บทที่ 60 ปราสาทแวมไพร์ 16

บทที่ 60 ปราสาทแวมไพร์ 16

ชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นมองกระดูกที่ลั่วเยว่เจี้ยนเพิ่งโยนให้ในมือ คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก เพราะเขาพิจารณาอยู่นานสองนานก็ไม่พบเบาะแสใดๆ จากกระดูกท่อนนี้เลย

เขาลองพยายามจะทุบกระดูกให้แตก แต่กระดูกท่อนนี้กลับแข็งโป๊กผิดคาด นี่อาจจะเป็นความแตกต่างเพียงอย่างเดียวระหว่างกระดูกท่อนนี้กับกระดูกทั่วไปที่เขาค้นพบ

แต่การค้นพบเล็กน้อยแค่นี้มันเกี่ยวอะไรกับกุญแจสำหรับเปิดประตูเหล็กระหว่างชั้นสามกับชั้นสี่ที่พวกเขากำลังตามหาล่ะ? หรือว่าเธออยากให้เขาเอากระดูกพวกนี้ไปทุบประตู?

เขามองไปที่รังนั้นอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ลุงติดอ่างเจอกุญแจในรังไปแล้วหนึ่งดอก ความเป็นไปได้ที่จะเจอกุญแจอีกดอกมีต่ำมาก สาวผมขาวคงไม่ได้หมายความว่าให้เขาหากุญแจจากในรังหรอกนะ?

รัง... กระดูก...

ชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นขมวดคิ้วแน่น มืดแปดด้านไปหมด หรือว่าเขาจะเข้าใจผิด? จุดประสงค์ที่สาวผมขาวให้กระดูกท่อนนี้แก่เขา ไม่ใช่เพื่อให้เขาหาเบาะแสจากกระดูก?

สายตาของเขาอดไม่ได้ที่จะมองไปทางลั่วเยว่เจี้ยนอย่างค้นหาคำตอบ แต่กลับเห็นลั่วเยว่เจี้ยนกำลังมองไปทางเด็กหนุ่มท่าทางมืดมน

ชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นชะงักไป มองตามไปทางเด็กหนุ่มท่าทางมืดมนโดยสัญชาตญาณ คิดในใจว่าคงไม่ใช่ว่าสาวผมขาวเห็นว่าเขาหัวช้าตีความหมายไม่ออก เลยเตรียมจะไปปั้นเด็กหนุ่มท่าทางมืดมนแทนแล้วหรอกนะ...

เวลานี้เด็กหนุ่มท่าทางมืดมนกำลังหลบหนามแหลมสีดำที่ปะปนอยู่ในกองขนบนพื้นอย่างระมัดระวัง พร้อมกับพยายามค้นหาร่องรอยของกุญแจไปด้วย เพราะพื้นที่ตรงนี้เต็มไปด้วยขนที่สุนัขสามหัวสีดำทำร่วงหล่นไว้ กุญแจมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะซ่อนอยู่ในนั้น

การกระทำของเด็กหนุ่มท่าทางมืดมนดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ ทว่าเพียงแค่มองแวบเดียว ดวงตาของชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

เขาเข้าใจแล้ว!

ชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นลุกขึ้นยืนทันที แล้วก้าวเท้าฉับๆ ตรงดิ่งไปทางสุนัขสามหัวตัวมหึมาที่นอนหมดสติอยู่

การกระทำที่ปุบปับกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นคาดไม่ถึง ตกตะลึงงัน คาดเดาไม่ถูกเลยว่าเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้

ชายผมเกรียนเพราะบาดเจ็บจึงขยับตัวไปไหนมาไหนเองไม่ได้ ทำได้เพียงนั่งเงียบๆ อยู่ที่เดิม แต่ก็ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมีมุมมองที่ดีเยี่ยม สามารถเก็บทุกการกระทำของทุกคนรอบข้างไว้ในสายตาได้หมด

ดังนั้น เมื่อเขาเห็นชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นลุกขึ้นกะทันหันแล้วพุ่งตรงไปที่สุนัขสามหัว เขาจึงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นสถานการณ์นี้

เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ตั้งสติได้ทันควัน ตะเบ็งเสียงตะโกนด้วยความร้อนรนว่า "ชายหนุ่มเสื้อแขนสั้น นายจะทำอะไร?"

