บทที่ 198 ตอนพิเศษ 2

บทที่ 198 ตอนพิเศษ 2

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ผู้หญิงที่สวมเสื้อคอเต่าแขนยาวขายาว และผู้ชายที่สวมเสื้อคอเต่าแขนยาวขายาวเช่นกัน ได้รับใบหย่าโดยมีเจียซั่วและลั่วจื่อคอยเป็นเพื่อน

แม้กลุ่มของพวกเขาจะดูแปลกประหลาดไปบ้าง แต่เจ้าหน้าที่ที่คุ้นเคยกับเจียซั่วและลั่วจื่อเป็นอย่างดีก็ดำเนินการให้พวกเขาอย่างรวดเร็ว

ผู้หญิงคนนั้นถือใบหย่ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป

เหมือนกับนักโทษประหารที่จู่ ๆ ก็ได้รับประกาศว่าพ้นผิดและถูกปล่อยตัว

ความประหลาดใจและความยินดีอย่างมหาศาลถาโถมเข้าใส่เธอ

ทำให้เธอยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบระยะเวลานาน

เธอขอบคุณเจียซั่วและลั่วจื่อจากใจจริง

เป็นพวกเขาที่มอบชีวิตใหม่ให้เธออีกครั้ง

เธอเรียนจบครู เดิมทีตั้งใจว่าเรียนจบจะไปเป็นครูอาสาในชนบท แต่ถูกทางบ้านขัดขวาง และจับแต่งงาน ครั้งนี้ ในที่สุดเธอก็จะได้ไปทำตามความฝันเสียที

ครั้งนี้ เธอจะไม่อยู่เพื่อคนอื่นอีกแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมา แล้วเดินหน้าเข้าสู่ชีวิตใหม่ของเธอ

ส่วนผู้ชายคนนั้น ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาก็ไม่มีใครพบเห็นเขาอีกเลย...

...

เจียซั่วเดินออกมาจากห้องลับ ล้างมือด้วยแอลกอฮอล์

"รีดเลือดหมดแล้วเหรอ?"

"อืม ไปกันเถอะ"

เจียซั่วก้าวเท้ายาว ๆ เดินนำออกไปก่อน

ลั่วจื่อเดินตามหลังพลางขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกอึดอัดบอกไม่ถูกเขารู้สึกว่าช่วงนี้เจียซั่วเย็นชากับเขาแปลก ๆ

หรือว่าจะรังเกียจที่เขาโง่เกินไป?

แต่ช่วงนี้เขาก็ไม่ได้โดนหลอกแล้วนะ?

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ เป็นวันที่สองครอบครัวจะมารวมตัวกินข้าวด้วยกันทุกสัปดาห์

แต่พอพวกเขากลับถึงบ้าน กลับพบว่าที่บ้านกำลังวุ่นวายโกลาหล

ลั่วเหยาทั้งร้อนรนทั้งโกรธ เดินวนไปวนมาอยู่กลางบ้าน

ไป๋ซ่านกุมขมับด้วยความจนใจ

หลีเยว่... เอ๊ะ? หลีเยว่ล่ะ?

"พี่ครับ พี่สะใภ้ไปไหนเหรอ?"

ลั่วเหยาหยุดเดินหันมามองลั่วจื่อแวบหนึ่ง อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร สุดท้ายก็กระทืบเท้า แล้วเดินวนต่อ

ไป๋ซ่านกลอกตามองบน

"พี่สะใภ้เธอหนีออกจากบ้านไปแล้ว"

ลั่วจื่อ: ???

"นักร้องที่เธอชอบที่สุด คนที่ชื่อหนานผู่นั่นแหละ วันนี้เป็นคอนเสิร์ตอำลาของเขา พี่สะใภ้เธอแอบหนีไปดูคอนเสิร์ตแล้ว"

ไม่พูดก็ยังพอทน พอพูดขึ้นมาลั่วเหยาก็ยิ่งเดินวนเร็วขึ้นกว่าเดิม

ลั่วจื่อกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก

"พี่ ก็แค่ไปดูคอนเสิร์ตเอง ไม่เห็นมีอะไรเลย"

ลั่วเหยาทำหน้าทั้งโกรธทั้งน้อยใจ

"ฉันไม่ได้โกรธเพราะเรื่องนี้ ก็เห็นอยู่ว่าฉัน... โอ๊ย ไม่คุยกับนายแล้ว ฉันจะไปตามหาเธอที่คอนเสิร์ต"

ลั่วเหยาสาวเท้าก้าวฉับ ๆ

"พี่! รอผมด้วย!"

