บทที่ 12 ติดเหรียญสำเร็จ

บทที่ 12 ติดเหรียญสำเร็จ

แต่พอเธอได้สัมผัสกับย่อหน้าแรกของคำโปรย ก็ค่อยๆ ดำดิ่งลงไปในนั้น

ขนาดตอนกินข้าวหลีเวินซูยังต้องเคาะชามเตือน

กินข้าวเสร็จก็ยังไม่รีบเก็บกวาด คิดว่าจะอ่านตรงนี้ให้จบก่อน อ่านจบแล้วค่อยว่ากัน

ผลคือผลัดไปเรื่อยๆ คิดแต่จะอ่านให้จบตอนต่อไปเสมอ

จนกระทั่งอ่านถึงตอนสุดท้าย แล้วกดตอนต่อไปไม่ได้

ซือหว่านรู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย

เธออ่านช่วงแรก หัวใจก็ลุ้นระทึกไปหมด อยากจะรู้เนื้อเรื่องตอนต่อไป แต่กดตอนต่อไปไม่ได้แล้ว

เธอเรียนรู้ด้วยตนเองโดยการกดเข้าไปดูในช่องคอมเมนต์ ก็เป็นไปตามคาด มีแต่คนร้องโหยหวนทวงนิยาย

ซือหว่านถอนหายใจ คิดว่าล้างจานก่อนดีกว่า ไม่แน่ว่าล้างเสร็จนักเขียนอาจจะอัปเดตแล้ว

เธอเองก็รู้สึกแปลกใจ ปกติเวลาอ่านหนังสือหรือนิยายอื่นๆ เธออ่านไม่เข้าหัวเลยสักนิด ต่อให้สนุกแค่ไหนก็อ่านไม่ไหว

ตัวหนังสือเต็มหน้า ทำเอาเธอปวดหัวไปหมด

แต่พออ่านเรื่องนี้เธอกลับไม่มีความกังวลแบบนั้นเลย อ่านไปได้เรื่อยๆ อย่างเป็นธรรมชาติ เผลอแป๊บเดียวก็อ่านจบแล้ว

ซือหว่านวางมือถือลงอย่างเสียดาย พอหันไปกลับพบว่าหลีเวินซูเก็บล้างถ้วยชามสะอาดหมดแล้ว

"ทำอะไรน่ะ ให้แม่ทำก็ได้"

"อ่านนิยายจบแล้วเหรอคะ"

"จบแล้ว สนุกมากเลย แต่มันสั้นไปหน่อย แม่ที่ไม่มีความรู้อ่านแป๊บเดียวก็จบแล้ว ไม่รู้ว่านักเขียนคนนี้จะเขียนเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม"

"เธออัปเดตทุกวันค่ะ พรุ่งนี้หนูจะซื้อสมาร์ตโฟนให้แม่ แม่จะได้เอาไว้อ่านทุกวัน"

ซือหว่านแม้จะสนใจอยู่บ้าง แต่ก็ปฏิเสธ "มีเงินเอาไปซื้อของกินของใช้ให้ลูกดีกว่า จะมาสิ้นเปลืองกับแม่ทำไม"

"เงินที่ใช้กับแม่จะเป็นเรื่องสิ้นเปลืองได้ยังไงคะ"

ซือหว่านสบสายตาจริงจังของหลีเวินซู ก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างขัดเขิน เพื่อซ่อนขอบตาที่แดงก่ำของตัวเอง

—

ตกกลางคืนหลีฮุยกลับมาด้วยความโมโหโทโส

พอเข้าประตูก็ชี้หน้าด่าซือหว่านชุดใหญ่

"นังตัวดี ถ้าไม่ใช่เพราะเธอดูของไม่ดี ฉันจะโดนไอ้ลูกหมานั่นขูดรีดเงินไปตั้งเยอะขนาดนี้เหรอ ฉันเลี้ยงเธอไว้สู้เลี้ยงหมาเฝ้าบ้านยังไม่ได้เลย หมาเห็นคนยังเห่าสักสองที แต่เธอนี่ดีจริงๆ ปล่อยให้คนเอาของราคาหลายแสนไปหน้าตาเฉย!"

