บทที่ 20 ลูกชายฉันอยากทำลายโลก 1

บทที่ 20 ลูกชายฉันอยากทำลายโลก 1

พอไป๋ซ่านลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่านั่งอยู่บนรถไฟสีเขียวแบบเก่า นอกตู้โดยสารฝนกำลังตกปรอยๆ ในรถคนเยอะและเสียงดังมาก

เธอปวดหัวนิดหน่อย หัวสมองมึนงง แถมยังรู้สึกคลื่นไส้ ร่างกายก็เจ็บเป็นจ้ำๆ เธอถลกแขนเสื้อขึ้น บนแขนมีรอยฟกช้ำดำเขียวเต็มไปหมด

นี่ชัดเจนว่าโดนคนตีมานี่นา!

เมื่อดูจากบาดแผลตามร่างกาย เธอคิดว่าอาการปวดหัวของเธอน่าจะเกิดจากการถูกตีจนสมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย

ไป๋ซ่านรู้สึกโกรธนิดหน่อย เธอมีพละกำลังมหาศาลมาตั้งแต่เด็ก นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกคนอื่นตีจนได้แผลเต็มตัวแบบนี้

"โฮสต์ต้องการรับเนื้อเรื่องตอนนี้เลยไหม?"

"รับเลย"

ไป๋ซ่านกุมหัวตัวเอง

อาจจะเป็นเพราะระบบผ่านไปโลกหนึ่งแล้ว เลยอัปเกรดขึ้น ครั้งนี้เลยส่งเนื้อเรื่องเข้ามาในหัวเธอโดยตรง

เจ้าของร่างเดิมเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ถ้าคนอื่นพูดถึง ก็คงบอกว่าเธอแต่งงานได้ดี เธอออกมาทำงานจากชนบท แต่งงานกับลูกชายเจ้าของโรงงานเล็กๆ ในท้องถิ่น ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ไม่กี่ปี

ต่อมาโรงงานล้มละลาย คุณภาพชีวิตลดลง ครอบครัวย้ายจากตึกมาอยู่บ้านชั้นเดียวที่มีลานเล็กๆ เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ขอแค่ครอบครัวได้อยู่ด้วยกันก็พอ

แต่ตอนนั้นเองเธอพบว่าตัวเองตั้งท้อง เธอดีใจมากนำข่าวนี้ไปบอกสามี แต่คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่รอเธออยู่คือการทุบตีนับครั้งไม่ถ้วน

จากคำด่าทอของสามีเธอถึงได้รู้ว่า เฉินเหว่ยสามีของเธอ เป็นโรคอสุจิน้อย แทบไม่มีความสามารถในการเจริญพันธุ์ ดังนั้นถึงยอมแต่งงานกับเธอ แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะท้อง เฉินเหว่ยเลยคิดว่าเธอต้องทำตัวเหลวแหลก ไปมีลูกกับคนอื่นแน่ๆ

เจ้าของร่างเดิมรู้ว่าตัวเองบริสุทธิ์ แต่เธอมีปากก็พูดไม่ออก ไม่รู้จะพิสูจน์ตัวเองยังไง สามีให้เธอไปทำแท้ง เธอไม่ยอม เธอคิดง่ายๆ ว่า นี่เป็นลูกของเธอกับสามี เธอต้องปกป้องเด็กคนนี้ รอให้ลูกโตขึ้น เห็นหน้าตาของลูก เฉินเหว่ยต้องเชื่อเธอแน่

แต่เธอคิดไม่ถึงว่าความรุนแรงในครอบครัวมีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งต่อๆ ไป หลังจากคลอดลูก สามีไม่เพียงไม่เพลาลง แต่กลับยิ่งรุนแรงขึ้น

สุดท้ายเธอทนไม่ไหวจริงๆ แอบนั่งรถไฟหนีออกจากสถานที่ที่น่าเศร้าแห่งนี้ ไปทำงานที่อื่น ทิ้งให้เด็กที่ชื่อเฉินอันคนนั้นใช้ชีวิตตามมีตามเกิดอยู่กับเฉินเหว่ย