ลั่วจื่อรีบตามไป

เจียซั่วขยับปลายเท้า แต่ตัวกลับไม่ได้ตามออกไป

ไป๋ซ่านพิจารณาเขา เดิมทีเจียซั่วก็ไม่ใช่คนชอบพูดเล่นอยู่แล้ว ไม่เจอกันไม่กี่วันยิ่งดูเย็นชาขึ้นไปอีก เอาไปตั้งไว้ในบ้านคงไม่ต้องเปิดแอร์แล้วมั้ง

"เป็นอะไรไป เล่าให้แม่ฟังหน่อยสิ"

เจียซั่วไม่อยากพูด แต่เขาก็ไม่รู้จะไปพูดกับใครได้นอกจากแม่

"แม่ครับ ผมจะเป็นเหมือนเย่เหลิ่งจิ่วไหม?"

"ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?"

ไป๋ซ่านมองเขาด้วยความแปลกใจ

"เพราะ... ในตัวผมมีเลือดของเขาไหลเวียนอยู่..."

และยิ่งไปกว่านั้น คือความคิดและแรงกระตุ้นบางอย่างที่ถูกกดทับไว้เหล่านั้น

"แล้วลูกอยากเป็นคนแบบเขาไหม?"

"ผมไม่อยาก!"

เขากับแม่ต่างเป็นเหยื่อในตอนนั้น เขาจะไปอยากเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง

"อ้อ งั้นลูกก็แค่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเหรอ?"

"ผม..."

อาจจะใช่

ตอนไม่เคยครอบครองก็ไม่เป็นไร แต่พอได้ครอบครองแล้วก็จะยิ่งต้องการมากขึ้นไปอีก เขากลัวว่าวันหนึ่งตัวเองจะควบคุมตัวเองไม่ได้ กลัวว่าตัวเองจะไปทำร้าย...

ไป๋ซ่านตบหลังมือเขาเบา ๆ

"ไปเถอะ พวกเราไปตามหาน้าหลีเยว่ของลูกกัน"

...

ตอนที่พวกเขาไปถึง คอนเสิร์ตจบลงแล้ว

ผู้คนเข้าแถวทยอยเดินออกมาจากทางออก ลั่วเหยาและลั่วจื่อรออยู่หน้าทางออก ทั้งสองคนนั่งยอง ๆ เอามือเท้าคาง มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน

ไป๋ซ่านและเจียซั่วสบตากัน แล้วส่ายหน้า

ตอนที่หลีเยว่เดินออกมาจากคอนเสิร์ตด้วยความดีใจ สิ่งที่เห็นคือคนสี่คนกำลังนั่งยอง ๆ เอามือเท้าคาง จ้องมองมาที่เธอเขม็ง

หลีเยว่ใจคอไม่ดี หันหลังกลับเตรียมจะเดินหนี แต่น่าเสียดายที่ถูกรปภ.ขวางไว้

เธอหมดหนทาง ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินออกมา

"แฮะ ๆ... มากันครบเลยเหรอ"

หลีเยว่รู้สึกว่าตัวเองไม่เคยยิ้มปลอมขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

"หึ!"

ลั่วเหยาลุกขึ้นยืน สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

"ทำไมถึงไม่บอกฉัน?"

"ฉะ ฉันกลัวคุณไม่ยอมนี่นา?"

พอยิ่งได้ยินแบบนี้ลั่วเหยาก็ยิ่งโกรธ เขาคว้าข้อมือหลีเยว่

"คุณมากับผม!"

ลั่วจื่อเห็นพี่ชายตัวเองดูดุ ๆ นึกว่าทั้งสองคนจะทะเลาะกัน เลยรีบวิ่งตามไป

ไป๋ซ่านและเจียซั่วก็ตามไปติด ๆ

ลั่วเหยาลากหลีเยว่เดินไปทางด้านหลังสถานที่จัดงาน หลีเยว่ทำปากยื่นด้วยความน้อยใจ

เธอก็แค่ชอบหนานผู่เอง ใครบอกว่าแต่งงานแล้วห้ามติ่งดารากันล่ะ?

แถมยังเป็นคอนเสิร์ตอำลาด้วยนะ!

หลีเยว่ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ ก็แค่แอบออกมาดูคอนเสิร์ต จำเป็นต้องโกรธขนาดนี้เลยเหรอ?

จนกระทั่งเดินไปถึงประตูหลัง ชายหนุ่มห้อยบัตรทีมงานคนหนึ่งกำลังรออยู่

พอเห็นลั่วเหยาเดินมาก็รีบโบกมือ

"เร็ว ๆๆ รีบตามผมมา! อาจารย์หนานผู่กำลังรอพวกคุณอยู่!"