"ของโดนเอาไปเธอจะไม่บอกสักคำเลยเหรอ ต้องรอให้ฉันมาเจอเอง เธอเป็นใบ้หรือไง!"

ซือหว่านอธิบายว่า "วันที่น้องสาวคุณเอาของไป ฉันส่งข้อความหาคุณแล้ว โทรหาคุณแล้ว คุณไม่รับสายเอง"

"ไม่รับสายเธอก็ต้องตามหาฉันสิ! เธอรู้ไหมว่าฉันต้องใช้ความพยายามขนาดไหนกว่าจะได้แจกันราคาหลายแสนใบนี้มา! โปรเจกต์ละหลายล้าน ถ้าผู้ลงทุนไม่พอใจไม่จ่ายเงินฉันจะเอาอะไรไปทำเงิน นังสารเลว!"

"พ่อแหกปากโวยวายอะไร"

หลีเวินซูออกจากพื้นที่ระบบทันทีที่ระบบแจ้งเตือน

"เป็นยังไงล่ะ ทวงแจกันคืนไม่ได้ หรือว่าโดนขูดรีดมา ถึงได้ไร้น้ำยาทำได้แค่กลับมาบ้าคลั่งที่บ้าน"

"คนเอาแจกันไป คนขายแจกันเป็นใครพ่อก็ไปตามกับคนนั้นสิ มาตะคอกใส่แม่ทำไม แม่ก็ห้ามแล้ว พูดก็พูดแล้ว พ่อกับน้องสาวพ่อทำหูทวนลมกันเอง แล้วพอเกิดเรื่องจะมาโทษแม่ได้ยังไง"

โง่จริงๆ นึกว่าการทำธุรกิจมันติดสินบนกันได้ง่ายๆ หรือไง

ตัวเองไม่มีความสามารถ ต่อให้ใช้เงินหลายล้านซื้อแจกันก็เหมือนเอาเงินไปละลายแม่น้ำ

หลีฮุยหันมาชี้หน้าด่าหลีเวินซูสาดเสียเทเสีย

"ฉันพูดอยู่ ถึงคิวตัวล้างผลาญอย่างแกพูดเหรอ!"

"คำพูดที่พูดในบ้านกล้าออกไปพูดข้างนอกไหม อ้าปากก็ความผิดพวกเรา อยากให้หนูออกไปตามคนมาช่วยตัดสินไหมว่าตกลงมันเป็นปัญหาที่ใคร"

"ญาติๆ พ่อพวกนั้น หนูไม่อยากจะพูด"

"คนเขารู้กันไปทั่วว่าพวกนั้นต่อแถวมาสูบเลือดสูบเนื้อ แล้วถือโอกาสรังแกพวกเราแม่ลูกยังไง เพื่อนบ้านยังเคยถามหนูเลยว่าพ่อหนูตายแล้วเหรอ ญาติถึงได้กำเริบเสิบสานขนาดนั้น ไม่มีใครคุ้มครอง"

"พ่อตายแล้วเหรอ?"

หลีฮุยนิ้วสั่นระริกชี้หน้าหลีเวินซูอยู่นาน สุดท้ายก็หันไปชี้หน้าซือหว่านด้วยความคับแค้น "ดูลูกสาวที่เธอสอนสิ! ไม่คลอดลูกชายให้ฉันไม่พอ ยังเลี้ยงตัวล้างผลาญมาไม่ได้เรื่องอีก!"

