บทที่ 115 เข้าฝันขอให้เผาหนังสือ

บทที่ 115 เข้าฝันขอให้เผาหนังสือ

ผลสุดท้ายดันตาย พอลงมาถึงปรโลกกลับโดนใช้งานเยี่ยงวัวควาย

แถมเขาหาเวลาว่างไปเข้าฝันไม่ได้เลย!!!

"ปู่หวัง ถ้าจะว่ากันตามอายุ พวกเราอายุมากกว่าปู่ตั้งเยอะ เพียงแต่พวกเราตายเร็ว เลยดูหนุ่มแน่น ตามหลักแล้ว พวกเราต่างหากที่เป็นผู้อาวุโสของปู่"

ปู่หวังมองสำรวจชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ดูยังไงก็แค่อายุยี่สิบสามสิบปี "ตายตั้งแต่ยังหนุ่มขนาดนั้นเลยรึ"

"ชีวิตซวยทั้งชาติไง ก่อนตายก็ซวย หลังตายยิ่งซวยหนัก จับฉลากได้ไปเกิดใหม่ในอีกแปดร้อยแปดสิบแปดปี ซวยซ้ำซ้อนคือจับได้ใบแดงต้องมาทำงาน อยู่ที่นี่มีใครไม่ซวยบ้าง"

ปู่หวังทอดถอนใจ ไม่พูดต่อแล้ว

ถึงแม้จะถูกโขกสับใช้งานอย่างไม่เกรงใจ แต่ในฐานะเด็กใหม่ ก็ยังมีเวลาพักผ่อนบ้างนิดหน่อย

หลังจากจัดการเอกสารราชการบนโต๊ะจนหมด ปู่หวังก็พอจะได้หายใจหายคอบ้าง

เขารีบแจ้นไปหาเซี่ยหลิ่งที่เพิ่งพาผีเข้ามาในตำหนักหนึ่ง ให้พาเขาไปเข้าฝันทันที

"เข้าไปแล้วก็ใส่ชื่อคนที่ปู่ต้องการจะเข้าฝัน ก็จะเข้าไปในฝันของคนคนนั้นได้ ด้านข้างจะมีเวลานับถอยหลัง พอหมดเวลา ก็ต้องออกมา"

ปู่หวังทำตามทุกขั้นตอน

เขาเลือกหลานสาวของเขา หวังอันซิน

เดิมทีเขาคิดว่าจะได้เข้าไปในความฝันเฉพาะของเขากับหลานสาว

แบบที่มีแค่เขากับหลานสาวสองคน

แต่ผลปรากฏว่า...

พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นภาพที่ทำให้เขาขนลุกขนพอง

รอบด้านเงียบเหงาและรกร้าง กระท่อมผุพังไม่กี่หลัง หญ้าแห้งสีเหลืองซีดลู่ไปตามลมอย่างสะเปะสะปะ ท้องฟ้ามืดครึ้ม นานๆ ทีจะมีเสียงนกร้องแหบแห้งน่าเกลียดดังแว่วมา

และตรงหน้าปู่หวัง มีสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายคนที่บิดเบี้ยวผิดรูปกำลังหมอบคลานอยู่อย่างน่าสยดสยอง

ไกลออกไปมีรถไฟสภาพเก่าคร่ำครึคันหนึ่งกำลังแล่นอยู่กลางทุ่งร้าง ส่งเสียงเสียดสีของชิ้นส่วนเก่าๆ ดังเอี๊ยดอ๊าด

เขาสบตากับสัตว์ประหลาดไร้หน้าตัวหนึ่ง ร่างกายสั่นเทาเป็นเจ้าเข้า ทั้งที่ตัวเองเป็นผีแล้วแท้ๆ แต่อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาสุดเสียง

ทว่าวินาทีต่อมาเสียงก็ขาดห้วงไป

จังหวะที่สัตว์ประหลาดพุ่งเข้ามาหาเขา ก็ถูกลูกธนูพุ่งเสียบทะลุร่าง ตรึงไว้กับพื้นทราย

จากนั้น สัตว์ประหลาดตัวอื่นๆ ก็ถูกจัดการไปทีละตัว

"พี่หนาน พี่หนานสุดยอดไปเลย ขอคารวะพี่หนานหน่อยค่า"

ปู่หวังได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เหมือนจะเป็นเสียงหลานสาวเขา

เขาหันกลับไป

ก็เห็นหลานสาวที่ปกติหยิ่งยโสแทบจะเชิดหน้ามองฟ้า ไม่เห็นหัวใคร ตอนนี้กำลังทำท่าสวามิภักดิ์อยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนหนึ่ง แทบจะเข้าไปกอดขาผู้หญิงคนนั้นอยู่รอมร่อ

ตายิ้มจนหยีแทบปิดสนิท

ปู่หวังมุมปากกระตุก เขาอุตส่าห์เห็นว่าหลานคนนี้พึ่งพาได้ถึงมาเข้าฝัน

ชักสังหรณ์ใจไม่ดีซะแล้วสิ

"อันซิน!"

