บทที่ 18 นี่มันจังหวะจะออกทะเลเหรอ?!

บทที่ 18 นี่มันจังหวะจะออกทะเลเหรอ?!

ตกกลางคืน ซือหว่านคิดวนเวียนเรื่องนี้ทั้งวัน

หลีเวินซูอธิบายข้อกฎหมายเกี่ยวกับการหย่าร้างให้เธอฟังคร่าวๆ และยังกำชับว่าอย่าเพิ่งบอกหลีฮุยเรื่องอยากหย่า ให้ปิดไว้ก่อน เธอจะทำอะไรบางอย่าง

ซือหว่านไม่รู้ว่าลูกจะทำอะไร แต่เธอก็เชื่อฟังลูกสาวโดยสัญชาตญาณ

แต่ในใจก็ยังอดกังวลไม่ได้

เธอยังรู้สึกว่าหลีเวินซูยังเด็ก บางเรื่องอาจจะไม่เข้าใจ

แต่ความจริงแล้ว เรื่องการหย่าร้าง เธอต่างหากที่ไม่เข้าใจยิ่งกว่า

ก็ไม่กล้าไปถามใครสุ่มสี่สุ่มห้า กลัวข่าวจะรั่วไหลออกไป

ขนาดตอนอ่านนิยาย ก็ยังใจลอยผิดปกติ

เนื้อเรื่องวันนี้ก็ซับซ้อน ทำให้เธออ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ

พอกดเปิดคอมเมนต์ ซือหว่านก็เกิดความคิดอยากจะฝากข้อความถึงนักเขียนอีกครั้ง

แต่ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะได้รับคำตอบไหม

ซือหว่านยังคงมีความหวัง ทิ้งคอมเมนต์ที่ไม่สั้นไม่ยาวไว้

เล่าความกลัดกลุ้มใจของตัวเองให้นักเขียนฟัง

แต่ที่คาดไม่ถึงคือ ไม่ถึงสิบนาที เธอก็ได้รับคำตอบ

[มองลูกของคุณเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ไม่ใช่สมบัติของคุณ เขามีความคิดของเขาเอง บางทีในบางเรื่อง เขาอาจจะคิดได้ไกลกว่าคุณ...เรื่องที่คุณคิดได้ ทำไมคุณถึงคิดว่าเขาจะคิดไม่ได้ ลองนึกย้อนกลับไปสิ ตอนอายุสิบหกคุณรู้น้อยเหรอ?]

ซือหว่านชะงักไป เด็กบ้านนอกโตเร็ว อายุสิบหกในยุคสมัยของพวกเธอ ในชนบทที่ล้าหลังและยากจน บางครอบครัวก็ยกลูกสาวให้แต่งงานไปแล้ว

เมื่อเทียบกับผู้ใหญ่ อาจจะยังไร้เดียงสาอยู่บ้าง

แต่เรื่องราวส่วนใหญ่ในโลก พวกเธอก็พอรู้เรื่องบ้างแล้ว

ตอนซือหว่านอายุสิบหก ก็มักจะถูกผู้ใหญ่ดูถูก คิดว่าเรื่องที่คุยกันในวงเหล้าพวกเธอฟังไม่รู้เรื่อง แต่ความจริงเธอกับน้องสาวที่อายุน้อยกว่าไม่กี่ปีรู้เรื่องหมด

น้องสาวฉลาดกว่าเธอมาก อายุสิบกว่าขวบก็ไปค้าขายเล็กๆ น้อยๆ กับคนในเมือง หาเงินค่าขนม ซื้อของกินให้เธอ ซื้อหนังสือให้ตัวเอง

บางครั้งพวกเธอยังนินทาพวกผู้ใหญ่ที่ดูถูกพวกเธอด้วยซ้ำ

มาถึงตอนนี้ เธอกลับกลายเป็นคนแบบที่ตัวเองเคยนินทาตอนเด็กๆ ไปแล้ว

ซือหว่านนึกขึ้นได้ว่า หลีเวินซูบอกว่าข้อมูลเรื่องหย่าร้างอ่านเจอในหนังสือ เธอไม่ชอบอ่านหนังสือ แต่ลูกสาวชอบ

ที่รู้เยอะขนาดนี้ อาจจะรู้มาจากหนังสือจริงๆ ก็ได้

เพราะเรื่องนี้ ซือหว่านเคยมีประสบการณ์มาแล้วจากน้องสาวที่ฉลาดกว่าเธอมาก

แม้จะคิดแบบนี้ แต่ซือหว่านก็ยังถามนักเขียนเรื่องข้อกฎหมายการหย่าร้างด้วยความไม่สบายใจ

