บทที่ 272 คุณพ่อในยุค 70 เกิดใหม่แล้ว 19

บทที่ 272 คุณพ่อในยุค 70 เกิดใหม่แล้ว 19

เธอออกแรงบิด เหยียนเหยียนเจ็บจนสูดปาก แต่เขาก็เหมือนหมาป่าที่คาบเนื้อไว้ ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมปล่อย

ไป๋ซ่านบิดต่อ เขาก็ร้องโอดโอยไปพลางจูบต่ออย่างดุเดือด!

ไป๋ซ่านขำจนตัวสั่น เห็นเขายังไม่หยุดก็ยื่นมือไปจี้เอวเขา เหยียนเหยียนก็เอาคืน ทั้งสองฟัดกันนัวเนียอยู่บนก้อนหินก้อนใหญ่

เหยียนเหยียนจ้องมองรอยยิ้มของไป๋ซ่าน นี่คือผู้หญิงที่เขารักมาไม่รู้กี่ภพกี่ชาติ

ความรักเกิดขึ้นเมื่อใดไม่อาจรู้ รู้เพียงรักลึกซึ้ง

เขาไม่รู้ว่าตัวเองชอบเธอมากแค่ไหน แต่เขารู้ว่าขอแค่มีเธอ เขายอมแลกทุกอย่างบนโลกใบนี้

ไป๋ซ่านก็มองเขา สายตาที่สบกันเต็มไปด้วยความสุขและความปิติยินดี

ไม่ว่าอดีตจะผ่านอะไรมา แต่วินาทีนี้คุ้มค่า...

เหยียนเหยียนขยับเข้ามาใกล้ด้วยใจเต้นระรัว เสียงทุ้มต่ำอ่อนโยน แต่น้ำเสียงกลับเหมือนเด็กน้อยอ้อนขอลูกอม

"ซ่านซ่าน ผมบรรลุนิติภาวะแล้วนะ..."

ไป๋ซ่านใจสั่นระริกเพราะประโยคเดียวของเขา แต่ก็แสร้งทำเป็นใจเย็น

"อ้อ ฉันรู้แล้ว"

"ผมบรรลุนิติภาวะแล้ว..."

"ที่บ้านเหมือนจะเรียกนายกลับไปกินข้าวนะ!"

"ผมบรรลุนิติภาวะแล้ว..."

"เอ๊ะ? เหมือนฉันได้ยินเสียงฮุ่ยเอ๋อร์ร้องไห้ ฉันไปดูก่อนนะ!"

ไป๋ซ่านออกแรงผลักเหยียนเหยียนออก ลุกขึ้นวิ่งหนีไปทันที

เหยียนเหยียน: ...

เขาส่ายหน้ายิ้มเบาๆ หนีได้ชั่วคราว ดูซิว่าจะหนีได้ชั่วชีวิตไหม

ต่อให้หนีได้ชาตินี้ พวกเขาก็ยังมีกันและกันไปอีกทุกภพทุกชาติ...

ไป๋ซ่านวิ่งกลับบ้านหน้าตื่น ตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่บ้านหลังเก่าแล้ว แต่สร้างบ้านทรงยุโรปหลังเล็กๆ กลุ่มหนึ่งไว้ตรงครึ่งเขาที่ขุดเจอน้ำพุร้อน

นอกจากครอบครัวพวกเขา คนงานที่ทำงานบนเขาก็พักอาศัยอยู่ที่นี่ด้วย

ไป๋ซ่านกลับถึงบ้านหน้ายังแดงก่ำ ไป๋หยวนกับไป๋ฮุ่ยเห็นเข้าก็นึกว่าเธอเป็นไข้

สองพี่น้องรุมถามไถ่อาการด้วยความเป็นห่วง จนแน่ใจว่าแม่ไม่เป็นไรถึงได้กลับไปเล่นต่อ

คืนนั้นทั้งคืน ในหัวไป๋ซ่านมีแต่ประโยคนั้นของเหยียนเหยียน... ซ่านซ่าน ผมบรรลุนิติภาวะแล้วนะ...

พอหลับไป เธอก็ฝันว่าทำงานตามปกติ เข้าไปในออฟฟิศ เหยียนเหยียนนั่งพิงโต๊ะทำงานของเธอ

"ซ่านซ่าน ผมบรรลุนิติภาวะแล้วนะ..."

เธอไปตรวจโรงงาน เหยียนเหยียนนั่งอยู่บนสายพานการผลิต

"ซ่านซ่าน ผมบรรลุนิติภาวะแล้วนะ..."

เธอไปฟาร์มหมู เหยียนเหยียนยืนอยู่ท่ามกลางฝูงหมู

"ซ่านซ่าน ผมบรรลุนิติภาวะแล้วนะ..."

