บทที่ 61 ยารักษาได้ร้อยโรค

บทที่ 61 ยารักษาได้ร้อยโรค

หลีเวินซูทอดสายตามองไปที่มือของน้าเล็ก ตอนที่คีบตะเกียบ มือของน้ายังสั่นเทาเล็กน้อย

เธอรู้ดีว่าหลายปีมานี้น้าเล็กเดินทางไปทั่วสารทิศเพื่อหาวิธีรักษามือของตัวเอง แต่จนวาระสุดท้ายของชีวิต ก็ไม่สามารถรักษาให้หายได้

ถึงปากจะบอกว่าสบายดี แต่ความเศร้าสร้อยในแววตานั้นไม่อาจปิดบังได้มิด

หลังอาหารเย็น สองพี่น้องนั่งคุยกันบนโซฟา หลีเวินซูถือจานผลไม้นั่งกินอยู่ข้างๆ พลางพลิกดูหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดระบบ

"หลานอ่านหนังสือเป็นด้วยเหรอ หนังสืออะไรวิเศษขนาดนั้น ขอน้าดูหน่อย"

"สนุกจริงๆ นะคะ น้าก็รู้นิสัยหนู ความอดทนต่ำ ถ้าไม่สนุกจริงหนูอ่านไม่จบหรอก เล่มนี้หนูตามอ่านมานานแล้ว"

"รถไฟสายมรณะ? นิยายสยองขวัญเหรอ"

"อ่านจากเรื่องย่อดูน่าสนใจนะ ยอดคนอ่านเยอะขนาดนี้ ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน"

"......"

พอถึงเวลาต้องกลับ ซือเวยอวี่กลับไม่อยากกลับ

"ให้เขากลับไปคนเดียวเถอะ ฉันไม่กลับแล้ว เมื่อก่อนในบ้านนี้มีไอ้หน้าเผือกหลีฮุยอยู่ ตอนนี้มีแค่พวกพี่สองคน ฉันไม่อยู่ค้างสักสองสามคืนจะเสียเที่ยวที่อุตส่าห์มา"

"ยังไงกลับไปก็ไม่มีอะไรทำ หรือพวกพี่ไม่ต้อนรับฉัน"

ซือหว่านย่อมไม่ปฏิเสธ ตั้งแต่ต่างคนต่างแต่งงาน นานๆ ทีพี่น้องถึงจะได้เจอกัน พอเจอกันแป๊บเดียวก็ค่ำ ต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน

นานวันเข้า ความสนิทสนมก็เหมือนมีกำแพงกั้น ไม่เหมือนเมื่อก่อน

ซือเวยอวี่นอนห้องเดียวกับซือหว่าน

ตอนซือหว่านเอานมอุ่นมาให้หลีเวินซูที่ห้อง หลีเวินซูถือโอกาสถามเรื่องของซือเวยอวี่

ถ้าเป็นตอนที่หลีเวินซูเพิ่งกลับมาเกิดใหม่ ซือหว่านคงไม่เล่า เพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องที่เด็กควรรู้ รู้ไปก็เศร้าเปล่าๆ ช่วยอะไรไม่ได้

แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์ต่างๆ นานา ซือหว่านรู้สึกว่าหลีเวินซูโตขึ้นมาก อย่างน้อยเรื่องพวกนี้ถ้าอยากรู้ ก็เล่าให้ฟังได้

ผลการเรียนของซือเวยอวี่ตอนนั้น ดีจนเป็นที่เลื่องลือไปสิบหมู่บ้าน แม่ยอมแบกรับความกดดันจากทางบ้าน ส่งเสียให้เรียนจนถึงมัธยมปลาย แม้แต่ครูที่โรงเรียนยังบอกว่า ด้วยผลการเรียนระดับนี้ สอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำในเมืองหลวงได้สบายๆ

อนาคตสดใสรออยู่

แต่ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย กลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน

พ่อประสบอุบัติเหตุระหว่างทาง มีคนช่วยไว้ คนที่ช่วยก็คือสามีปัจจุบันของซือเวยอวี่ หลังจากนั้นเชิญมาเป็นแขกที่บ้าน พอดีกับที่เขาได้เจอกับซือเวยอวี่ที่กลับจากโรงเรียน

ความงามของสองพี่น้องตระกูลซือ เป็นที่เลื่องลือไปทั่ว

สามีของซือเวยอวี่ตอนนั้นก็ถือว่าประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง เป็นคนที่พ่อของพวกเธออยากจะประจบสอพลอ พอรู้ว่าเขาถูกใจลูกสาวคนเล็ก พ่อก็แทบจะจับซือเวยอวี่ใส่พานถวายให้ถึงเตียง

ซือเวยอวี่ย่อมไม่ยอมแต่งงานในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ อีกเดี๋ยวก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว

ต่อให้สอบเสร็จ เธอก็ยังไม่อยากแต่งงาน อนาคตของเธอสดใส เธอเพิ่งจะได้สำรวจโลกใบนี้ไปไม่ถึงหนึ่งในหมื่นล้านส่วน ทำไมต้องยอมให้ใครมากำหนดชีวิตเธอตั้งแต่ยังเด็ก

แต่ผู้ชายคนนั้นถูกใจเธอ บวกกับบุญคุณที่ช่วยชีวิตพ่อ เขามาสู่ขอหลายครั้ง ทำตัวดีสารพัด สินสอดที่ให้ก็เป็นตัวเลขที่น่าตกใจในสมัยนั้น

