บทที่ 126 ลูกสาวปลอมกลับชาติมาเกิด 2

บทที่ 126 ลูกสาวปลอมกลับชาติมาเกิด 2

ชื่อ "เหวยเจิน" แปลว่า "สิ่งล้ำค่า" แค่ชื่อก็บอกแล้วว่าหานเหวยเจินเป็นที่รักดั่งแก้วตาดวงใจของตระกูลหานมากแค่ไหน

ไม่เพียงไม่ถูกกีดกันเพราะเป็นผู้หญิง กลับได้รับการเลี้ยงดูอย่างประคบประหงม แม้แต่พี่ชายอย่างเหวยเจี๋ยก็ต้องยอมลงให้เธอ

แต่จู่ๆ ก็มี "เสี่ยวเฉ่า" โผล่มา เจ้าของร่างเดิมและสามีสงสารลูกสาวที่ต้องระหกระเหินลำบากข้างนอก จึงทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ดูแลเสี่ยวเฉ่า

ในสายตาของหานเหวยเจิน เหมือนชีวิตเธอตกจากสวรรค์ลงนรก

บนโต๊ะอาหาร พ่อแม่คอยตักกับข้าวให้เสี่ยวเฉ่า สังเกตว่าชอบกินอะไร พยายามบำรุงร่างกายให้

ตกแต่งห้องให้อย่างดี เสื้อผ้าเครื่องประดับใหม่ๆ จากห้างสรรพสินค้าก็ให้เสี่ยวเฉ่าเลือกก่อน

แม้พ่อแม่จะบอกให้เธอเข้าใจและอดทนไปก่อน

แต่ทุกการกระทำของพวกเขากลับทิ่มแทงใจเธอ เธอรู้สึกว่าสถานะพิเศษของเธอในบ้านหลังนี้ถูกเสี่ยวเฉ่าแย่งไป

สายเลือดสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? ยัยเสี่ยวเฉ่าตัวผอมแห้ง หน้าตาบ้านนอก พูดจาไม่ฉะฉาน คู่ควรกับฐานะคุณหนูตระกูลหานเหรอ?

เธอเริ่มอาละวาด เริ่มรังแกเสี่ยวเฉ่าทั้งต่อหน้าและลับหลัง

พ่อแม่เป็นผู้ใหญ่ที่ฉลาด มีเหรอจะดูไม่ออกว่าหานเหวยเจินจ้องเล่นงานเสี่ยวเฉ่า

พวกเขาเองก็ไม่สบายใจ

หลายปีมานี้เลี้ยงดูเหวยเจินมาอย่างดี ทะนุถนอมไว้ในฝ่ามือ แต่พ่อแม่แท้ๆ ของเธอกลับทำให้เสี่ยวเฉ่าลำบากแสนสาหัส

กว่าจะรับเสี่ยวเฉ่ากลับมาได้ แทนที่จะได้ชดเชย กลับต้องมาคอยดูสีหน้าเหวยเจินอีกเหรอ?

พวกเขาเริ่มไม่พอใจเหวยเจิน แต่ก็เห็นแก่ความผูกพันที่เลี้ยงมานาน คิดว่าเลี้ยงต่ออีกสักปีสองปี ให้แต่งงานออกไป ก็ถือว่าหมดหน้าที่แล้ว

แต่ท่าทีแบบนี้ยิ่งทำให้หานเหวยเจินไม่พอใจ สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลง

วันหนึ่งหานเหวยเจินกับเพื่อนสาวไฮโซ พูดจาเหน็บแนมเสี่ยวเฉ่า ผลักไสไล่ส่งให้กลับบ้านนอก บังเอิญพ่อหานกลับมาได้ยินเข้า

พ่อหานได้ยินวาจาร้ายกาจเหล่านั้นก็โกรธจัด ตบหน้าหานเหวยเจินไปสองฉาด

หานเหวยเจินร้องไห้วิ่งหนีออกจากบ้าน คิดว่าบ้านนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับเธอแล้ว เธอจะหนีออกจากบ้าน!

