บทที่ 3 เขียนแนวอินฟินิตโฟลว์เถอะ

บทที่ 3 เขียนแนวอินฟินิตโฟลว์เถอะ

เฉินฉินพอได้ยิน ดวงตาก็ลุกวาวทันที เต็มไปด้วยความโลภและความไม่ยินยอม

พี่ใหญ่ก็นะ ซื้อแจกันแพงขนาดนั้น แถมยังให้คนนอกอีก

เธอหยิบฉวยของอย่างหน้าด้านๆ จนชินแล้ว รีบพูดขึ้นทันทีว่า “จะเอาอันนี้แหละ อย่างอื่นพวกเราไม่เอา ซือหว่านเธอไปเอาแจกันนั่นมาให้ฉัน แจกันใบเดียวต้องซื้อแพงขนาดนั้น พี่ใหญ่ก็ช่างกล้าจ่าย”

ซือหว่านส่ายหน้า พูดว่า “ไม่ได้ อันนี้ไม่ได้...”

น่าเสียดายที่ปากเธอไวสู้เฉินฉินไม่ได้เลย

พอเห็นเธอส่ายหน้าปฏิเสธ แม้แต่เย่ซิงยังเชื่อคำพูดของหลีเวินซูไปแล้วหลายส่วน

เพราะปกติพวกเธอหยิบอะไรไป ซือหว่านไม่เคยปฏิเสธเลย

เฉินฉินรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน “บ้านนี้มีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าไม่ได้? ฉันเป็นน้องสาวพี่ใหญ่ เทียบกับคนนอกอย่างเธอไม่ได้หรือไง ต่อให้ฉันไปบอกพี่ใหญ่ เขาก็ต้องเต็มใจยกของชิ้นนี้ให้ฉันอยู่แล้ว”

เย่ซิงขวางซือหว่านที่กำลังจะขึ้นไปห้าม

“ป้าสะใภ้ ป้าให้ลุงซื้อใหม่ให้คราวหลังก็ได้นี่นา จะรีบร้อนทำไม หรือว่าป้าไม่เห็นพวกเราเป็นญาติ แค่ของราคาไม่กี่หมื่นก็ไม่อยากจะให้”

ซือหว่านนิสัยเฉื่อยชา ปกติไม่ค่อยได้สุงสิงกับใคร พอรีบเข้า ก็ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

เธอส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปที่หลีเวินซู

หลีเวินซูดึงเธอมา ปลอบว่า “ไม่เป็นไรค่ะ”

—

สองแม่ลูกเฉินฉินกอดของกลับไปอย่างพอใจ

ต่อให้พวกเธอไม่รู้ว่ามันคือแจกันอะไร แต่แจกันใบนี้มีฝาครอบป้องกันไว้ ดูรูปลักษณ์ภายนอกก็รู้ว่าไม่ธรรมดา มองปราดเดียวก็ถูกใจเลย

ซือหว่านรอจนพวกเธอไปนานแล้ว ถึงได้สติกลับมา เรียบเรียงคำพูดได้ เธอตีหลีเวินซูเบาๆ อย่างตำหนิ

“ทีนี้จะทำยังไง ดูซิพ่อกลับมาจะอธิบายยังไง”

นั่นมันหลายแสนเชียวนะ ถ้าไม่ใช่เพราะการร่วมมือครั้งสำคัญ หลีฮุยไม่มีทางควักเงินซื้อแจกันใบหนึ่งเด็ดขาด

หลีเวินซูยิ้มแล้วเข้าไปคลอเคลีย สูดดมกลิ่นที่คุ้นเคยบนตัวแม่ ขอบตาเธอแดงระเรื่อขึ้นมาเงียบๆ

“แม่คะ หนูอยากกินซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน”

“กินๆๆ รู้จักแต่กิน... เฮ้อ ตอนเย็นอยากกินอะไรอีก? แม่จะไปทำให้”

“อยากกินทุกอย่างเลยค่ะ”

แม่คงไม่รู้หรอก หนูคิดถึงมันมาหลายปีแล้ว หลังจากแม่เสียไป กินอะไรก็ไม่มีรสชาติอีกเลย

—

หลีเวินซูยกเก้าอี้มานั่งในครัว ช่วยแม่เด็ดผัก

แม่บ่นพึมพำอยู่ข้างๆ เรื่องพ่อ

หลีเวินซูฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

ชาติที่แล้ว แม่ถูกหลีฮุยกับรักแรกที่เป็นเมียน้อยที่เขาพาเข้าบ้าน บีบจนกระโดดตึกฆ่าตัวตาย

ตอนที่ซือหว่านแต่งงานกับหลีฮุย เขายังไม่รวย เธออยู่เคียงข้างเขาผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด แม้กระทั่งตอนที่เขาเริ่มสร้างธุรกิจ ไม่มีรายได้อะไรเลย