ผ่านไปไม่กี่นาที ก็ได้รับคำตอบกลับมา ซึ่งก็คล้ายกับที่ลูกสาวพูด

นี่แสดงว่าหลีเวินซูไปค้นคว้าข้อมูลมาจริงๆ และเข้าใจหลักการบ้าง

จู่ๆ เธอก็โล่งใจ เหมือนยกภูเขาออกจากอก

ซือหว่านขอบคุณนักเขียนอย่างซาบซึ้ง

เธอควรจะให้ความเชื่อมั่นกับลูกสาวให้มากกว่านี้ ลูกฉลาดมาตั้งแต่เด็ก

ต้องดีกว่าแม่ที่ไม่ได้เรื่องอย่างเธอแน่นอน

—

หลีเวินซูได้รับข้อความตอบกลับจากซือหว่าน ก็ยิ้มมุมปาก

กลับเข้าไปในพื้นที่ระบบเพื่อพิมพ์งาน

เธอต้องเรียบเรียงโครงเรื่องอย่างละเอียดสักหน่อย

บทช่วงนี้ ค่อนข้างจะซับซ้อนจริงๆ

—

หลิวซิงอ่านบทล่าสุดไปก็อ้าปากค้างตลอด

เนื้อเรื่องคราวนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ เนื้อเรื่องช่วงก่อนหน้านี้ แม้การกระทำของนางเอกเฉิงหนานจะเกินคาดเดาทุกครั้ง หัวใจนักอ่านจะแขวนอยู่บนเส้นด้ายไปพร้อมกับเนื้อเรื่อง

แต่พวกเขาก็มีความรู้สึกปลอดภัยโดยธรรมชาติที่มีต่อตัวเอก

มักจะรู้สึกว่ามีตัวเอกอยู่ก็ไม่มีปัญหา เพราะตัวเอกไม่มีทางตายแน่ๆ

สถานการณ์ที่คนอื่นต้องตายแน่ ตัวเอกจะต้องเป็นคนแรกที่ฝ่าฟันอุปสรรคนั้นไปได้

ดังนั้นพอถึงฉากอันตราย พอนางเอกเฉิงหนานโผล่มา นักอ่านมักจะรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่ารอดแน่ แต่ใจก็ยังอดลุ้นไม่ได้

แต่พอผ่านตู้รถไฟขบวนนี้ การบรรยายถึงบอสของนักเขียนแตกต่างจากตู้รถไฟขบวนก่อนๆ อย่างชัดเจน

แม้แต่คำพูดที่บอสพูดออกมา ก็ทำให้คนงงงวย เหมือนทุกประโยคเป็นเบาะแส เป็นปม แต่ก็เหมือนทุกประโยคเป็นเรื่องไร้สาระที่พูดมาหลอกล่อ

จริงบ้างเท็จบ้าง แยกแยะไม่ออก

ที่น่าสิ้นหวังยิ่งกว่าคือ เมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไป นักอ่านก็พบด้วยความตกใจว่า ในตู้รถไฟนี้ เฉิงหนานดูเหมือนจะหนีไม่พ้นไม่ว่าจะทำยังไง

ภายใต้เงื่อนไขที่มีอยู่ ทางเลือกไม่กี่ทางที่วางอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าจะเลือกทางไหน เฉิงหนานก็หนีความตายไม่พ้น

หลังจากอ่านจบ หลิวซิงถึงกับย้อนกลับไปอ่านทบทวนเนื้อเรื่องก่อนหน้า แล้วค่อยๆ วิเคราะห์ลงบนกระดาษทีละจุด

พอได้ผลลัพธ์ออกมา เขาก็ยิ่งสิ้นหวัง

ดูเหมือนจะเป็นจุดจบที่ต้องตายสถานเดียว

และปกติทิศทางของเรื่อง นักเขียนจะไม่ยอมให้ใครเดาได้เลย มักจะล่อให้นักอ่านคันไม้คันมือเล่น

แต่ทิศทางเรื่องคราวนี้ นักอ่านสามารถใช้เบาะแสที่รู้ คาดเดาชะตากรรมที่กำหนดไว้แล้วของตัวเอกได้เลย

หลิวซิงไม่อยากจะเชื่อ

นี่มันจังหวะจะออกทะเลเหรอ

ถ้าตัวเอกตาย เรื่องจะดำเนินต่อไปยังไง!?

หรือนักเขียนไม่อยากเขียนแล้ว???