แต่คุณหนูที่โตมาในไข่ในหิน ไม่รู้เลยว่าโลกภายนอกโหดร้ายแค่ไหน

กลางดึก คืนหนึ่ง เธอหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ใส่ชุดกระโปรงสั้น รองเท้าส้นสูง เดินไปถึงหน้าสถานีรถไฟ ก็ถูกคนจับตัวไป

สิ่งที่รอเธออยู่คือโลกแห่งความจริง ยุคสมัยที่สร้างขึ้นจากเลือดและน้ำตา

ทรัพย์สินถูกปล้น ตัวเธอถูกขายเข้าซ่อง

กว่าพ่อหานและเจ้าของร่างเดิมจะรู้ว่าเธอหายตัวไปในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอก็ถูกส่งตัวไปเมืองอื่นแล้ว

ตระกูลหานระดมญาติมิตรออกตามหาแทบพลิกแผ่นดิน แต่ในยุคสมัยนั้น การตามหาคนคนหนึ่งยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร สุดท้ายก็ต้องเลิกราไป

หานเหวยเจินทนทุกข์ทรมานอยู่ในซ่องหลายปี จนตายไปพร้อมความแค้น

พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอกลับมาเป็นเด็ก กลับมาเป็นคุณหนูตระกูลหานอีกครั้ง

เธอคิดว่าสวรรค์ให้โอกาสเธอเริ่มต้นใหม่เพื่อแก้แค้น

เธอแค้นเสี่ยวเฉ่า ที่กลับมาแย่งที่ยืนและความรักของเธอ แค้นเจ้าของร่างเดิม ที่ทำดีกับเธอแค่เปลือกนอก แต่รักลูกตัวเองมากกว่า

ยิ่งแค้นพ่อหาน ถ้าวันนั้นเขาไม่ตบหน้าเธอ เธอก็คงไม่หนีออกจากบ้าน ไม่ถูกขาย ไม่ต้องเจอเรื่องเลวร้ายเหล่านั้น

ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว เธอปีนกลับมาจากนรกแล้ว

ครั้งนี้ เธอจะไม่ยอมให้คนที่เคยทำร้ายเธอมีความสุข

เธอเริ่มจากใช้มีดสั้นแทงพ่อหานตายตอนเขาหลับ

ในห้องไม่มีคนอื่น เธอแค่เปิดหน้าต่างด้านหลังไว้ ก็ไม่มีใครสงสัยเธอ เพราะอายุแค่ 6 ขวบกับหน้าตาไร้เดียงสาคือเกราะป้องกันที่ดีที่สุด!

ต่อมาเธออาศัยความได้เปรียบจากการรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า ขัดขวางไม่ให้ความจริงเรื่องชาติกำเนิดถูกเปิดเผย

พอโตขึ้น เธอคบหากับลูกหลานคนใหญ่คนโต ดึงคนที่จะรุ่งเรืองในอนาคตมาเป็นพวก สร้างอิทธิพลมืดของตัวเอง

เจ้าของร่างเดิมหมดประโยชน์สำหรับเธอ ก็ถูกเธอฆ่าทิ้ง ก่อนฆ่า เธอยังเฉลยความจริงทั้งหมดให้ฟัง เจ้าของร่างเดิมตายตาไม่หลับ

แต่กับพี่ชาย... เธอมีความรู้สึกพิเศษให้

เธอคิดว่าคนที่จริงใจกับเธอทั้งสองชาติ มีแค่พี่ชายคนนี้ ตั้งแต่กลับมาเกิดใหม่ เธอก็ติดพี่ชายแจ ถึงขั้นอยากควบคุมเขา

ในสายตาเธอ พวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แต่เหวยเจี๋ยไม่ได้คิดแบบนั้น

ชาตินี้เขาคิดมาตลอดว่าเหวยเจินคือน้องแท้ๆ แค่เพราะเห็นพ่อตายต่อหน้าต่อตา เลยขาดความอบอุ่น ชอบมาติดเขาแจ

เหวยเจินอยากคบกับเขา สั่งคนไปฆ่าเสี่ยวเฉ่าที่อยู่บ้านนอก แล้วบอกความจริงเรื่องชาติกำเนิดกับเหวยเจี๋ย

แต่เหวยเจี๋ยยังคงมองเธอเป็นแค่น้องสาว

พอเริ่มรู้สึกลึกซึ้งถึงความผิดปกติของน้องสาว เขาก็เริ่มตีตัวออกห่าง ต่อมาเขาหลงรักดาราสาวคนหนึ่ง

พอเหวยเจินรู้เข้าก็รับไม่ได้ แสงสว่างเดียวในชีวิตของเธอทั้งสองชาติ จะส่องไปที่คนอื่นได้ยังไง?