"พ่อไม่รู้เหรอคะ ว่าการคลอดลูกชายไม่ใช่ผู้หญิงเป็นคนกำหนด ผู้ชายต่างหากเป็นคนกำหนด พ่อนั่นแหละที่ทำแม่ท้องลูกชายไม่ได้"

"ไอ้ผู้ชายไม่มีน้ำยา"

ซือหว่านอยู่ห่างจากหลีเวินซู เธออยากจะช่วยให้อารมณ์ของหลีฮุยเย็นลง เลยวิ่งไปห้ามหลีเวินซูไม่ทัน

ตากระตุกยิกๆ ก็ยังไม่เห็นลูกสาวหุบปาก

ทำได้แค่พูดว่า "เด็กไม่รู้ความ" "วันนี้เสี่ยวซูอารมณ์ไม่ดี" "คุณอย่าถือสาเด็กมันเลย" เพื่อปลอบประโลมใจที่แทบจะระเบิดของหลีฮุย

"มันจะมากไปแล้ว ตัวล้างผลาญอย่างแก ถ้าไม่สั่งสอนตอนนี้ ต่อไปจะไม่ขี่คอฉันเหรอ!"

หลีฮุยผลักซือหว่านออกไป เอื้อมมือจะไปหยิบไม้กวาด

หลีเวินซูชูมือถือขึ้นมา หน้าจอโทรออกกด 110 (เบอร์แจ้งตำรวจ) ไว้แล้ว พูดว่า "พ่อกล้าตีหนูสักทีสิ พรุ่งนี้หนูจะทำให้พ่อดังในย่านนี้ข้อหาทำร้ายร่างกายคนในครอบครัว"

ทำไมหลีฮุยถึงยอมให้ญาติๆ พวกนั้นมาสูบเลือดสูบเนื้อ ทำไมต้องบีบให้ซือหว่านตายแล้วค่อยรับเมียน้อยเข้าบ้าน ก็เพราะเขารักหน้าตา

กลัวคนอื่นรู้ว่าเขาทำร้ายร่างกาย กลัวญาติๆ พวกนั้นนินทาลับหลังว่าเขาอกตัญญูผู้ใหญ่ ได้ดีแล้วลืมครอบครัว

หลีฮุยตอนที่กำลังรุ่งโรจน์จะรักหน้าตาที่สุด เพราะเงินหามาพอแล้ว ขาดแค่หน้าตาที่ยังหาไม่พอ

คนแบบนี้รับมือง่ายที่สุด

เล่นให้ตายได้ง่ายๆ

เป็นไปตามคาด มือที่กำไม้กวาดของหลีฮุยเกร็งแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยว แต่ทำได้แค่ทิ้งไม้กวาดลงอย่างเคียดแค้น ถ่มน้ำลายลงพื้น

"นังตัวซวยสองตัว เกิดมาก็เป็นตัวล้างผลาญ ไม่มีดีสักอย่าง ยังทำให้ฉันเสียเงินหลายแสน ต่อไปพวกแกอย่าหวังจะได้เงินจากฉันสักแดงเดียว! ไม่มีฉันเลี้ยง พวกแกก็อดตายห่าอยู่ในบ้านนี้แหละ!"

หลีเวินซูมองหลีฮุยเดินด่าออกไปด้วยสายตาเย็นชา

ตอนนี้เมียน้อยคนนั้นน่าจะยังไม่คลอด หลีฮุยเลยยังไม่มีความคิดจะหย่า

รอจนเมียน้อยคลอดลูกชาย เขาถึงจะรีบอยากหย่า แต่ก็ไม่อยากแบกรับชื่อเสียง "ทิ้งเมียคู่ทุกข์คู่ยาก" เลยร่วมมือกับเมียน้อยบีบซือหว่านให้ตาย

ช่างทั้งโง่ ทั้งเหี้ยมโหด และไร้มนุษยธรรมจริงๆ

สวรรค์ให้คนแบบนี้รวยได้สักครั้ง คงเพราะตาถั่วแน่ๆ

ซือหว่านมองหลีเวินซูทั้งโกรธทั้งร้อนใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ระหว่างสามีกับลูกสาว แน่นอนว่าเธอต้องเลือกลูกสาวอย่างไม่ต้องลังเล