โดนปัญหาครอบครัวกระทบอารมณ์หรือเปล่า???

หลิวซิงรู้สึกสิ้นหวังยิ่งกว่าตัวเอกที่ตกอยู่ในสถานการณ์ตอนนี้ซะอีก

เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าถ้าเรื่องนี้ออกทะเล เขาจะทำยังไง

ทำยังไงดี ทำยังไงดี ทำยังไงดี ใครก็ได้บอกที ถ้าเขาร้องห่มร้องไห้อาละวาดขู่จะฆ่าตัวตายมันจะได้ผลไหม!!!

ความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับหลิวซิง แต่เกิดขึ้นกับนักอ่านทุกคนในทุกเมือง

เสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วทุกบ้าน

ช่องคอมเมนต์ยิ่งเละเทะไปกันใหญ่

[ยัยซี่โครงหมู!!! แกไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้ บอกฉันมาว่าตัวเอกจะรอดได้ยังไง! รอดได้ยังไง!]

[ลูกสาวฉัน ลูกสาวเสี่ยวหนานของฉันจะรอดมาได้ยังไง อ๊ากกกกกกก!!!]

[เสี่ยวถังถัง พ่อเธอทำอารมณ์เธอเสียใช่ไหม บอกป้า ป้าจะขับรถไปฝังเขาเดี๋ยวนี้ เธอเขียนนิยายต่อเถอะนะ]

[โจรเฒ่าซี่โครงหมู ถ้าแกกล้าออกทะเล ฉันกล้าฆ่าตัวตายให้ดู!!! ใครจะออกทะเลก็ได้ แต่แกห้าม! เสี่ยวหนานของฉัน ฉันเป็นนักศึกษาชายอายุยี่สิบกว่า ฉันมองเธอเป็นลูกสาวนะเนี่ย—]

[แม่งเอ๊ย ฉันว่าแล้วนักเขียนหน้าใหม่ไม่มีความมั่นคง พูดไม่ทันขาดคำก็เทกันดื้อๆ คืนเงินมา!]

[ยอมเลย ล่อฉันเข้าหลุมแล้วฝังทั้งเป็นงี้เหรอ ไม่พูดมาก เงินที่ฉันเติมต้องคืนมา]

[ไปลอกใครมาหรือเปล่า ต้นฉบับเขียนต่อไม่ได้ แกเลยไม่เขียนแล้ว?]

[คราวหลังจะไม่ตามนิยายยังไม่จบแล้ว ใส่ความรู้สึกไปตั้งเยอะ นักเขียนบอกจะให้ตายก็ให้ตาย]

[ฉันถามแกว่าตัวเอกตายแล้วจะเขียนต่อยังไง เขียนต่อยังไง! ไอ้โจรเฒ่า ทำไมไม่เขียนตามขนบ ตัวเอกห้ามตายแกไม่รู้เหรอ!?]

[มือใหม่มันไม่รู้กฎสินะ (สูบบุหรี่) (พ่นควัน) (กระโดดลงไป)]

[โจรเฒ่า ถ้าแกไม่เขียนต่อ ฉันจะให้คนลอกนิยายแกไปเขียนต่อ ให้คนอื่นได้เงิน]

[ซี่โครงหมูบ้าเอ๊ย เมียฉันบอกว่าถ้าแกออกทะเลจะขอหย่า ห้ามออกทะเลห้ามออกทะเล ถ้าแกออกทะเลบ้านฉันแตกสาแหรกขาดแน่ ฉันไม่อยู่แล้ว!]

[ท่านซี่โครงหมู ผมขอร้องล่ะ คุณแก้แล้วอัปต่อเถอะ ผมไม่เคยเจอนิยายแนวนี้ที่เขียนดีขนาดนี้มาก่อน คุณคือหนึ่งเดียวในใจผม ผมกราบล่ะเขียนต่อเถอะ]

[ท่านเทพอย่าออกทะเลนะ ฉันพกมือถือใจตุ๊มๆ ต่อมๆ ทุกวันก็เพื่ออ่านนิยายคุณ ถ้าคุณออกทะเล อาทิตย์นี้ฉันสอบตกแน่]

[ท่านเทพฉันโดเนทให้ ขอร้องล่ะเห็นแก่เงินเถอะ เขียนต่อเถอะ!]

[ตาแก่ที่บ้านกวนใจตอนเขียนนิยายใช่ไหม บอกฉัน ฉันจะขับรถชนมันตาย ฉันมีลู่ทางนะ องค์กรวางใจได้ ฉันขออย่างเดียว: เขียน!]