พอเธอจากไป ครอบครัวเฉินเหว่ยยิ่งคิดว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกที่เธอมีกับคนอื่น การด่าทอทุบตียิ่งหนักข้อขึ้น เด็กคนนั้นก็เติบโตมาในสภาพแวดล้อมแบบนี้

เฉินอันตอนโตเป็นคนเงียบขรึมเย็นชา มักถูกรังแกที่โรงเรียน ต่อมาเขาไปชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นจะคอยเรียกครูมาช่วยเวลาเขาโดนตี จะถามเขาอย่างอ่อนโยนว่าเจ็บไหม โลกอันหนาวเหน็บของเขาถูกงัดเปิดออกเล็กน้อย แสงแดดสาดส่องเข้ามา

เขาปกป้องดูแลผู้หญิงคนนั้นด้วยความรักที่มั่นคง ตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงวัยทำงาน ขอแค่เป็นสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นอยากให้เขาทำ เขาจะทำให้ทุกอย่าง จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นมีแฟน

จริงๆ แล้วเฉินอันไม่เคยหวังสูงว่าจะได้ครอบครองดวงตะวัน แต่พอผู้หญิงคนนั้นทะเลาะกับแฟนก็จะร้องไห้มาหาเขา เขาช่วยผู้หญิงคนนั้นจัดการศัตรูหัวใจ กวาดล้างอุปสรรคทุกอย่าง รอจนผู้หญิงคนนั้นได้แต่งงานกับผู้ชายที่เธอชอบ เขาก็ถูกผู้หญิงคนนั้นแจ้งตำรวจจับ

เธอกล่าวว่า เธอไม่ต้องการเขาแล้ว

เธอกล่าวว่า สิ่งสุดท้ายที่เขาทำให้เธอได้ คือไปตายซะ พร้อมกับความลับทั้งหมดของเธอ

แสงสว่างสุดท้ายในแววตาของเฉินอันดับลง เขาแหกคุกออกมา ในฐานะอัจฉริยะอาชญากรรม IQ สูง เขาได้ก่อคดีสะเทือนขวัญมากมาย เขาอยากทำลายโลกที่มืดมนนี้ สุดท้ายเรื่องแดงขึ้นจึงถูกตำรวจวิสามัญตายคาที่

ส่วนเจ้าของร่างเดิม ก็ตายในเหตุระเบิดที่เฉินอันสร้างขึ้น

เป้าหมายภารกิจของไป๋ซ่านในครั้งนี้ก็คือเฉินอัน คนที่ถูกยัดเยียดบาปกำเนิดให้ตั้งแต่เกิด คนที่ไม่เคยสัมผัสความสุขเลยตลอดชีวิต

ช่วงเวลาตอนนี้ คือตอนที่เจ้าของร่างเดิมทนความรุนแรงในครอบครัวไม่ไหว กำลังจะหนีไปคนเดียว

ไป๋ซ่านกุมขมับ กัดฟันกรอด

"ระบบ นี่คือผู้ชายที่นายจัดให้ฉันเหรอ?"

ระบบ: "ใช่ เป็นผู้ชาย และเป็นสามีคุณ คุณไม่ได้ขออะไรมากไปกว่านี้นี่"

(ﾉ｀⊿´)ﾉ

ไป๋ซ่านมองก้อนกลมสีดำที่ลอยอยู่บนไหล่ อยากจะบีบมันให้แตกคามือจริงๆ

รถไฟค่อยๆ จอด ถึงสถานีแล้ว ไป๋ซ่านในตอนนี้ย่อมไม่สามารถทิ้งลูกหนีไปเหมือนเจ้าของร่างเดิมได้แน่นอน

ถึงแม้ต้นตอของโศกนาฏกรรมทั้งหมดจะอยู่ที่พ่อของเฉินอัน แต่การประนีประนอม การอดทน และการหนีไปในท้ายที่สุดของเจ้าของร่างเดิม ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เฉินอันเข้าสู่ด้านมืดเช่นกัน

