บทที่ 3 คฤหาสน์ปีศาจ 3

บทที่ 3 คฤหาสน์ปีศาจ 3

คฤหาสน์แบ่งออกเป็นชั้นบนและชั้นล่าง หลังจากแบ่งกลุ่มกันอย่างง่ายๆ แล้ว ก็ให้ชายหนุ่มในชุดสูท ชายวัยกลางคน และคุณป้าขึ้นไปสำรวจชั้นสอง ส่วนลั่วเยว่เจี้ยน ชายผมเสย และเด็กสาวในชุดนักเรียนรับผิดชอบสำรวจชั้นหนึ่ง

หลังทั้งสามคนเดินขึ้นบันไดไป ชายผมเสยก็ขมวดคิ้วมองหญิงสาวผมขาวและเด็กสาวในชุดนักเรียนที่อยู่ข้างๆ ภายในใจรู้สึกไม่เต็มใจอย่างยิ่ง

เขาอยากจะติดตามชายหนุ่มในชุดสูทไปมากกว่า เพราะอีกฝ่ายเป็นเพียงคนเดียวในกลุ่มผู้เล่นที่ดูเยือกเย็นสุขุมราวมืออาชีพ การติดตามเขาไปย่อมมีอัตราการรอดชีวิตสูงกว่าเห็นๆ

แต่ในเมื่อแบ่งกลุ่มกันเรียบร้อยแล้ว เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะไปคัดค้าน ทำได้เพียงถอนหายใจยาวๆ ออกมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนักว่า "ฉันจะไปค้นที่ห้องครัว"

พูดจบเขาก็เดินผละออกไปจากจุดเดิม

เด็กสาวที่ยังคงล้มนั่งอยู่บนพื้นทำหน้าเศร้าสร้อย ในเวลานี้เธอกำลังกัดฟันพยายามจะดึงเศษแก้วออกมา ความเจ็บปวดรุนแรงที่น่องทำให้แม้แต่จะยืนเธอก็ยังทำได้ยาก

เธอมองลั่วเยว่เจี้ยนที่ยืนอยู่ริมผนังอย่างกล้าๆ กลัวๆ กัดริมฝีปากแน่นจนขึ้นรอยฟัน แล้วถึงได้เอ่ยเสียงเบาว่า "หนูขยับตัวไม่ไหว...หนูขอค้นห้องรับแขกได้ไหมคะ?"

ลั่วเยว่เจี้ยนปรายตามองขาที่โชกไปด้วยเลือดของเธอแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ จะไปที่ไหนก็อู้งานได้เหมือนกันนั่นแหละ

เธอเดินมาถึงห้องนอนที่อยู่ด้านในสุด เมื่อเทียบกับความรกของห้องรับแขกแล้ว ห้องนอนห้องนี้ดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อยเป็นพิเศษ ดูเหมือนห้องนอนธรรมดาๆ ทั่วไปห้องหนึ่ง เธอเหลือบมองปฏิทินที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง วันนี้เป็นวันพุธ

ลั่วเยว่เจี้ยนเดินวนสำรวจรอบห้องอยู่สองรอบ สายตากวาดมองกระดาษที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ บนกระดาษวาดเขียนไว้ด้วย "ลายเส้นไก่เขี่ย" มากมาย เป็นตัวอักษรไร้ความหมายที่ไม่มีใครอ่านรู้เรื่อง

เมื่อดึงลิ้นชักโต๊ะเขียนหนังสือออกมา ด้านในมีโมเดลของเล่นและพวกเครื่องเขียนวางอยู่ไม่น้อย

ดูท่าทางเจ้าของห้องจะอายุยังน้อย

ที่ใต้กองกระดาษชั้นล่างสุด มีมีดพกขนาดยาวครึ่งฝ่ามือซ่อนอยู่เล่มหนึ่ง

ลั่วเยว่เจี้ยนหลุบตาลงครุ่นคิดอย่างไม่ใส่ใจนัก คนแบบไหนกันนะที่จะซ่อนมีดพกไว้ในลิ้นชักข้างเตียงตัวเอง?

เธอหยิบมีดพกขึ้นมา ปลายนิ้วขยับพลิกแพลงอย่างคล่องแคล่วโดยไม่รู้ตัว มีดพกหมุนควงไปมาระหว่างเรียวนิ้วขาวผ่อง ดูเหมือนเจ้าของนิ้วจะไม่ได้ตระหนักเลยว่าตัวเองกำลังเล่นอะไรอยู่

เฮ้อ ตัวเองจะไปคิดหาเหตุผลทำไมกัน? ยิ่งเบาะแสเยอะตัวเองก็ยิ่งแพ้ยากขึ้นสิ

ลั่วเยว่เจี้ยนรีบหยุดความคิดฟุ้งซ่าน หลังจากหมุนควงอย่างงดงามตบท้ายหนึ่งรอบ มีดก็ถูกเก็บลงในกระเป๋าเสื้อวอร์มโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว

เธอกวาดตามองไปรอบๆ ไม่เห็นสิ่งของอะไรที่ดูเด่นชัด เพื่อไม่ให้ผู้ชมในห้องไลฟ์สดจับได้ว่าเธอกำลังอู้งาน ลั่วเยว่เจี้ยนจึงทำทีเป็นกวาดสายตามองไปทั่ว แล้วเดินสำรวจจนทั่วห้อง

เธอเดินไปเดินมาจนถึงตู้เสื้อผ้า เปิดประตูตู้ออก ด้านในเป็นเสื้อผ้าสำหรับเด็กผู้ชาย ดูจากขนาดเสื้อผ้าแล้วเจ้าของห้องก็น่าจะมีรูปร่างใกล้เคียงกับที่เธอคาดเดาไว้

เพื่อรับประกันว่าจะแพ้เกมได้อย่างราบรื่น เบาะแสที่พวกเขารู้จะต้องมีน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เธอตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะฆ่าเวลาอยู่ที่นี่ จึงเขี่ยเสื้อผ้าในตู้ไปมาส่งๆ อย่างไม่ใส่ใจ

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง "ตุบ" สมุดเล่มหนึ่งตกลงมาจากกองเสื้อผ้า

ไม่จริงน่า แบบนี้ก็ได้เหรอ? ลั่วเยว่เจี้ยนกลอกตามองบนในใจอย่างพูดไม่ออก ช่วยไม่ได้ เธอทำได้เพียงหยิบสมุดเล่มเล็กนั้นขึ้นมาดู

นี่คือสมุดบันทึกประจำวันของใครบางคน