"เสี่ยวซู เขาเป็นพ่อลูกนะ คราวหน้าอย่าพูดแบบนี้อีก ถ้าคนอื่นรู้เขาจะหาว่าลูกไม่มีคนสั่งสอน"

อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้หลีเวินซูเคยพูดอะไรที่ฟังดูนอกรีตใส่เธอมาแล้ว พอคราวนี้เธอพูดอีก ปฏิกิริยาของซือหว่านจึงไม่รุนแรงเท่าครั้งแรก

"แม่คะ ทำไมแม่ไม่ด่าหนูล่ะ"

"ด่าแล้วลูกจะเปลี่ยนไหม สุดท้ายคนกลางที่เข้าหน้าใครไม่ติดก็คือแม่อยู่ดี"

"ไม่หรอกค่ะ หนูจะไม่ยอมให้แม่อยู่ตรงกลางหรอก แม่จะอยู่ฝั่งหนูตลอดไป"

—

การครองชาร์ตหนึ่งสัปดาห์ของ "รถไฟสายมรณะ" ในที่สุดก็จบลง

ภารกิจที่ 1: ยอดเก็บเข้าชั้นหนึ่งพัน (อายุขัย 10)

ภารกิจที่ 2: ติดเหรียญสำเร็จ (อายุขัย 10)

ภารกิจที่ 3: รายได้จากแพลตฟอร์มต่อเดือน 4000 (อายุขัย 20)

[โฮสต์ที่รัก คุณทำภารกิจมือใหม่ด่านที่สี่สำเร็จแล้ว ได้รับอายุขัยรวม 23 ตอนนี้คุณเหลือเวลาชีวิต 54 วัน]

[โฮสต์ที่รัก ยินดีด้วยคุณได้รับค่าความนิยม 972 แต้ม แลกเป็นพลังงาน 972 แต้ม ระบบแบ่งไป 291.6 แต้ม โฮสต์ได้รับ 680.4 แต้ม]

หลีเวินซูถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่ใช่เพราะการรักษาอันดับมันยาก

แต่เป็นเพราะถ้าไม่ทำภารกิจที่สามเรื่องครองชาร์ตหนึ่งสัปดาห์ให้เสร็จ ต่อให้ภารกิจอื่นเสร็จแล้วก็จะไม่เปลี่ยนภารกิจชุดใหม่ เวลาหนึ่งสัปดาห์นี้เธอไม่รู้ว่าจะทำภารกิจเสร็จไปได้กี่อย่างแล้ว

โดนภารกิจครองชาร์ตอันเดียวยื้อไว้ จะไม่ให้หงุดหงิดได้ไง

พอเห็นพลังงานที่โดนระบบแบ่งไป หลีเวินซูก็หน้ามืดอีกรอบ

เธออุตส่าห์หลังขดหลังแข็งพิมพ์งาน ไอ้เจ้านี่วันๆ เกาะอยู่บนหัวเธออ่านนิยาย กล้าดียังไงมาแบ่งไปตั้งเยอะขนาดนั้น!

ระบบกอดพลังงานที่เพิ่งได้มาหัวเราะร่า ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าโฮสต์สุดที่รักเกิดจิตสังหารต่อตัวเองเข้าแล้ว

เรื่องติดเหรียญความจริงก็ทำได้ตั้งนานแล้ว เพียงแต่หลีเวินซูหาข้ออ้างเลื่อนมาตลอด

เพราะเธอคิดว่ารายการภารกิจอาจจะมีภารกิจนี้โผล่มา ขนาดเรื่องเซ็นสัญญายังมี ทำไมเรื่องติดเหรียญจะไม่มี

อะไรที่เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้ หลีเวินซูไม่มีทางมืออ่อนแน่นอน

เป็นไปตามคาด สิบวัน!

หลีเวินซูทักแชตหาหลิวซิงทันที บอกเรื่องจะติดเหรียญ

จากนั้นก็ไปพิมพ์งานอย่างอารมณ์ดี