ก็เป็นเธอที่ไปทำงานรับจ้างสารพัด แบกรับค่าใช้จ่ายในบ้าน

แม่คงไม่รู้ สามีที่แม่เทิดทูนบูชา นอกใจ มีลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอก แถมยังวางแผนจะเอาชีวิตแม่

หลังจากซือหว่านตาย หลีเวินซูสติแตกอาละวาดที่บ้าน ถูกเมียน้อยหาเรื่องขังไว้ในบ้าน ไม่ให้ไปโรงเรียน

หลังจากนั้นก็บอกว่าเธอป่วยทางจิต ให้เธอพักการเรียน จับส่งโรงพยาบาลบ้า ขังไว้ถึงสองปีเต็ม

หลีเวินซูจำวันครบรอบวันตายของแม่ได้เสมอ นั่นเป็นเขตหวงห้ามที่เธอไม่กล้าแตะต้องมาตลอดแปดปีเพราะความรู้สึกผิด มันจะมาถึงในอีกสามเดือนข้างหน้า

การตายของแม่ เธอก็มีส่วนผิดด้วย

—

ทานมื้อเย็นเสร็จ หลีเวินซูกลับเข้าห้อง

ลูบคลำทุกมุมในห้องตัวเอง รำลึกความหลัง แล้วเธอก็นึกขึ้นได้

ตอนนี้ บ้านเธอยังไม่มีคอมพิวเตอร์นี่นา

แม้ตระกูลหลีตอนนี้จะรวย แต่เงินของหลีฮุยไม่เคยตกถึงเธอกับแม่เลย

คนบ้านตระกูลหลีความคิดยิ่งกว่าคนโบราณเสียอีก ยึดมั่นอย่างแน่วแน่ว่าเมียกับลูกสาวเป็นคนนอก

หลีฮุยทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดี แม้จะทันยุคสมัย กลายเป็นหมูที่บินได้ในกระแสลม แต่เงินที่ใช้กับสองแม่ลูกขี้เหนียวราวกับแหล่งน้ำในทะเลทราย

แต่เงินที่ใช้กับเมียน้อยและลูกนอกสมรสนั้น ค่อนข้างจะอธิบายคำว่าใช้เงินเหมือนเทน้ำได้ดี หมูป่าติดสัดก็เป็นแบบนี้แหละ

ดังนั้นแม้หลีเวินซูจะดูเหมือนลูกเศรษฐี แต่จริงๆ แล้วใช้ชีวิตค่อนข้างขัดสน

เมื่อก่อนหลีฮุยไม่ให้เงิน เธอยังเคยขนของในห้องทำงานเขาออกไปขาย พอถูกจับได้ก็บอกว่าญาติเขาหยิบไป เพราะคนพวกนั้นเองก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองจิ๊กอะไรไปบ้าง

หลีเวินซูคิดว่า เอาล่ะ เธอขอถอนคำพูดที่ว่าจะไม่ไปหมู่บ้านมือใหม่จนกว่าจะอัปเกรด ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ยังไงก็ต้องไปปั่นนิยายที่นั่น

ถึงตอนนี้จะเป็นยุคสื่อสิ่งพิมพ์ แต่เธอก็ไม่อยากเขียนใส่กระดาษส่งต้นฉบับอยู่ดี

ปั่นนิยายในคอมมานาน ความเร็วในการพิมพ์ของเธอพุ่งทะยาน แต่เขียนหนังสือเนี่ย... ไม่ไหวจริงๆ

มองดูการบ้านปิดเทอมฤดูร้อนที่ยังทำไม่เสร็จบนโต๊ะ นึกถึงคำพูดของเฉินฉินข้างล่างเมื่อกี้

หลีเวินซูจำได้ลางๆ ว่า ผลการเรียนตอนมัธยมต้นของเธอโดดเด่นมาก สอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังห้องคิงได้ด้วยคะแนนยอดเยี่ยม แต่พอขึ้นม.ปลาย เพราะติดนิยายสารพัด และช่วงวัยต่อต้าน

ทำให้ผลการเรียนตกลงไปบ้าง

ปลายเทอมม.4 ก็ป่วยหนัก ผลการเรียนยิ่งเละเทะ ม.5 ก็เลยถูกไล่ออกจากห้องคิง ไปอยู่ห้องธรรมดา

แถมยังเป็นห้องที่บรรยากาศแย่ที่สุดในโรงเรียน

แต่เธอก็เรียนได้ไม่นาน ก็ถูกบังคับให้พักการเรียน

—

พอคิดว่าตัวเองจะได้กลับไปเรียนอีกครั้ง ได้สัมผัสชีวิตในโรงเรียนที่ยังไปไม่สุดอีกหน หลีเวินซูก็ยังรู้สึกคาดหวังอยู่มาก

“ระบบ ฉันจะเข้าพื้นที่ระบบ”

หลีเวินซูนอนลงบนเตียง หลับตานึกในใจ

“โฮสต์แค่หลับตาแล้วนึกถึงพื้นที่ระบบ ลืมตาก็เข้ามาได้แล้วล่ะ!”