เธอกลับบ้าน เหยียนเหยียนเสื้อผ้าหลุดลุ่ยนอนอยู่บนเตียงเธอ

"ซ่านซ่าน ผมบรรลุนิติภาวะแล้วนะ..."

อ๊ากกกกก!

ไป๋ซ่านสะดุ้งตื่นจากฝันแทบคลั่ง รู้สึกสมองตัวเองเต็มไปด้วยเรื่องลามก

ในขณะเดียวกัน พี่รองเหลียงกำลังนอนลืมตาโพลงจ้องเพดานในความมืด

"ตกลงฉันไปทำให้น้องสามโกรธตรงไหนกันแน่?"

เขาคิดจนหัวแทบแตกก็คิดไม่ออก...

วันต่อมาเหยียนเหยียนออกจากบ้าน พี่รองเหลียงคิดแล้วคิดอีก ก็แอบลุกขึ้นสะกดรอยตามไป วันนี้เขาต้องหาโอกาสถามให้รู้เรื่องว่าตัวเองไปทำอะไรให้ขุ่นเคือง ไม่ใช่ตอนเด็กๆ ที่เขาห้ามไม่ให้น้องกินอึสักหน่อย แค่เรื่องนั้นเรื่องเดียว น้องก็ควรขอบคุณเขาไปชั่วชีวิตแล้ว!

เขาเดินตามหลังเหยียนเหยียน เห็นน้องชายเดินขึ้นเขาไปตรงๆ ในใจก็คิดว่า นี่มันอยู่ปีสามแล้ว ยังจะไปหาไป๋หยวนเล่นอยู่อีกเหรอ?

ช่างเป็นน้องชายที่ซื่อบื้อจริงๆ แต่ยิ่งตามก็ยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ นี่ไม่ใช่ทางไปบ้านตระกูลไป๋สักหน่อย จากนั้นเขาก็เห็นน้องสามเดินไปที่ลานโล่งที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ ตรงนั้นไม่มีอะไรเลย นอกจากก้อนหินใหญ่กว้างยาวกว่าเมตรก้อนหนึ่ง

ท่ามกลางสายตางุนงงของพี่รอง เขาก็เห็นน้องสามนอนลงบนก้อนหินอย่างมีความสุข หัวเราะไปพลางทำปากจู๋จูบก้อนหินไปพลาง...

พี่รองเหลียง: ???

เขาค้นพบความลับสุดยอดอะไรเข้าเนี่ย?

เขาลงจากเขาด้วยความตกตะลึงจนหุบปากไม่ลง พระเจ้าเปิดประตูให้น้องสามตั้งหลายบาน ที่แท้ก็ปิดหน้าต่างบานนี้ไว้

ต่อไปนี้เขาจะไม่ถือสาหาความน้องอีกแล้ว น้องอยากว่าอะไรเขาก็ตามสบายเลย!

ฮือๆๆ น้องสามที่น่าสงสาร ไม่รู้ว่าโรคนี้รักษาหายไหม

"สรุปแล้ว ฉันไปทำให้น้องสามโกรธตรงไหน?"

...

ในขณะเดียวกัน ที่ชานเมืองอำเภอที่ไม่ไกลนัก ประตูเหล็กบานหนึ่งถูกผลักเปิดออกเสียงดังเอี๊ยด ชายรูปร่างผอมแห้งผมขาวโพลนเดินออกมาจากข้างใน

เขาเดินออกมาพลางโค้งตัวคำนับไม่หยุด รอยยิ้มบนใบหน้าดูแห้งแล้งและฝืนทน

เหลียงเหวิน ออกจากคุกแล้ว...

เขายกมือบังแสงแดดที่สาดส่องลงมา หรี่ตามอง รู้สึกสับสนไปชั่วขณะ

เขาควรไปที่ไหนดี

หลังเกิดเรื่องเขาก็ถูกส่งตัวกลับมารับโทษที่ภูมิลำเนา ทรัพย์สินที่เคยหามาได้ ถูกยึดบ้าง ถูกขโมยหนีไปบ้าง

หงนีกับซุนผิงยังจับตัวไม่ได้

เขาไม่เหลืออะไรเลย

จู่ๆ เหลียงเหวินก็รู้สึกเหมือนชาติที่แล้ว ยากจนข้นแค้นเหมือนเดิม ราวกับเขาไม่เคยเกิดใหม่ ไม่เคยมีลาภยศสรรเสริญใดๆ

แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ หรือว่าเขาเกิดใหม่เพื่อมาติดคุกแค่นั้น?

