DMWS ตอนที่ 120 ร่วงหล่นจากอวกาศ [ฟรี]

"นี่ เเจ็คสัน ! ทำไมเธอถึงเดินทางจากนิวยอร์กมาที่นี่ละ?"

 

"มันเป็นวันหยุดของโรงเรียนผม ทั้งผมยังมีความสนใจในดาราศาสตร์ดังนั้น ผมจึงต้องการหาโอกาสค้นคว้าหลายหลายสิ่งจากทีมของพวกคุณ"

 

"ไม่คาดคิดว่าเธอจะรู้จักกับ ศาสตราจารย์ เฮมมิท ด้วย?"

 

"พอดีเพื่อนที่รู้จักกับผมช่วยลองติดต่อเขาให้หนะครับ"

 

"เพื่อนของเธอ?เขาจะต้องเป็นคนมีชื่อเสียงมากอย่างเเน่นอน ฉันละอยากจะรู้จักเขาเหมือนกัน..."

 

"แปปนะ,ฉันขอเวลาส่วนตัวพูดคุยกับ ดร. อีริค ก่อน"

 

เจน ได้เดินจากไปพร้อมกับ ทิ้ง เเจ็คสัน เเละ สเตซี่ เอาไว้

 

"ดูเหมือนเธอจะค่อนข้างกระตือรือร้นต่องานนี้มากทีเดียว"สเตซี่ กล่าวออกมา เธอเเละเเจ็คสันจ้องมองไปที่ เบื้องหลัง ที่ เจน เดินจากไป

 

....

 

"กับเจนนั้นฉันรู้สึกปกติ ทำไมเวลาอยู่กับ สเตซี่ ฉันถึง รู้สึกเสียวสันหลังกัน?"เเจ็คสันลอบคิดในใจ

 

เเจ็คสันได้มาอยู่ที่นี่มากกว่หนึ่งสัปดาห์เเล้ว เขาเเละ สเตซี่ ได้เเลกเปลี่ยนพูดคุยกัน เกี่ยวกับเรื่องดาราศาสตร์ในนิวเม็กซิโก นอกจากนี้ ทั้งยังเล่าถึงเรื่องราวที่นี่ให้ เเจ็คสันฟัง

 

"เธอไม่ต้องคิดมากหรอกนะ เเจ็คสัน,สเตซี่ ก็เป็นคนแบบนี้หละ หากเธอไม่มีนิสัยดี้ด๊าเช่นนี้ ก็คงจะมีหนุ่ม ๆ ชาวเม็กซิกัน มาจีบเธอเยอะเเล้ว"เจน กล่าวหัวเราะออกมา

 

พวกเขาได้ร่วมทีมกันวิจัยงานน่าเบื่อซ้ำเเล้วซ้ำเล่า นี่เป็นงานของนักดาราศาสตร์ หัวข้องานของพวกเขาก็มีความเกี่ยวข้องกับการศึกษาดวงดาว เเน่นอนว่ามันเป็นงานที่่ค่อนข้างน่าเบื่อ

 

ในคืนนึงขณะที่ เเจ็คสัน กำลังจะออกจากห้องทดลองขนาดเล็กเขาก็ได้ยินเสียง เจน ตะโกนขึ้น เพราะเธอตรวจสอบสัญญาณกระพริบพิเศษบางอย่างได้

 

ติ๊ดดด ติ๊ดด ~ ~

 

"สเตซี่ ! มีการตอบสนอง เร็วเข้า รีบเรียก ดร. อีริค"เจน ที่ได้ยินเสียงร้องเตือนของสัญญาณเธอกล่าวตะโกน เรียก สเตซี่ ทันที

 

"? ~ เข้าใจเเล้ว"สเตซี่ รีบตอบรับเเละรีบไปเรียกหา ดร. อีริค ทันที

 

ตึก ตึก ~ ~

 

"เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอครับ?"ในห้องทำงาน เเจ็คสัน เห็น สเตซี่ รีบวิ่งออกไป เขาได้เดินเข้ามาในห้องเเละกล่าวถาม เจน เเน่นอนว่าเขารู้ว่าปรากฏการณ์ผิดปกติบนฟากฟ้าได้เกิดขึ้นอีกเเล้ว

 