หวังอันซินได้ยินเสียงเรียกดังมาจากไกลๆ เสียงคุ้นหูชอบกล

หรี่ตามองไป เหมือนจะเป็นคุณปู่?

ไม่ใช่สิ ปู่เธอตายไปแล้วนี่

ใช่แล้ว

เธอจำเนื้อหาในนิยายได้แม่น นิยายบอกไว้ว่าในดันเจี้ยนสิ่งที่ตาเห็นอาจไม่ใช่ความจริง นี่อาจเป็นภาพลวงตาของดันเจี้ยนก็ได้

"เชี่ยเอ๊ย กล้าปลอมตัวเป็นปู่ฉัน ปู่ฉันเพิ่งเสีย ไม่ให้เกียรติปู่ฉันเลยนะ!"

"พี่หนาน มอนสเตอร์ตัวนี้ปลอมตัวเป็นปู่มาหลอกหนู พี่รีบยิงมันให้ร่วงเลย เกินไปแล้ว ปู่หนูเพิ่งเสีย มันกล้ามาลบหลู่ปู่หนูแบบนี้"

ปู่หวัง: "?"

"เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน หนูคือพี่หนานเหรอ?!"

"พี่หนาน ผมเป็นแฟนคลับรุ่นดึกของพี่นะ อย่ายิงผม เดี๋ยวก่อน ฟังผมอธิบาย! —"

เขาเห็นเฉิงหนานง้างธนู สายตาเย็นชามองมาที่เขา ราวกับมองคนตาย

เขาสะดุ้งโหยง รีบลากสังขารอันอุ้ยอ้ายวิ่งหนีสุดชีวิต วิ่งเป็นรูปตัว S อย่างทุลักทุเล

"ปู่เป็นปู่ของหลานจริงๆ นะ! หวังอันซิน นังลูกหลานอกตัญญู!"

หวังอันซินตะโกนลั่น "แกไม่ใช่ปู่ฉัน ปู่ฉันไม่เคยดุฉันแบบนี้!"

ปู่หวังใจสลาย หลานจะให้คนเอาธนูมายิงปู่ ปู่ตะคอกใส่สักคำมันผิดตรงไหน

"พี่หนานหยุดมือ ผมเป็นแฟนคลับตัวยงของพี่ อย่ายิงผมนะ —"

ต่อให้เขาวิ่งเป็นตัว S พลิ้วแค่ไหน ตะโกนจนคอแตกตายยังไง ก็ยังโดนผู้หญิงคนนั้นยิงเข้าเป้าอยู่ดี

"พี่หนานเก่งมาก! พี่หนานยิงแม่นราวจับวาง! ขอคารวะพี่หนานหน่อยค่า~"

ยิงโดน แต่ไม่ตาย

เพราะเขาเป็นผีอยู่แล้ว

ลูกธนูก็แค่ปักคาอยู่บนตัว

ปู่หวังพยายามดึงออก ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร ยิงโดนผีได้ แถมยังดึงไม่ออกอีกต่างหาก

นี่เป็นความฝันของหวังอันซิน ฝันได้สมจริงชะมัด

"เชี่ย ธนูปักตัวยังไม่ตาย แข็งแกร่งดั่งทองแดงกำแพงเหล็กจริงๆ"

"ดูท่าจะไม่ใช่มอนสเตอร์กระจอกๆ พี่หนานยิงมันให้เป็นเม่นเลย กล้ามาปลอมเป็นปู่ฉัน หลอกลวงความเห็นใจฉัน"

"ให้อภัยไม่ได้!"

ปู่หวังโดนยิงจนกลายเป็นเม่นจริงๆ จะหนีก็หนีไม่พ้น

ก่อนเวลาจะหมดลง เขาถึงตะโกนประโยคเต็มๆ ออกมาได้ในที่สุด "เผาหนังสือเล่ม 'รถไฟสายมรณะ' ลงมาให้ปู่ด้วย!!!"