พอได้ยินหลีเวินซูบอกว่าจะเข้ามา ระบบก็ตื่นเต้นทิ้งดอกไม้ที่ใช้ฆ่าเวลา รีบไปต้อนรับหลีเวินซู

อาจเป็นเพราะเพิ่งเกิด หลีเวินซูเป็นคนแรกที่มันลืมตามาเจอ และเป็นโฮสต์ที่ปักใจเลือกตั้งแต่แรกเห็น

ระบบจึงติดหลีเวินซูมาก

เพียงแต่กลัวว่าเธอยังโกรธเรื่องที่มันเผลอทับเธอตาย เลยไม่กล้าเข้าใกล้มาก กลัวจะทำให้เธอรำคาญ

—

พอหลีเวินซูมาถึงพื้นที่ระบบ ก็พุ่งตรงไปที่กระท่อมมือใหม่

นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ เปิดคอมพิวเตอร์

คอมพิวเตอร์เครื่องนี้ดูเก่ากึก ไม่นึกเลยว่าจะไม่กระตุกสักนิด

หลีเวินซูค้นหาเว็บไซต์นิยาย เธอเห็นเว็บไซต์ที่เธอเคยสังกัดในชาติที่แล้ว

แต่ชาตินี้เธอไม่คิดจะอยู่ที่นั่น

เว็บนั้นทำเธอแสบมาหลายครั้ง ทั้งเรื่องลอกเลียนแบบ ข่าวลือ ใส่ร้าย กดดัน นับไม่ถ้วน แม้ภายหลังเธอจะยกเลิกสัญญากับเว็บได้สำเร็จ แต่ก็ถูกฝ่ายนั้นงับเนื้อหลุดไปก้อนโตเหมือนกัน

เพียงแต่ฝ่ายนั้นต่อมาก็ถูกเธอตบหน้าหงายไปเหมือนกันนั่นแหละ

เว็บใหญ่อื่นๆ ที่พอจะเอ่ยชื่อได้ ก็มีข้อดีข้อเสียต่างกันไป วีรกรรมในอนาคตก็มีให้เห็นเพียบ

ถ้าไม่ใช่เพราะภารกิจบังคับให้สมัครบัญชีนักเขียน และเธอรีบต้องการพลังงานกับอายุขัย

เธออยากจะทำเองคนเดียวจริงๆ

แต่ต่อให้เป็นในอนาคต นักเขียนที่ไม่มีเว็บไซต์คอยหนุนหลัง ก็ยากที่จะแจ้งเกิดได้ในเวลาอันสั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่อินเทอร์เน็ตยังไม่แพร่หลายเลย

หลีเวินซูไปเจอเว็บเล็กๆ เว็บหนึ่งในซอกหลืบ ชื่อว่าเว็บเชอร์รี่ เป็นเว็บเล็กๆ ที่ชาติที่แล้วไม่เคยได้ยินชื่อเลย

อาจเป็นไปได้ว่าเจ๊งไปกลางทาง

หน้าเว็บดูเรียบง่าย แต่สวัสดิการนักเขียนที่ให้กลับดีเกินคาด

แม้จะเทียบไม่ได้กับเว็บใหญ่ แต่สวัสดิการระดับนี้ สำหรับเว็บเล็กๆ ถือว่าใจป้ำมากแล้ว

แถมระบบการโปรโมทและดูแลเว็บไซต์ดูเหมือนจะมีความเป็นมืออาชีพมากแล้วด้วย

หลีเวินซูถึงขั้นรู้สึกว่า เว็บนี้ในอนาคตน่าจะครองตลาดได้ส่วนหนึ่งเลยทีเดียว

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงหายไปจากสายตาผู้คน

หลีเวินซูดูนิยายในหน้าเว็บคร่าวๆ

ยังเป็นนิยายพล็อตตลาดแบบเก่าๆ อยู่เลย

แนวเรื่องก็น้อย

ดูแวบเดียวในกระดานจัดอันดับ แทบจะเป็นพล็อตเดียวกันหมด แค่เปลี่ยนชื่อเรื่องเท่านั้นเอง

หลีเวินซูไม่ดูอะไรมากอีก รีบสมัครบัญชีนักเขียนอย่างรวดเร็ว

ระบบบินมาข้างตัวเธอ ค่อยๆ ร่อนลงบนหัวเธออย่างระมัดระวัง

“โฮสต์ คุณจะเขียนนิยายแบบไหนเหรอ”

“แนวอินฟินิตโฟลว์”

(*อินฟินิตโฟลว์ คือแนวเกมสยองขวัญไร้ที่สิ้นสุด)

พอดีเป็นเรื่องที่หลีเวินซูกำลังเขียนค้างอยู่ในชาติที่แล้ว

พล็อตเรื่องอะไรต่างๆ เธอยังจำได้แม่น ลงมือเขียนได้เลย ไม่จำเป็นต้องเรียบเรียงใหม่ ประหยัดเวลาไปได้เยอะ