ตอนนั้นทุกคนต่างเกลี้ยกล่อมให้ซือเวยอวี่แต่งงาน แม้แต่เพื่อนบ้านที่ไม่เกี่ยวข้องกันก็ยังมาเกลี้ยกล่อม มีแค่แม่คนเดียวที่บอกให้ซือเวยอวี่คิดให้ดี ถ้าอยากเรียน แม่จะส่งเสียเอง

วันสอบ พ่อขังเธอไว้ในห้อง เธอโขกศีรษะจนเลือดอาบอยู่ในห้อง ก็ขอให้เปิดประตูไม่ได้

ต่อมาเธออยากจะซิ่ว พ่อก็ตีมือเธอจนเละ แล้วลากตัวเธอไปส่งให้สามีคนปัจจุบัน

เพียงเพราะคำพูดเดียวของพ่อที่ว่า ไม่ชอบผู้หญิงที่มีความรู้สูงเกินไป

การแพทย์สมัยนั้นยังไม่พัฒนา ต่อมาถึงจะรักษามือหาย แต่ก็ทิ้งผลข้างเคียงไว้ ถือของหนักไม่ได้ เขียนหนังสือได้ไม่กี่บรรทัดมือก็จะสั่นและปวด

เธอตระเวนไปทั่วประเทศ หาหมอเก่งๆ มารักษา แต่ก็ไร้ผล บอกว่ามันทำลายถึงรากฐานเส้นประสาท

หลีเวินซูฟังจบ ก็เงียบไปนาน

ที่แท้มือของน้าเล็กที่รักษาไม่หายจนวันตาย ก็มีที่มาแบบนี้

ขณะอยู่ในมิติระบบ หลีเวินซูอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องราวในชาติที่แล้ว ชาติที่แล้วน้าเล็กเสียชีวิตพร้อมลูกในท้อง เป็นอุบัติเหตุหรือมีคนจงใจ?

ซือเวยอวี่เป็นคนหัวรั้นมาตลอด น้อยครั้งมากที่จะเปลี่ยนความคิดเรื่องอะไร เดิมทีเธอตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่มีลูก ไม่ใช่เพราะอยากประชดใคร แต่เธอไม่อยากมีจริงๆ

แล้วทำไมตอนหลังถึงเปลี่ยนใจ

เธอเปลี่ยนใจเอง หรือมีคนทำให้เธอเปลี่ยนใจ

หลีเวินซูคิดว่า น้าเล็กยังคงอยากเรียนหนังสือ เหมือนที่เธอไม่เคยยอมแพ้ที่จะรักษามือของตัวเองมาตลอดหลายปี แต่เมื่อไร้ความหวัง ไร้หนทาง ก็ทำได้แค่ยอมรับความจริง

และมือที่รักษาไม่หาย อาจเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอยอมจำนนต่อโชคชะตา

นั่นเป็นเรื่องของชาติที่แล้ว หลีเวินซูรู้ดีว่า ตัวเองไม่ใช่คนในเหตุการณ์ รายละเอียดตื้นลึกหนาบางยังไงเธอก็ไม่มีทางเดาถูก

เธอแค่อยากดูแลชาตินี้ให้ดี ให้คนที่เธอรักทุกคนมีความสุขสงบ

หลีเวินซูลุกขึ้น เดินออกจากห้องสมุด ไปที่ร้านค้าระบบ

"ระบบ มียาที่รักษาได้ร้อยโรคไหม"

ในเมื่อการแพทย์แผนปัจจุบันรักษามือของน้าเล็กไม่ได้ งั้นใช้วิธีไสยศาสตร์หน่อยก็น่าจะได้มั้ง

ระบบค้นหาให้หลีเวินซูเป็นร้อยรายการ ยารักษาได้ร้อยโรคอาจจะหายากหน่อย แม้แต่ในโลกผู้บำเพ็ญเพียร ยาบางชนิดก็ใช่ว่าจะรักษาได้ทุกโรค

แต่มันมองผ่านสายตาหลีเวินซู รู้สถานการณ์ภายนอก และรู้อาการบาดเจ็บที่มือของซือเวยอวี่

เรื่องนี้การแพทย์ปัจจุบันอาจจะรักษาไม่ได้ แต่ในโลกอื่น มันเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยมาก

มีของรักษาได้เพียบ

ไหนๆ จะเสียเงิน ก็ต้องเสียให้คุ้มค่าที่สุด เอาของที่ดีที่สุด

"โฮสต์ เลือกยาเสริมสร้างร่างกายตัวนี้สิ มันไม่ได้แค่รักษาโรคใหญ่ๆ ในร่างกายได้ แต่ยังช่วยฟื้นฟูบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ ที่มองไม่เห็น แถมยังช่วยให้ร่างกายแข็งแรงโดยไม่ต้องออกกำลังกาย รักษาขอบตาดำ ท้องผูก และอื่นๆ อีกเพียบ..."

"เม็ดละ 3,000 คุ้มมากนะ"

"......"

ถึงหลีเวินซูจะรู้ว่าของที่ระบบแนะนำเป็นของดี แต่เห็นท่าทางหน้าเงินตอนรับตังค์ของมันทีไร ก็อดกำหมัดแน่นไม่ได้ทุกที

เธอซื้อทีเดียวสี่เม็ด อีกเม็ดกะว่าเดี๋ยวเจอยายจะเอาไปให้ยาย

พอได้ของมา เธอก็เสียใจทันที

"เหม็นมาก!"

ระบบกอดถุงเงินแน่น บินหนีไปไกลพันลี้ "ซื้อแล้วไม่รับเปลี่ยนคืน! ไม่รับเปลี่ยนคืน!"