ความฝันจบลง

ตอนที่ปู่หวังเดินออกมาจากตำหนักสอง ลูกธนูบนตัวถึงค่อยสลายไปตามลม

เขาถามเซี่ยหลิ่งด้วยความโมโห "ทำไมฉันถึงเข้าไปในฝันของหลานสาวแบบนั้นล่ะ"

เซี่ยหลิ่งอธิบาย "ถ้าความฝันของลุงกับเธอชนกัน ก็จะเข้าไปในฝันของเธอ ต้องรอตอนที่เธอไม่ฝัน ลุงถึงจะเข้าไปในโลกที่มีแค่พวกลุงสองคนได้"

"เป็นไงบ้าง? สั่งความไม่สำเร็จเหรอ"

ปู่หวังงอนตุ๊บป่อง "สั่งแล้ว แต่หลานคงไม่ได้ยิน แถมฉันยังโดนไอดอลยิงจนตัวพรุนเป็นรังผึ้งอีก"

"……?"

เช้าวันรุ่งขึ้น หวังอันซินตื่นจากฝัน บิดขี้เกียจ

ฝันดีสุดๆ ไปเลย เธอฝันเห็นพี่หนานตัวจริงเสียงจริงด้วย

ในฝัน เธอทะลุมิติเข้าไปในนิยาย 'รถไฟสายมรณะ' ได้ร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพี่หนาน แถมยังฆ่ามอนสเตอร์ที่ปลอมตัวเป็นปู่เธอตายด้วย

เดี๋ยวนะ ปู่คนนั้นก่อนจะสลายไปเหมือนตะโกนอะไรสักอย่าง

"เหมือนจะบอกว่าทำได้ดีมาก?"

ช่างเถอะ พี่หนานเท่ระเบิดไปเลย

ขนาดในฝันเธอยังเท่ขนาดนั้น!

เช้าวันถัดมา หวังอันซินสะดุ้งตื่นจากฝัน หอบหายใจแฮกๆ ลูบศีรษะตัวเอง

เธอฝันเห็นปู่อีกแล้ว

คราวนี้ไม่เหมือนเมื่อคืนก่อน มีแค่เธอกับปู่สองคน

เจอกันปุ๊บปู่ก็ด่าเปิง แถมยังเอาไม้เท้าตีหัวเธอ ท่าทางเหมือนจะเอาคืนที่ไม่ได้ตีมาสิบกว่าปีให้คุ้ม

ยังบอกอีกว่ายุยงให้ไอดอลปู่ยิงปู่จนเป็นเม่น ทำให้ปู่ขายหน้าต่อหน้าไอดอล

หวังอันซินร้องไห้จ้าในฝัน วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนบอกว่าหนูผิดไปแล้ว

พร้อมกันนั้นก็เต็มไปด้วยความสงสัย สิ่งที่ปู่พูดนั่นมันความฝันเมื่อคืนก่อนของเธอไม่ใช่เหรอ

แต่เธอไม่ได้คิดอะไรมาก

จากนั้นปู่ก็บอกอีกว่า ให้เผาหนังสือเล่มที่ปู่อ่านไม่จบก่อนตายไปให้ด้วย ทางที่ดีซื้อมาหลายๆ ชุด ปู่ยังมีเพื่อนร่วมงานที่อยากอ่านอีก

หวังอันซินงงเป็นไก่ตาแตก "ปู่หางานทำข้างล่างได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ? หรือว่าเป็นเพื่อนร่วมงานตอนมีชีวิต?"

ปู่วางมาดอย่างเหนือชั้น "โอ๊ย ก็แค่สอบราชการเล่นๆ ไม่นึกว่าจะสอบติดได้เป็นยมทูต สมกับเป็นปู่ของหลานที่มีความรู้ท่วมหัว ลงไปในนรกก็ยังเป็นหนอนหนังสือ"

หวังอันซินยิ่งงงหนัก ความรู้ท่วมหัวที่ว่านี่หมายถึงแหย่หมาแล้วโดนหมากัด แหย่แมวแล้วโดนแมวข่วน สอนคนเดินหมากรุกจนแพ้ราบคาบ เล่นไพ่นกกระจอกจนหมดตัว...งั้นเหรอ

ปู่กลัวหลานไม่มีเงิน ยังบอกที่ซ่อนเงินก้นถุงของปู่ให้ด้วย "เมื่อก่อนแอบย่าซ่อนไว้ อย่าให้ย่ารู้นะ ไม่งั้นปู่ตายไปแล้วย่ายังจะมาด่ายันหน้าหลุมศพแน่"

หวังอันซินคิดในใจ ฝันนี้สมจริงชะมัด ขนาดที่ซ่อนเงินยังบอกได้ละเอียดขนาดนี้