เธอกลับมาเกิดใหม่เพื่อไม่ให้มีความเสียดาย

เธอสั่งคนไปทำลายโฉมหน้าดาราสาวแล้วขายเข้าซ่อง จากนั้นก็จับเหวยเจี๋ยขังไว้ในฐานลับ

เธอไม่ยอมให้เหวยเจี๋ยมองผู้หญิงอื่น เธอต้องการให้โลกของเขามีแค่เธอคนเดียว!

แม้เหวยเจี๋ยจะทนความอัปยศไม่ไหวจนฆ่าตัวตาย เธอก็ไม่คิดว่าตัวเองผิด กลับคิดว่าตัวเองถูกทิ้ง คนที่เธอรักยอมตายดีกว่าอยู่กับเธอ

แต่ตัวตนแบบนี้ของเธอกลับดึงดูดลูกชายท่านผู้บัญชาการทหาร เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่ฉลาดเฉลียว เด็ดขาดอำมหิต แต่แววตามีความเศร้าสร้อยแบบนี้มาก่อน

ยิ่งรู้ว่าเธอมีอิทธิพลมืด และสืบทอดมรดกทั้งหมดของตระกูลหาน

คุณชายรองยิ่งหลงใหล

สุดท้าย ภายใต้การตามจีบอย่างบ้าคลั่งของคุณชายรอง จู่ๆ เธอก็คิดได้ว่านี่คือคู่แท้ ความรักที่มีต่อเหวยเจี๋ยเป็นแค่ความเข้าใจผิดในวัยเด็ก และเธอก็ให้อภัยครอบครัวเจ้าของร่างเดิม

ทั้งสองแต่งงานกัน เธอใช้ข้อมูลจากชาติที่แล้ว ช่วยให้สามีได้เป็นผู้บัญชาการทหาร และทำให้เขตปกครองของพวกเขามั่นคงแข็งแกร่ง

ในอาณาจักรของพวกเขา ทั้งคู่เปรียบเสมือนจักรพรรดิและจักรพรรดินีที่อยู่เหนือคนนับหมื่น ครองคู่กันอย่างมีความสุขจนแก่เฒ่า

และช่วงเวลาที่ไป๋ซ่านมาถึง คือตอนที่หานเหวยเจินเพิ่งเกิดใหม่และฆ่าพ่อหานไปหมาดๆ

เป้าหมายภารกิจของเธอคือเสี่ยวเฉ่าที่ยังลำบากอยู่บ้านนอก

ไป๋ซ่านรับรู้เนื้อเรื่องทั้งสองชาติแล้วหัวแทบระเบิด

ข้อมูลเยอะเกินไปแล้ว......

ชาติแรกหานเหวยเจินเอาแต่ใจ แต่การที่เธอหนีออกจากบ้านแล้วถูกจับตัวไป ไม่ใช่สิ่งที่พ่อแม่เจ้าของร่างเดิมอยากให้เกิดขึ้น

พ่อแม่เจ้าของร่างเดิมอาจผิดที่ตามใจเกินไป

แม้จุดจบของเธอจะน่าสังเวชจริง แต่เธอกลับมาเกิดใหม่ตอนไม่ใช่เด็กแล้ว อายุรวมสองชาติมากกว่าเจ้าของร่างเดิมเสียอีก

เธอควรจะมีเหตุผล แต่เธอกลับไม่ไปแก้แค้นคนที่จับตัวเธอไป หรือคนที่ทำร้ายเธอจริงๆ กลับจับผู้หญิงที่ขัดใจไปขายซ่องที่เธอเคยอยู่

ซ้ำร้ายยังฆ่าพ่อหานที่ตอนนี้รักเธอเหมือนลูกในไส้

เธอไม่คิดจะใช้โอกาสนี้เปลี่ยนแปลงยุคสมัยที่โหดร้าย แต่กลับพยายามเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นคนที่โหดร้ายเสียเอง

พฤติกรรมพวกนี้จะอ้างว่าเป็นเด็กไร้เดียงสาไม่ได้แล้ว

มันคือตรรกะวิบัติชัดๆ

คนแบบนี้มีสิทธิ์อะไรมาเกิดใหม่?

สวรรค์ตาบอดหรือไง?

ไป๋ซ่านคิดว่า นี่คงเป็นเหตุผลที่เธอต้องมาที่โลกนี้สินะ