ด่านเกมแรกที่เขาเจอ เคยมีเพื่อนร่วมทีมถูกอิทธิพลลึกลับบางอย่างควบคุมพฤติกรรมจนควบคุมตัวเองไม่ได้ สุดท้ายก็ตายอย่างอนาถ พอเห็นพฤติกรรมแปลกประหลาดของชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นในตอนนี้ ก็อดนึกเชื่อมโยงไปถึงเพื่อนร่วมทีมคนนั้นไม่ได้

เสียงตะโกนของเขาดึงดูดความสนใจของสาวออฟฟิศและเด็กหนุ่มท่าทางมืดมนให้หันมามองทันที ลั่วเยว่เจี้ยนก็มองมาอย่างงุนงงเช่นกัน แวบแรกก็เห็นว่าชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นเข้าไปใกล้สุนัขสามหัวสีดำตัวนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

โห ลั่วเยว่เจี้ยนมองชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นด้วยสายตาอิจฉาหน่อยๆ ถ้าเธอสามารถไปรนหาที่ตายอย่างเปิดเผยแบบนั้นได้บ้างก็คงดี เธอสามารถแสดงท่าตายพิสดารได้ตั้งร้อยแปดท่าเลยนะ

แต่ชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นก็ไม่ได้ดึงดันจะเข้าไปข้างสุนัขสามหัวเดี๋ยวนั้น พอได้ยินเสียงตะโกนของชายผมเกรียน เขาก็หยุดฝีเท้าทันที

เมื่อเห็นภาพนี้ หินก้อนใหญ่ที่ถ่วงอยู่ในใจของชายผมเกรียนก็ถูกยกออกไปเสียที เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกยาวเหยียด

ขอแค่หยุดได้ ก็แสดงว่าชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นคนนี้ยังคงมีสติสัมปชัญญะและเหตุผลครบถ้วน ไม่ได้ถูกความบ้าระห่ำครอบงำจนหน้ามืดตามัว เขาตั้งสติแล้วถามว่า "นายจะไปทำอะไร? ค้นพบเบาะแสอะไรเหรอ?"

ชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นพยักหน้า "ฉันคิดว่าฉันน่าจะรู้แล้วว่ากุญแจที่ถูกต้องของชั้นนี้อยู่ที่ไหน"

ได้ยินดังนั้นทุกคนก็แปลกใจ ต้องรู้ก่อนว่าจนถึงตอนนี้ ทั้งชั้นสามมีกุญแจวางไว้ทั้งหมดสิบดอก แต่มีเพียงลุงติดอ่างคนเดียวที่หากุญแจเจอแค่ดอกเดียวเท่านั้น

เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ ผู้เล่นคนอื่นจึงยากจะเชื่อว่าชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นจะกล้ายืนยันอย่างมั่นใจขนาดนี้ว่าตัวเองรู้แล้วว่ากุญแจดอกไหนคือกุญแจที่ถูกต้องสำหรับเปิดประตูสู่ชั้นถัดไป

สาวออฟฟิศทนเก็บความสงสัยไม่ไหวเป็นคนแรก ถามแทนใจทุกคนว่า "กุญแจดอกนั้นอยู่ที่ไหนเหรอ? แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่ามันคือดอกที่ถูกต้อง?"

ชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นยิ้มอย่างมั่นใจ จากนั้น สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพก็หันไปทางลั่วเยว่เจี้ยน

ลั่วเยว่เจี้ยน: ?