เธอใช้เงินที่เหลือติดตัวซื้อตั๋วขากลับ พอถึงสถานีฟ้าก็มืดแล้ว ป่านนี้บ้านตระกูลเฉินน่าจะรู้แล้วว่าเธอหนีออกมา แถมเธอจำได้ว่าวันนี้แหละ ที่เฉินเหว่ยระบายอารมณ์จนตีขาของเฉินอันตัวน้อยหักไปข้างหนึ่ง

เฉินอันที่ไม่ได้รับการรักษาที่ดี ขาจึงเป๋ไปตลอดชีวิต

ก็เพราะจุดเด่นข้อนี้ ต่อมาเขาถึงถูกตำรวจจับได้......

ถุยๆๆ คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย!

ลูกน้อยของไป๋ซ่านจะไปทำผิดกฎหมายได้ยังไง!

เธอกุมหัวที่ปวดตุบๆ รีบเร่งฝีเท้ากลับบ้าน

พอถึงหน้าประตูรั้ว ยังไม่ทันเปิดประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงทุบตีด่าทอดังออกมาจากข้างใน

"ไอ้ลูกสารเลว แม่แกมันนังแพศยา! มันคือนังร่านที่นอนกับผู้ชายเป็นพัน! ไม่รู้ไปมั่วกับใครจนคลอดแกออกมา ยังจะโยนแกให้ฉันแล้วหนีไปคนเดียวอีก! คอยดูฉันจะตีแกให้ตาย!"

ไป๋ซ่านก้าวยาวๆ สองก้าวแล้วถีบประตูใหญ่ออก

ในประตูเฉินเหว่ยกำลังถือไม้ ง้างสุดแรงฟาดไปที่ขาของเด็กคนหนึ่ง!

เด็กคนนั้นนอนคว่ำอยู่กับพื้น ไม่มีแรงจะลุกขึ้นยืนแล้ว

"หยุดนะ!"

ไป๋ซ่านตะโกนจบก็พุ่งเข้าไปสองก้าว เตะเฉินเหว่ยจนคว่ำ

เธอค่อยๆ พลิกตัวเด็กกลับมา เฉินอันตัวน้อยตอนนี้อายุแค่ 5-6 ขวบ เพราะขาดสารอาหาร ตัวเลยเล็กผอมแห้ง บนหน้าผากมีรอยฟกช้ำม่วงเขียว รอยนิ้วมือห้านิ้วบนใบหน้าเล็กๆ ก็ชัดเจนมาก

เธอตรวจดูอาการบาดเจ็บของเฉินอันตัวน้อยอย่างระมัดระวัง ยังดีที่เธอกลับมาทันเวลา ล้วนเป็นแผลภายนอก ไม่โดนกระดูก

เฉินอันตัวน้อยถูกตีจนสะลึมสะลือ หลับตาแน่น แต่ปากยังพึมพำไม่หยุด

จังหวะนี้เฉินเหว่ยลุกขึ้นมาได้แล้ว พอเห็นว่าเป็นเธอ ก็ถือไม้พุ่งเข้ามา

ไม้ฟาดใส่เธอแบบไม่ยั้ง เธอหันหลังกลับ ปกป้องเฉินอันไว้อย่างระมัดระวัง ได้ยินเฉินอันตัวน้อยพูดว่า "แม่ผมไม่ใช่นังแพศยา แม่ไม่ใช่ แม่จะกลับมา แม่ต้องกลับมาแน่ๆ"

ไป๋ซ่านรู้สึกปวดใจ ไม่รู้ว่าปวดใจที่เฉินอันตัวน้อยถูกตีก็ยังไม่ลืมปกป้องเธอ หรือปวดใจที่เฉินอันตัวน้อยที่แสนดีขนาดนี้ ชาติที่แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้เห็นแม่กลับมาอีกเลย......