได้ซะก่อน

แต่บางทีโชคของเขาอาจจะไม่เลวร้ายนัก

เพราะในเวลานี้ชายที่โหดเหี้ยมในสายตาของพี่คุนและพรรคพวกของเขากำลังยอมสละที่นั่งให้กับชายอีกคนด้วยความเคารพ ทำให้พวกเขาเดาได้ว่าชายคนนี้อาจมีสถานะสูงกว่าและอิสรภาพหรือแม้กระทั่งชีวิตของพวกเขาก็อยู่ในมือของชายคนนี้

"ท่านผู้นำ! พวกเราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะครับ พวกเราแค่ถูกปีศาจเข้าสิงและทำร้ายคนของคุณโดยบังเอิญเท่านั้นเอง ได้โปรดให้โอกาสกับพวกเราด้วยเถอะครับ จะให้พวกเราทำอะไรก็ได้พวกเรายอมหมดเลยครับ!"

พี่คุนเป็นฝ่ายเริ่มขอความเมตตาก่อน

เขาได้สูญเสียท่าทีที่เคยใช้ควบคุมสถานการณ์ไปอย่างสิ้นเชิงแล้วและพรรคพวกของเขาที่อยู่ใกล้ๆ ก็รีบขอความเมตตาตามและหวังว่าคนตรงหน้าพวกเขาจะยอมให้อภัย

"ให้เกาเฉียงกับจวินฉือเข้ามา"

ฉินจิ้นตะโกนบอกคนข้างนอกประตู แล้วเกาเฉียงกับเฉินจวินฉือที่รออยู่ข้างนอกก็เข้ามา

สำหรับเหตุผลที่ให้ทั้งสองเข้ามา ก็แน่นอนว่ามันเป็นเพราะเขาได้ยินมาว่าทั้งสองคนมีทักษะการสอบปากคำที่ดีพอสมควร

เมื่อเร็วๆ นี้ ดันมีคนโง่ๆ บางคนต้องการปล้นพวกเขาตอนออกไปข้างนอก แต่สุดท้ายพวกมันก็ถูกจัดการโดยพวกเขา

และการสอบปากคำก็เป็นไปได้ด้วยดี

พี่คุนและพรรคพวกของเขาไม่ได้ต่อต้านใดๆ พวกเขาให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีและบอกข้อมูลทั้งหมดที่พวกเขารู้ เรียกได้ว่าไม่จำเป็นต้องแยกสอบปากคำด้วยซ้ำ

เพราะข้อมูลส่วนใหญ่ไม่สำคัญนัก

แต่มีข้อมูลเพียงชิ้นเดียวที่ฉินจิ้นสนใจเล็กน้อย นั่นคือคนกลุ่มนี้วางแผนที่จะเร่งเดินทางไปยังพื้นที่รวมพลของผู้รอดชีวิตในเมืองตงกวน

เขาไม่แปลกใจนัก เพราะในชาติที่แล้วก็มีฐานที่ตั้งขึ้นโดยผู้รอดชีวิตที่มารวมตัวกันมากมายและเขาเองก็เคยไปมาหลายแห่งแล้ว

ใครจะไปคิดว่าหลังจากวันสิ้นโลกเพียงไม่กี่วัน กองกำลังหนึ่งก็ได้ก่อตัวขึ้นแล้ว

เขาได้เตรียมการล่วงหน้ามามากเพื่อบรรลุความสำเร็จในปัจจุบันนี้และเขาก็ไม่รู้เลยว่าคนอื่นๆ กำลังพัฒนาไปอย่างไรในตอนนี้

ถ้ามีโอกาส เขาเองก็อยากจะได้ข้อมูลเพิ่มเติมจากที่นั่นเช่นกัน