ฝืนยิ้ม.jpg

"ต้องขอบคุณท่านเทพที่ใบ้ให้ผมนั่นแหละครับ ก่อนหน้านี้พวกเราติดอยู่ในกับดักความคิด เพราะพวกเรารู้อย่างชัดเจนถึงความน่ากลัวของสุนัขสามหัว ดังนั้นตอนหากุญแจ พวกเราจึงจงใจหลีกเลี่ยงตำแหน่งที่สุนัขสามหัวอยู่"

"แต่ถ้าพวกเราลองคิดดูดีๆ ก็จะตระหนักได้ว่าเบาะแสที่แท้จริง มักจะซ่อนอยู่ในจุดที่ทุกคนคาดไม่ถึง ตอนนั้นสาวผมขาวให้กระดูกผมมาท่อนหนึ่ง ความจริงก็เพื่อใบ้ให้ผมหาเบาะแสจากตัวสุนัขสามหัวครับ"

เขาเกาหัวอย่างเขินอายเล็กน้อย "แต่ความสามารถในการตีความของผมยังไม่ถึงขั้น คิดอยู่นานก็คิดไม่ออก จนสาวผมขาวต้องให้คำใบ้ที่สองแก่ผม"

เขามองไปทางเด็กหนุ่มท่าทางมืดมนอีกครั้ง "คำใบ้ที่สองก็คือเด็กหนุ่มคนนี้ ตอนนั้นเขากำลังคลำหาขนที่ร่วงอยู่บนพื้น ในหัวผมตอนนั้นจู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา ว่าทำไมสุนัขสามหัวถึงขนร่วงเยอะขนาดนี้?"

"ถ้าพวกคุณลองสังเกตให้ดีๆ อาจจะพบว่าในรังของสุนัขสามหัวกลับไม่มีขนร่วงอยู่เลย"

ได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนต่างมองไปทางตำแหน่งที่ลุงติดอ่างอยู่ เขายังคงพยายามหากุญแจดอกที่สองในรังของสุนัขสามหัว

ผู้เล่นหลายคนมองดู ก็พบว่าเป็นอย่างที่ชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นพูดจริงๆ ลุงติดอ่างรู้สึกตกใจและละอายใจเล็กน้อย เพราะเมื่อกี้เขาเอาแต่หากุญแจอยู่ที่นี่ กลับไม่ได้สังเกตเลยว่าในรังไม่มีขนสีดำของสุนัขสามหัว

ชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นพูดต่อว่า "พวกเรารู้กันดีว่าชั้นสามเป็นที่อยู่อาศัยของสุนัขสามหัว ถ้าพวกแวมไพร์ยอมสละหนึ่งชั้นไว้ให้สุนัขสามหัว แสดงว่าพวกเขาต้องรักและให้ความสำคัญกับสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวตัวนี้มาก ดังนั้นรังจะต้องมีไว้เพื่อปกป้องสุนัขสามหัวแน่นอน"

"สุนัขสามหัวอยู่ในรังขนไม่ร่วง แต่พอออกจากรังกลับขนร่วงรุนแรง บวกกับพวกเรารู้ว่ากุญแจที่ปลดผนึกชั้นตึก จะต้องมีฤทธิ์สะกดข่มพวกแวมไพร์ ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเราก็อนุมานได้ว่า—"

สิ้นเสียงของเขา เด็กหนุ่มท่าทางมืดมนก็ขมวดคิ้วแล้วต่อข้อสรุปของเขาทันทีว่า "บนตัวสุนัขสามหัวพกกุญแจอยู่"

ชายหนุ่มเสื้อแขนสั้นพยักหน้าอย่างเห็นด้วย "ถูกต้อง"

"เดี๋ยวค่ะ"

สาวออฟฟิศเอ่ยขึ้น ถามอย่างเกรงใจเล็กน้อยว่า "อนุมานได้ยังไงคะว่าสุนัขสามหัวพกกุญแจไว้กับตัว? ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจ..."