"เเจ็คสัน!ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามาอธิบายเธอรีบช่วยฉันย้ายสิ่งของพวกนี้หน่อย เรามีภารกิจคืนนี้"เจน ไม่ได้อธิบายเเจ็คสันในเวลา เธอรีบ บอกเเจ็คสัน ให้ช่วยยกเตรียมเครื่องมือ

 

"ครับ"เเจ็คสันกล่าวตอบพร้อมกับรีบรุดไปช่วยทันที

 

ในขณะที่ เเจ็คสัน ช่วยยกเครื่องมือบางอย่างออกไปข้างนอก สเตซี่ ก็กลับ มาพร้อม กับ ดร.อีริค

 

"เจน! เธอพบอะไร?"ดร. อีริค กล่าวถามออกไป เมื่อเห็นว่าเจนได้กล่าวสั่งงานเเจ็คสันบางอย่าง

 

"ดร. อีริค, ฉันได้ตรวจพบสัญญาณดังกล่าวอีกครั้งเเละมันก็รุนเเรงมากกว่าครั้งก่อน ๆ !"เจน กล่าวอธิบายอย่างเร่งรีบ

 

"เจน ! ฉันคิดว่า เธอไม่ควรตื่นตระหนกเกินไป"ดร.อีริค เองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก นี่เป็นเครื่องตรวจสัญญาณที่ เจน สร้างขึ้นมา เขาเองก็ไม่ได้รู้รายละเอียดเกี่ยวกับมันมากนัก

 

"ดร. อีริค หากเราไม่พิสูจน์ เราก็ไม่มีทางรู้ว่ามันเป็นอะไร ฉันรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่างว่าเราจะต้องค้นพบบางอย่างที่ยิ่งใหญ่"เจน รีบกล่าวพูดขึ้น

 

"คุณ ฟอสเตอร์ ผมได้ติดตั้งเครื่องมือบนรถตามที่คุณบอกเเล้วครับ"ที่ด้านนอก เเจ็คสัน กล่าวอย่างคาดหวัง

 

"ไปกันเถอะ,ฉันคิดว่าคุณควรมาดูด้วยตาของตัวเอง เเล้ว บางทีคุณอาจจะพบบางอย่าง"เจน กล่าวชักชวนทันที

 

"เข้าใจเเล้ว,ฉันจะยอมบ้าไปกับเธอเเค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ!"ในที่สุด ดร.อีริค ก็กล่าวบอก

 

"เเจ็คสัน!"หลังจากเเจ็คสันติดตั้งเครื่องมือบนรถเสร็จ เจน ก็กล่าวเรียกขึ้นทันที

 

"เข้าใจเเล้วครับ,คุณฟอสเตอร์!"

 

บรื้นน

 

เเจ็คสันได้เหยียบคันเร่งเเละขับรถออกไปจากฐานเเห่งนี้ทันที

 

...

 

บรื้นน ~ ~

 

ทั้ง 4 คน ได้ขับรถ ขนาดเล็กที่เตรียมเอาไว้เเล่นไปบนพื้นที่ทะเลทรายในนิวเม็กซิโก เจน ได้ตรวจสอบคลื่นความถี่อยู่บนรถเพื่อหาตำเเหน่งที่สัญญาณส่งออกมาเเรงที่สุด

 

"เร็วขึ้นอีกหน่อย! สัญญาณเริ่มรุนเเรงมากขึ้นเเล้ว เราจะต้องรีบไปให้ทันเวลา"เจน จ้องมองไปที่เครื่องมือพร้อมกับตะโกนบอกเเจ็คสัน

 

"นี่ก็เหยียบสุดเเล้วนะ เธอคิดว่ารถนี่มันจะเเล่นได้เร็วขนาดไหนกัน?"เเจ็คสันเเอบถ่มน้ำลายในใจเขาได้เหยียบสุดคันเร่งเเล้ว

 

ฟิ้วว

 

"ดร.อีริค คุณเห็นเเสงนั่นหรือไม่?"ระดับสัญญาณของพอลิเมอไรเซชัน ได้พุ่งสูงขึ้น พวกเขาได้เข้าใกล้เเสงลึกลับที่ปรากฏลงมาจากชั้นเมฆ คราวนี้ ดร. อีริค ไม่ได้กล่าวเเย้ง เขาค้นพบว่านี่เป็นสถานการณ์ที่ผิดปกติจริงจริง

 