หนะ... หนานผู่รอพวกเขาอยู่?

หลีเยว่ถูกพาไปที่ห้องแต่งหน้าหลังเวทีด้วยอาการมึนงงเหมือนคนยังไม่ตื่นนอน

พอผลักประตูเข้าไป ไอดอลที่เธอชอบมาสิบกว่าปีกำลังส่งยิ้มให้เธอ

"กรี๊ดดดดดด!"

หลีเยว่กรีดร้องออกมาอย่างคุมไม่อยู่

"คะ คุณเป็นตัวจริงหรือตัวปลอมเนี่ย!"

หนานผู่ขำกับท่าทางของเธอ

"ผมก็ต้องตัวจริงสิครับ"

"แล้วคุณ... แล้วทำไมคุณถึงยอมเจอฉันล่ะ? ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่ามีคนทุ่มเงินหลายสิบล้านอยากเจอคุณเป็นการส่วนตัวยังไม่ยอมให้เจอเลย!"

หลีเยว่ไม่อยากจะเชื่อ ถ้าหนานผู่เจอง่ายขนาดนี้ เธอคงได้เจอไปนานแล้วไหมล่ะ?

พอพูดถึงตรงนี้หนานผู่ก็ทำหน้าจนใจ เขาปรายตามองผู้ชายข้าง ๆ ด้วยความไม่พอใจ

"ผมก็ไม่อยากทำลายกฎของตัวเองหรอกครับ แต่ทนไม่ไหวจริง ๆ ตั้งแต่ผมมาถึงเมืองไห่ซื่อ ก็มีคนมายกเวท ต่อยมวย รำดาบอยู่หน้าโรงแรมผมทุกวัน พร่ำบอกให้ผมช่วยเติมเต็มความฝันให้ภรรยาสุดที่รักของเขาหน่อย!"

นัยน์ตาของหลีเยว่เปล่งประกายด้วยความไม่อยากเชื่อ หันขวับไปมองลั่วเหยาด้วยความเซอร์ไพรส์

ลั่วเหยาหันหน้าหนีอย่างขัดเขิน

"ชิ!"

ตอนออกมาจากหลังเวที หลีเยว่แทบจะเกาะติดอยู่บนตัวลั่วเหยา ทำปากยื่นออดอ้อนยอมรับผิด

แม้ลั่วเหยายังไม่พูดอะไร แต่รอยยิ้มทางสีหน้าและแววตานั้นปิดยังไงก็ปิดไม่มิด

เจียซั่วเดินตามหลังไป๋ซ่านมาด้วยความสงสัย

"ลูกกำลังคิดอยู่ใช่ไหมว่าทำไมลั่วเหยาถึงพาหลีเยว่มาเจอไอดอลของเธอ?"

เจียซั่วพยักหน้า

"เพราะลั่วเหยาเชื่อใจหลีเยว่มากพอ และให้เกียรติหลีเยว่มากพอ

และหลีเยว่หลายปีมานี้ก็ไม่เคยระแวงลั่วเหยา และไม่เคยก้าวก่ายความชอบของเขา

ทั้งสองคนต่างเชื่อใจและให้เกียรติซึ่งกันและกัน แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ?"

เชื่อใจและให้เกียรติงั้นเหรอ?

เจียซั่วทอดสายตามองไปข้างหน้า...

...

หลังจากทานข้าวเสร็จต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน ลั่วจื่อและเจียซั่วก็กลับไปที่สำนักงาน

สำนักงานของพวกเขาเป็นวิลล่าหลังเล็ก ๆ แยกตัวออกมา ปกติพวกเขาก็ทำงานและใช้ชีวิตกันอยู่ที่นั่น

ลั่วจื่ออารมณ์ไม่ค่อยดี ดื่มเหล้าไปไม่น้อย

เจียซั่วประคองเขาที่เดินโซซัดโซเซมาตลอดทาง พอเข้าห้องกลับไม่เปิดไฟ แต่กลับกระซิบถามข้างหูเขาประโยคหนึ่ง

"นายเชื่อใจฉันไหม?"

"หือ? ฉันต้องชะ... เชื่อใจนายอยู่แล้วสิ!"

ลั่วจื่อที่เมามาย หูขนปุยกระดิกโผล่ออกมาอีกแล้ว

เจียซั่วอาศัยแสงจันทร์ จ้องมองเขาด้วยสายตาที่ร้อนแรง ในใจมีเส้นบางอย่างขาดผึงดังโพละ

ช่างเถอะ เขาไม่ทนแล้ว...