บทที่ 24 เว็บไซต์เล็กๆ ที่ไม่มีชื่อเสียง

บทที่ 24 เว็บไซต์เล็กๆ ที่ไม่มีชื่อเสียง

หลิวซิงกดปุ่มโทรออกด้วยความโมโห

"สวัสดีค่ะ ที่นี่นิตยสารชุนอี้ ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยไหมคะ"

"สวัสดีครับ ผมคือหลิวซิง บ.ก. จากเว็บไซต์นิยายเชอร์รี่..."

หลิวซิงพูดจุดประสงค์ในการโทรศัพท์อย่างคล่องแคล่ว

ปลายสายเงียบไปนาน นานจนเขาคิดว่าคงโดนปฏิเสธอีกแล้ว

หลิวซิงถอนหายใจในใจ กำลังจะขีดฆ่าชื่อ "นิตยสารชุนอี้" ออกจากสมุด

"เดี๋ยวๆๆ นะคะ ไม่ทราบว่าคุณพูดถึงนิยายเรื่อง 'รถไฟสายมรณะ' หรือเปล่าคะ"

"เอ่อ ใช่ครับ เรื่องย่อกับสามตอนแรกผมส่งไปที่อีเมลนิตยสารของคุณแล้ว..."

"เชี่ย! นิยายเรื่องนี้จริงๆ ด้วย! —— แค่ก ขอโทษค่ะ ตื่นเต้นไปหน่อย เพราะฉันก็กำลังอ่านเรื่องนี้อยู่ ฉันเป็นแฟนคลับตัวยงของเรื่องนี้เลย คุณวางใจได้ ภายในหนึ่งสัปดาห์เราจะให้คำตอบ รบกวนรอหน่อยนะคะ"

หลิวซิงวางสายด้วยความตื่นเต้น

แต่เรื่องก็ยังไม่แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาเลยยังไม่กล้าพูดว่าตกลงกันเรียบร้อยแล้ว

เพราะหลายเรื่อง ตอนที่คิดว่าสำเร็จแล้ว มักจะเกิดปัญหาในวินาทีสุดท้ายเสมอ

หลิวซิงไม่อยากทำให้ทุกคนหมดสนุกทีหลัง

—

หลีเวินซูไม่รู้เรื่องนี้เลย แต่ต่อให้รู้ เธอก็คงบอกแค่ว่า "แล้วแต่คุณจัดการ"

เธอนัดเจอถังหมิงซีที่ร้านกาแฟค่อนข้างลับตาคน

แนะนำแผนการเบื้องต้นให้ถังหมิงซีฟัง และยื่นบทให้เขาเล่นตาม

หลีเวินซูรู้จักนิสัยของหลีฮุยดี

โง่ เลว รักหน้าตา และงมงาย

ที่เธอหาถังหมิงซีมาปลอมเป็นหมอดู ก็เพราะความงมงายของเขานี่แหละ

หลีเวินซูรู้เหตุการณ์บางอย่างที่จะเกิดขึ้นในอนาคต เรื่องพวกนี้ เพียงพอที่จะทำให้หลีฮุยเชื่อถือในตัวตนของถังหมิงซี

ถังหมิงซีอ่านบทในมืออย่างออกรส

"คุณเขียนได้น่าสนใจดีนะเนี่ย รู้สึกว่าคุณมีพรสวรรค์ด้านการเขียนนิยายนะ"

"แต่ทำไมคุณต้องทำกับคนคนนี้ขนาดนี้ด้วย เขาเป็นอะไรกับคุณ"

หลีเวินซูคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยข้อมูลบางส่วนให้ถังหมิงซีฟัง จริงบ้างเท็จบ้าง เล่าอย่างออกรสออกชาติ

ทำเอาเขาฟังแล้วน้ำตาคลอเบ้า น้ำตาแทบจะหยดลงไปในกาแฟ

"ฮือๆ ชีวิตคุณคล้ายกับนักเขียนที่ผมชอบที่สุดคนหนึ่งเลย คุณรู้จักเธอไหม ชื่อ 'ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน' นิยายเธอสนุกมาก ปู่ผมยังอดหลับอดนอนอ่านเลย วันที่คุณไปร้านผม เขาไม่ได้เฝ้าร้าน ก็เพราะมัวแต่ส่งข้อความหานักเขียนในห้อง ขอร้องไม่ให้เทนิยาย..."

"ผมให้คุณดู ชื่อเรื่อง 'รถไฟสายมรณะ' คุณอ่านแล้วต้องชอบแน่ๆ"

หลีเวินซู: ...