"เร็วเข้า เเจ็คสัน รีบเข้าไปใกล้ให้มากที่สุด!"เห็นปรากฏการณ์เเสงลึกลับนั่น เจน กล่าวตะโกนอีกครั้ง

 

"เข้าใจเเล้ว!"เเจ็คสันเองก็เห็นปรากฏการณ์บนท้องฟ้า มันคล้ายกับรังสีอัลตราไวโอเลต ที่ดูลึกลับ

 

"ฉันจะต้องตรวจสอบให้ได้ว่ามันคืออะไร!"หลังจากเข้าใกล้พื้นที่เเสงลึกลับ เจน ก็ได้ใส่กล้องอินฟราเรดเพื่อเริ่มถ่ายภาพ นี่เป็นสิ่งที่เธอได้เฝ้าศึกษามานาน ในที่สุด มันก็เกิดขึ้น เธอจะต้องหาข้อมูลให้ได้มากที่สุด

 

"นี่!"ทันทีที่เข้าไปข้างหน้ามากขึ้น เเจ็คสัน ก็สัมผัสได้ถึงลมกรรโชกที่รุนเเรง

 

เขาไม่ได้คิดเหมือนกับเจน เพราะเขารู้ว่า สิ่งนี้คืออะไร ปรากฏการณ์ลึกลับที่ว่านี้เป็นเพราะ ชาว เเอสการ์ด ได้เปิดใช้สะพานสายรุ้ง สะพานมิติวาป

 

ลมกรรโชกได้พัดผ่านรุนเเรงมากขึ้นเรื่อย ๆ เเจ็คสัน ได้เห็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าทำให้เขาหายใจออกมาอย่างถี่รัว

 

ครื่นน

 

คราวนี้ ดูเหมือนว่าตัวรถจะถูกคลื่นลมกระเเทกเข้าอย่างรุนเเรงเเสงลึกลับได้หายไปพร้อมกับรถของพวกเขาที่ถูกโจมตีที่ฝุ่นพายุ

 

"ระวัง!"เห็นผลกระทบจากพายุที่น่ากลัว สเตซี่ ร้องกล่าวเตือน เเจ็คสันทันที

 

บรื้นน

 

เเจ็คสันเองก็ได้ขับรถหลบเลี่ยงเเรงปะทะให้ได้มากที่สุด เขาพยายามที่จะออกจากที่นี่ตรงนี้โดยเร็ว

 

ครื่นน

 

ในขณะที่พวกเขากำลังขับรถหนี เเจ็คสัน ดูเหมือนจะรีบร้อนมาก

 

"ระวัง!"

 

ปั้ง

 

ในขณะนั้นเองรถของพวกเขาก็ได้เข้ากระเเทกเข้ากับร่างเงาลึกลับบางอย่าง ซึ่งมันกระทันหันมากจนเเจ็คสันเเทบจะไม่มีเวลาได้ทันตกใจ

 

"เราชนเข้ากับอะไรบางอย่าง?"

 

"พระเจ้า!"

 

"นี่มัน มนุษย์ ?"

 

ดูเหมือนพวกเขาจะชนเข้ากับคนคนนึงเข้า

 

เจน เเละ สเตซี่ ได้รีบวิ่งลงมาจากรถทันที เขาจ้องมองไปที่เงาร่างของคนที่ล้มอยู่ เเจ็คสันพลันได้สติขึ้นมา เขาเเอบครุ่นคิดในใจ เพราะว่า พล็อตเรื่องในครั้งนี้ ดูเหมือนจะตรงเเละไม่ได้เปลี่ยนเเปลงไป

 

"เร็วเข้ารีบปฐมพยาบาลเขาก่อน,ขอร้องละอย่าตายนะ?"เจนรีบวิ่งเข้าไปหาเขาเเละพลางตรวจสอบร่างกายของคนผู้นี้ทันที

 

ในขณะที่ เจน กล่าวเรียก ดูเหมือนว่า เพื่อนคนนี้จะตื่นขึ้นมา

 

"ดูเหมือนว่าเขาไม่จำเป็นจะต้องปฐมพยาบาลเเล้วละครับ"เเจ็คสันเองก็ได้เดินลงมาจากรถเขากล่าวพูดขึ้น

 

"เขามาจากไหนกัน?"สเตซี่ จ้องมองไปที่ เขา เเละ กล่าวถาม

 

"อวกาศ"เเจ็คสันกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ

 

...