เขายืนนิ่งอยู่พักใหญ่ กลับทางใต้? ไม่มีค่ารถ

กลับหมู่บ้าน? ไม่ได้ ไป๋ซ่านเห็นเขาต้องตามรังควานไม่เลิกแน่

ไม่ขอคนก็ขอเงิน น่ารำคาญจะตาย

คิดไปคิดมา สุดท้ายเขากลับไปที่ตัวตำบล หาอะไรทำหาเงินกินข้าวก่อน

จุดเริ่มต้นครั้งก่อนคือที่บ้านแม่ม่ายเฉา ครั้งนี้เขาก็ซมซานกลับไปที่บ้านแม่ม่ายเฉาอีกครั้ง บ้านหลังนั้นทรุดโทรม หญ้าขึ้นรกเต็มลานบ้าน ดูออกว่าเจ้าของบ้านไม่กลับมานานแล้ว

ใช่สิ แม่ม่ายเฉาแต่งงานใหม่แล้ว หลังจากไปทางใต้กับเขาไม่นาน ก็หาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ เขาเริ่มรังเกียจที่แม่ม่ายเฉาอายุมาก แม่ม่ายเฉาเลยแบ่งเงินแล้วไปแต่งงานกับพ่อค้าฮ่องกงที่แก่กว่าไปอยู่ที่ฮ่องกง

เขาปีนกำแพงเข้าบ้าน ยึดที่นี่เป็นที่ซุกหัวนอน

พักผ่อนครึ่งค่อนวัน ท้องร้องจ๊อกๆ เขาเลยวิ่งไปหาเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวสมัยก่อนเพื่อยืมเงิน

แต่เพื่อนพวกนั้นพออายุมากขึ้นก็มีครอบครัวมีการงานมั่นคงกันหมด

ไม่มีใครอยากยุ่งกับเขา ยิ่งตอนที่เขาร่ำรวยเขาก็ไม่เคยสนใจใคร มีแค่เพื่อนคนหนึ่งที่ใจอ่อน ทนการตื๊อของเขาไม่ไหวเลยให้ยืมมา 10 หยวน

เหลียงเหวินใช้เงิน 10 หยวนนั้นซื้อข้าวกินกันตาย แล้วเริ่มหางานรับจ้างทั่วไปทำในตำบล

เขาคิดว่าพอเก็บเงินได้พอ เขาจะกลับไปทางใต้ อยู่ในที่กันดารแบบนี้จะมีความก้าวหน้าอะไร? อยากรวยต้องลงใต้!

เขานั่งยองๆ กินข้าวอยู่ริมถนนพลางตัดสินใจอย่างแน่วแน่

คนงานที่ทำงานด้วยกันกำลังคุยกันอยู่ข้างๆ

"ของที่ลงรอบนี้ ของหมู่บ้านตระกูลเหลียงอีกแล้วเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ของทางโน้นเยอะจะตาย ไม่งั้นคงไม่ต้องใช้คนเยอะขนาดนี้หรอก รีบกินเถอะ เดี๋ยวรถมาอีกเพียบ"

หมู่บ้านตระกูลเหลียง?

เหลียงเหวินชะงัก ใช่หมู่บ้านตระกูลเหลียงที่เขาคิดหรือเปล่า?

เขารีบกลืนข้าวในปาก "พี่ชาย! หมู่บ้านตระกูลเหลียงที่พวกพี่พูดถึง คือที่ไหนเหรอ?"

คนที่เขาถามหันมามอง "แถวนี้จะมีหมู่บ้านตระกูลเหลียงสักกี่แห่งกันเชียว? ก็ที่อยู่ติดภูเขาหานซานนั่นแหละ!"

เป็นหมู่บ้านตระกูลเหลียงที่เขาโตมาจริงๆ ด้วย!

"พี่ชาย ของพวกนี้มาจากหมู่บ้านตระกูลเหลียงหมดเลยเหรอ?"

"ใช่สิ นายเพิ่งกลับมาจากต่างถิ่นล่ะสิ หมู่บ้านตระกูลเหลียงไม่ใช่หมู่บ้านตระกูลเหลียงเมื่อก่อนแล้วนะ ในหมู่บ้านมีหงส์ทองตัวหนึ่ง พาคนทั้งหมู่บ้านรวยกันหมดแล้ว!"

เหลียงเหวินรับไม่ได้ หมู่บ้านตระกูลเหลียง ก็คือหมู่บ้านตระกูลเหลียงไม่ใช่เหรอ?

ชาติที่แล้วก็เป็นหมู่บ้านธรรมดาๆ จนวันตาย ชาตินี้จะเปลี่ยนไปได้ยังไง?

เขาสังหรณ์ใจไม่ดี

"หงส์ทองตัวนั้นคือ...?"

"ไป๋ซ่านไง นักธุรกิจหญิงในตำนานของมณฑลเรา! นายคงไม่ได้เพิ่งออกมาจากข้างในหรอกนะ เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้?"

เปรี้ยง! เหลียงเหวินรู้สึกเหมือนโลกถล่มทลายลงตรงหน้า...