บทที่ 41 ท่านประธานจอมเผด็จการ ปล่อยลูกสาวฉันนะ! 1

บทที่ 41 ท่านประธานจอมเผด็จการ ปล่อยลูกสาวฉันนะ! 1

ในมิติว่างเปล่า ไป๋ซ่านค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ชาติที่แล้วอยู่นานเกินไป เป็นยายแก่ตั้งหลายปี

พอได้กลับมาเป็นปกติ รู้สึกสบายตัวไปหมด

"ภารกิจเสร็จสิ้น เริ่มดูดซับพลังความปรารถนา"

แสงสว่างรวมตัวกันจากความมืด เธอรู้สึกเหมือนได้รับสารอาหาร เจ้าก้อนดำระบบจากทรงกลมกลายเป็นทรงแบน แล้วกลับมาเป็นทรงกลม ยืดหดไปมา จู่ๆ ก็มีแขนขางอกออกมา

สั้นๆ ป้อมๆ คราวนี้ไม่เหมือนก้อนถ่านแล้ว เหมือนก้อนถ่านมีชีวิตมากกว่า

"โฮสต์ ภารกิจสองครั้งที่ผ่านมาทำได้สมบูรณ์แบบมาก พลังความปรารถนาที่ฉันรวบรวมได้เพียงพอให้วิวัฒนาการแล้ว ต่อไปฉันจะมีฟังก์ชันช่วยเหลือคุณมากขึ้น"

"เอาเถอะๆ อย่าหาผัวชอบใช้ความรุนแรงให้ฉันอีกก็พอ โลกต่อไปเลย"

แสงวูบหนึ่งผ่านไป พอไป๋ซ่านลืมตาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองกำลังล้างหน้าแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำ เธอมองตัวเองในกระจก อืม แก่ใช้ได้

ดูท่าน่าจะ 40 กว่าแล้ว เป็นหญิงวัยกลางคนหน้าตาธรรมดาๆ

เธอรับข้อมูลเนื้อเรื่องก่อน

โลกนี้เธอมีลูกสาวคนหนึ่ง ชื่อไป๋จื้ออวี๋

สามีเก่าเจ้าของร่างเดิมนอกใจตอนจื้ออวี๋ยังเล็ก ทั้งคู่เลยหย่ากัน เจ้าของร่างเดิมเลี้ยงลูกสาวมาคนเดียวด้วยความยากลำบาก อบรมสั่งสอนอย่างดี จื้ออวี๋ก็รู้ว่าแม่ลำบากแค่ไหน เธอเป็นเด็กดีเชื่อฟัง นอกจากจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้แล้ว ยังมีความสามารถรอบด้าน สองแม่ลูกรักกันมาก

เดิมทีจื้ออวี๋มีอนาคตที่สดใส เธอก็คิดว่ารอเรียนจบทำงาน จะได้ให้แม่สบายสักที

แต่ในวันเกิดอายุครบ 18 ปี ผู้ชายคนหนึ่งก็บุกเข้ามาในชีวิตเธอ

เขาชื่อเสิ่นซือเหยียน อายุ 27 ปี สืบทอดธุรกิจครอบครัว เป็นท่านประธานจอมเผด็จการที่คนทั้งเมือง S รู้จักดี

เขาบุกเข้ามาในชีวิตเธอด้วยท่าทีแข็งกร้าว บอกว่าเธอทำให้เขาสนใจ เขาอยากจะเลี้ยงดูเธอ

ใช่ ไม่ใช่จีบ ไม่ใช่คบหา แต่เป็นเลี้ยงดูในฐานะอีหนู

เขาบอกว่าฐานะทางบ้านของจื้ออวี๋ไม่คู่ควรกับเขา แต่เขาจะให้ทุกอย่างกับเธอยกเว้นสถานะ

จื้ออวี๋ย่อมไม่ตกลง เธอเติบโตมาอย่างดี เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชั้นนำปี 1 จะไปยอมเป็นอีหนูของคนรวยได้ยังไง

เธอปฏิเสธอย่างเด็ดขาด แต่กลับถูกมองว่าเล่นตัว

เสิ่นซือเหยียนคิดว่าตัวเองให้ไม่มากพอ เลยเริ่มใช้เงินฟาดหัว

วันนี้ให้กระเป๋าแบรนด์เนม พรุ่งนี้ให้เครื่องเพชร

ถ้าเป็นการคบหาปกติ เสิ่นซือเหยียนก็ดูเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง ถึงจื้ออวี๋จะไม่รับและไม่อยากรับของขวัญเขา แต่การรุกหนักบวกกับหน้าตาที่หล่อเหลาของเสิ่นซือเหยียน จื้ออวี๋ก็เริ่มใจอ่อนบ้าง