หลีเวินซูคิดไม่ถึงว่าวาสนาระหว่างเธอกับแฟนคลับคนนี้จะลึกซึ้งขนาดนี้ ชาตินี้เขาก็ยังตามอ่านนิยายเธอ แถมยังเริ่มตามเร็วกว่าเดิมอีก

ถังหมิงซีปาดน้ำตาไป เปิดมือถือไป จะค้นหานิยายให้หลีเวินซู

หลีเวินซูห้ามไว้ "ฉันไม่ชอบอ่านนิยาย——ดื่มกาแฟสิ เดี๋ยวเย็นหมด"

ถังหมิงซีปาดน้ำตา แววตาแน่วแน่ เหมือนคนโดนฉีดยากระตุ้น

"คุณวางใจได้ ผมจะช่วยคุณเอง จัดการพ่อใจร้ายของคุณให้หนัก คนแบบนี้ทำให้ผู้ชายอย่างพวกเราขายหน้าจริงๆ!"

"ถึงผมจะช่วยนักเขียนนิยายที่ผมชอบที่สุดไม่ได้ แต่การได้ช่วยคนที่ชะตาคล้ายเธอ ก็ถือว่าได้ทำบุญแล้ว!"

ถังหมิงซีซดกาแฟอึกใหญ่ กลืนลงคอด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว แทบจะอาเจียนออกมา

"เด็กอย่างคุณทำไมชอบกินของขมๆ แบบนี้ แหวะ คราวหน้าอย่ามาร้านนี้อีกเลย"

หลีเวินซูจิบกาแฟด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ถ้าไม่รู้ว่าในอนาคตฝีมือการทำงานของเขาไม่เลว เธอคงคิดว่าเขาดูพึ่งพาไม่ได้หน่อยๆ

—

อีกด้านหนึ่ง นิตยสารชุนอี้

"จินอวี๋ รีบร้อนทำไมเนี่ย"

เหยียนจินอวี่ คือคนที่รับสายหลิวซิง (แต่เพื่อนเรียกจินอวี๋ที่แปลว่าปลาทอง)

"พี่หลิ่ว พี่ข่งเหมียวอยู่ในห้องทำงานไหม"

"อยู่สิ เข้าไปหาเขาได้เลย"

นิตยสารชุนอี้ก่อตั้งได้ไม่นาน ชื่อเสียงไม่มากไม่น้อย การทำผลงานได้ระดับนี้ในเวลาสั้นๆ ถือว่ายอดเยี่ยมมาก

ความจริงแล้ว นิตยสารเล่มนี้เกิดจากกลุ่มนักศึกษาจบใหม่ร่วมกันก่อตั้ง

พวกเขาอยู่ชมรมวรรณกรรมเดียวกันในมหาวิทยาลัย เป็นกลุ่มคนที่รักการอ่านนิยายและการ์ตูน มารวมตัวกัน มีความคิดอยากเริ่มธุรกิจตั้งแต่ปีสาม

โดยมีประธานชมรมเป็นแกนนำ และมีอาจารย์ในมหาวิทยาลัยให้คำปรึกษา

พวกเขาบุกเบิกเส้นทางนี้ได้อย่างสวยงาม

"พี่ข่งเหมียว!"

เจ้าของนิตยสารในนาม ก็คืออดีตประธานชมรม ข่งเหมียว

เขาเป็นคนที่อายุมากที่สุดในกลุ่ม

แม้ข่งเหมียวจะเพิ่งจบมหาวิทยาลัยได้ไม่นาน แต่หน้าตาไปไวกว่าอายุ บวกกับรูปร่างท้วม ทำให้ดูเหมือนคนทำงานออฟฟิศมาเป็นสิบปี เวลาไปเจรจาธุรกิจเลยดูสุขุมกว่าคนอื่น

"มีอะไร"

เหยียนจินอวี่ตาเป็นประกาย "นิยายเรื่องยาวที่ฉันแนะนำพี่ไป พี่อ่านหรือยัง"

ข่งเหมียวยิ้มแหยๆ อย่างเก้อเขิน "ช่วงนี้งานยุ่ง พี่รู้หน่า"

"พี่อ่านเดี๋ยวนี้เลย รีบอ่าน! ทางเว็บไซต์เขาโทรมาแล้ว บอกอยากร่วมมือกับเรา ฉันจะบอกพี่ว่า โอกาสนี้ห้ามปล่อยหลุดมือเด็ดขาด! นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายที่เจ๋งที่สุดเท่าที่ฉันเคยอ่านมาในชีวิตเลย"

"เป็นที่หนึ่งในใจฉันแน่นอน! ถ้าเราร่วมมือกับเขา รับรองกำไรไม่มีขาดทุน!"

"ขอแค่พี่อ่านเรื่องย่อ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพี่จะไม่อดนอนอ่านจนจบ"

ความจริงแล้ว เหยียนจินอวี่แชร์นิยายเรื่องนี้ลงในกลุ่มบริษัทตั้งแต่วันแรกที่ได้อ่าน

แต่ช่วงที่ผ่านมาทุกคนยุ่งอยู่กับการเจรจาดีลใหญ่ครั้งต่อไป

เลยไม่มีเวลาเปิดอ่าน

ข่งเหมียวฟังคำบรรยายของเหยียนจินอวี่แล้ว ในใจยังคงนิ่งเฉย

เอาจริงๆ นะ อย่าว่าแต่รสนิยมการอ่านนิยายของเหยียนจินอวี่จะคนละแนวกับเขาเลย เอาแค่ตัวเหยียนจินอวี่เอง อ่านเรื่องไหนก็ยกให้เป็นที่ 1 ตลอด

ในใจเธอ เรื่องที่ดีที่สุดคือนิยายเรื่องต่อไปเสมอ

ดังนั้นอันดับในใจเธอ จึงใช้อ้างอิงอะไรไม่ค่อยได้

ข่งเหมียวพูดว่า "เธอหมายความว่า จะให้พื้นที่ลงนิยายฉบับหน้ากับเรื่องนี้เหรอ? แต่เว็บต้นสังกัดก็ไม่มีชื่อเสียง นิยายก็ไม่ดังนะ"

"เราจะร่วมมือกับนิยาย ถึงจะบอกว่าวิน-วินทั้งสองฝ่าย แต่สำหรับนิตยสารเล็กๆ อย่างเรา เราต้องการชื่อเสียงส่วนหนึ่งจากนิยายของอีกฝ่าย ไม่อย่างนั้นคนส่วนใหญ่ เขาก็ไปซื้อนิตยสารเจ้าดังๆ กันหมด"

แถมช่วงนี้พวกเขายุ่งมาก ก็เพราะกำลังพยายามดึงนิยายบนบอร์ดของเว็บเทียนอี้มาลง

เว็บวรรณกรรมเทียนอี้เป็นเว็บไซต์นิยายที่มีชื่อเสียงที่สุดในประเทศ

นิยายเรื่องไหนบนบอร์ด ก็มีฐานนักอ่านถล่มทลายกินขาดเว็บอื่น

แถมข้อมูลภายในของพวกเขาก็ระบุว่า กำลังซื้อของนักอ่านเว็บนี้สูงที่สุด

ถ้าได้ร่วมมือ นักเขียนช่วยโปรโมตในนิยาย พวกเขาก็เพิ่มยอดขายได้

กระแสตอบรับก่อนหน้านี้ ก็ได้นิยายของนักเขียนดังมาลงช่วยประคองไว้ แต่ตอนนี้พอจบเรื่อง สัญญาหมด ก็ต้องหาเรื่องใหม่

พูดแบบนี้ ใครจะโง่เอาโอกาสไปให้เว็บไซต์เล็กๆ ที่ไม่มีชื่อเสียง

การร่วมมือครั้งนี้ขาดทุนเห็นๆ เผลอๆ ยอดขายในช่วงที่ร่วมมืออาจจะดิ่งลงเหว

เหยียนจินอวี่ไม่ใช่ไม่เข้าใจเหตุผลนี้ ดังนั้นแม้จะรู้จักนิยายเรื่องนี้ แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะเสนอให้เอามาลงในนิตยสารฉบับหน้า

แม้ตอนนี้ยอดขายจะดูมั่นคง แต่คนในรู้ดีว่ากราฟกำลังดิ่งลง

หัวแถวสู้กันดุเดือด แถมแทบทั้งหมดจับมือกับเว็บใหญ่ไปแล้ว

มีกลุ่มลูกค้าประจำ บางเจ้าอยู่มานานจนมีฐานแฟนคลับเหนียวแน่น

ยอดขายแต่ละฉบับไม่เคยตก

ในสถานการณ์แบบนี้ พวกเขาแข่งเรื่องประสบการณ์ก็แพ้ แข่งทีมงานก็สู้ไม่ได้

สองสามครั้งก่อนโชคดี ใช้ชื่อนักศึกษาจบใหม่สร้างธุรกิจดึงกระแสมาได้ ได้ดีลงานมาบ้าง แต่ตอนนี้เรียนจบกันแล้ว

กระแสนี้กินได้อีกไม่นาน

แต่ทว่า ตอนที่เหยียนจินอวี่ได้รับสายเชิญชวนร่วมมือจากเว็บไซต์เชอร์รี่ เธอก็นึกถึงความรู้สึกตื่นตาตื่นใจตอนอ่าน "รถไฟสายมรณะ" ขึ้นมาทันที

เธอสาบานได้ ต่อให้หลังจากนี้เธอจะอ่านนิยายเรื่องอื่น เรื่องนี้ก็จะยังเป็นที่หนึ่งในใจเสมอ