ยังไงเธอก็อยู่ในวัยที่เพิ่งเริ่มมีความรัก

แต่พอเสิ่นซือเหยียนรู้ว่าจื้ออวี๋ไม่อยากเป็นอีหนู อยากคบหากันปกติ เขากลับบอกจื้ออวี๋ว่า เธอโลภมาก อยากได้ในสิ่งที่ไม่ใช่ของเธอ

จื้ออวี๋รังเกียจเขาเข้าไส้

ปฏิเสธของขวัญและความหวังดีทุกอย่าง เริ่มสนิทสนมกับรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย

เสิ่นซือเหยียนโกรธจัด เขาไม่เคยถูกปฏิเสธแบบนี้มาก่อน เขาเริ่มตามรังควานเธอหนักขึ้น

เธอชอบเต้น เขาก็หาทางทำให้เธอเต้นไม่ได้อีก

เธอมีอนาคต เขาก็ทำลายอนาคตเธอ

เธอมีคนที่ชอบ? เขาก็ใช้ทั้งพระเดชพระคุณบีบให้ผู้ชายคนนั้นพาเธอมาส่งให้เขา

ส่วนแม่ที่เธอรักที่สุดและอยู่กันมาสองคน? จับเข้าคุกซะ

แบบนี้ถึงจะบีบเธอได้ ให้เธอยอมเป็นนกน้อยในกรงทองของเขาแต่โดยดี

เขางัดทุกวิถีทางออกมาใช้ ทั้งดูถูก กักขัง ข่มขืน

เธอหนี เขาก็ตาม

สุดท้ายเขาก็สมปรารถนา

ได้จื้ออวี๋ที่ปีกหัก หมดความหยิ่งผยอง เหลือเพียงความด้านชาและการยอมจำนน

เขาดีกับจื้ออวี๋อยู่ไม่กี่ปี ไม่ว่าเธอจะอยากได้หรือไม่ ชอบหรือไม่ เขาปรนเปรอมันด้วยวัตถุเงินทอง

แต่นานวันเข้า เขาเริ่มรู้สึกเบื่อจื้ออวี๋ที่เป็นแบบนี้

เธอไม่โกรธ ไม่ขัดขืน แม้แต่ตอนเขาทำร้ายเธอก็ไม่ร้องไห้ มีแต่ความเชื่อฟัง แต่เขากลับรู้สึกว่าจื้ออวี๋คนเดิมน่าสนใจกว่า จื้ออวี๋คนนี้ จืดชืดไร้รสชาติ

เขาบอกว่าเดิมทีเขาคิดจะแต่งงานกับจื้ออวี๋ แต่จื้ออวี๋เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่จื้ออวี๋คนเดิม ตอนนี้จื้ออวี๋รักแต่เงินของเขา

สุดท้ายเขาก็ทิ้งจื้ออวี๋ เพราะเขาเล็งเป้าหมายใหม่ไว้แล้ว

จื้ออวี๋ก็ยังไม่ร้องไห้ฟูมฟาย ขอแค่ให้เขาปล่อยแม่เธอออกมา

แล้วจื้ออวี๋ถึงได้รู้ว่า แม่ของเธอตายในคุกตั้งแต่ครึ่งปีแรกที่เข้าไปแล้ว

ความอดทน ความเชื่อฟัง ความอัปยศและความเจ็บปวดทั้งหมดที่เธอแบกรับ กลายเป็นเรื่องตลก แลกแม่กลับมาไม่ได้

แม้แต่ศพเสิ่นซือเหยียนก็ไม่ได้ไปเก็บ ไม่รู้ว่าเอาไปทิ้งไว้ที่ไหน

พอนึกถึงตอนที่แม่กำลังจะตาย เธอยังนอนอยู่ใต้ร่างศัตรู เธอสติแตก คว้ามีดปอกผลไม้กรีดข้อมือฆ่าตัวตาย

เสิ่นซือเหยียนไม่รู้สึกอะไรเลย เขาเล่นเกมไล่จับกับเป้าหมายใหม่ต่อไป พอพูดถึงไป๋จื้ออวี๋ ก็แค่พูดว่า

"อ้อ ผู้หญิงที่ฆ่าตัวตายเพราะฉันทิ้งน่ะเหรอ? น่าเบื่อ"

ไป๋ซ่านรับรู้เนื้อเรื่องแล้วโกรธจนแทบระเบิด นี่มันคนเลวระดับตำนานชัดๆ

เขาชอบใคร คนนั้นต้องยอมเขา?

ไม่งั้นก็จะทำร้ายในนามของความรัก แถมยังทำร้ายครอบครัวอีก

พอไม่ขัดขืนเขาก็ไม่ชอบ

เขาไม่ได้ชอบใครคนใดคนหนึ่ง เขาชอบกระบวนการกดดันคนที่ขัดขืนต่างหาก

มองดูเด็กสาวที่สดใสมั่นใจ ค่อยๆ ถูกเขาทำลายจนเชื่อฟังและด้านชา เขาเสพติดความรู้สึกประสบความสำเร็จและการทำลายล้างนั้น

และความสุขสมจากการทารุณกรรม!

เขาคือสัตว์ป่าในคราบมนุษย์! คนโรคจิตที่อ้างชื่อความรัก!

ไป๋ซ่านตั้งสติ ไล่เรียงไทม์ไลน์

จื้ออวี๋ถูกเสิ่นซือเหยียนหมายตาในงานปฐมนิเทศ ตอนที่เป็นตัวแทนนักศึกษาใหม่ขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ เสิ่นซือเหยียนนั่งอยู่ในที่นั่งแขกผู้มีเกียรติ

ตั้งแต่นั้นมาก็เริ่มส่งของขวัญตามจีบ

ตอนนี้เปิดเทอมมาเกือบเดือนแล้ว เนื้อเรื่องน่าจะดำเนินมาถึงช่วงที่เขาทุ่มเงินซื้อของขวัญจีบอย่างบ้าคลั่ง

โชคดีที่ถึงตอนนี้ยังถือว่าปกติ ยังไม่กลายเป็นคดีอาชญากรรม

อีกหนึ่งเดือน จื้ออวี๋น่าจะเริ่มใจอ่อน บอกว่าลองคบหากันดูได้

หลังจากนั้น เสิ่นซือเหยียนถึงจะเริ่มเผยธาตุแท้ที่ไม่ใช่มนุษย์

นั่นหมายความว่า ไป๋ซ่านมีเวลาอีกหนึ่งเดือน

อีกหนึ่งเดือน เธอต้องมีอำนาจพอที่จะต่อกรกับเสิ่นซือเหยียน

สำหรับคนโรคจิตอย่างเขา การขอร้องหรือหนีมีแต่จะทำให้เขายิ่งตื่นเต้น วิธีเดียวคือต่อสู้กับเขา หรือต้องแข็งแกร่งกว่าเขาเพื่อกดดันเขา

นอกจากจีบนักศึกษาสาวธรรมดาๆ แล้ว ทำไมไม่เห็นเขาไปยุ่งกับลูกสาวไฮโซตระกูลไหนเลยล่ะ? ก็เพราะรู้ว่าจะเจอของแข็งไง!

แค่เดือนเดียว จะทำยังไงให้มีอิทธิพลเหนือกว่าเสิ่นซือเหยียน

ถ้าพึ่งเงินทอง ต่อให้ไป๋ซ่านเอาของจากโลกอนาคตมาขาย ก็ไม่ทันการ

แถมเศรษฐีใหม่ยังไงก็สู้ตระกูลเก่าแก่ที่มีรากฐานแน่นหนาไม่ได้

งั้นเธอต้องหาที่พึ่ง

ที่พึ่งที่ดีที่สุดก็คือรัฐบาลไง!

เจ้าของร่างเดิมก็เป็นหัวกะทิ เรียนจบแล้วเข้าทำงานในสถาบันวิจัย วิจัยระบบต่อต้านขีปนาวุธ แต่ถ้าเป็นนักวิจัยหลักต้องทำงานล่วงเวลาบ่อยๆ หรือต้องไปดูงานต่างที่นานๆ

เพื่อดูแลลูกสาว เจ้าของร่างเดิมเลยต้องถอยออกมาอยู่เบื้องหลัง ทิ้งความฝันในอาชีพการงาน มาทำงานสนับสนุนธรรมดาๆ

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเสิ่นซือเหยียนถึงส่งเธอเข้าคุกได้ง่ายๆ

ดังนั้นตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอ คือกลับไปเป็นนักวิจัยหลัก หรือเป็นหัวหน้าโครงการ ขอแค่เธอมีคุณค่ามากพอ ใครก็แตะต้องเธอไม่ได้!