บทที่ 18 แม่ของนางรองตัวร้าย 18
บทที่ 18 แม่ของนางรองตัวร้าย 18
บทที่ 18 แม่ของนางรองตัวร้าย 18
ไป๋ซ่านแจ้งตำรวจก่อน บอกตำแหน่งให้ตำรวจรู้ แล้วพาบอดี้การ์ดบุกเข้าไปข้างใน ไป๋จือเยว่รีบตามไปติดๆ
อาหย่งเถ้าแก่โรงแรมกำลังดูต้นทางอยู่ข้างหน้า เห็นผู้หญิงแต่งตัวดีพาคนบุกเข้ามา ก็รู้ทันทีว่างานเข้าแล้ว
ถ้างานยังไม่สำเร็จแต่โดนขัดจังหวะซะก่อน พวกเขาทุกคนต้องซวยกันหมดแน่
แต่ถ้างานสำเร็จ ต่อให้ครอบครัวเด็กผู้หญิงคนนั้นตามมาเจอแล้วจะทำอะไรได้?
เพื่อความบริสุทธิ์และชื่อเสียงของเธอ พวกนั้นก็ต้องยอมทำตามข้อเรียกร้องทุกอย่างไม่ใช่เหรอ? ฟันหักก็ต้องกลืนลงท้องไป!
และตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้ คือหุบปากให้สนิท
ห้องของฉู่ว่านชิงอยู่ด้านหลังของตึกนี้ หาเจอยากมาก ในโรงแรมมีห้องเยอะแยะ ขอแค่เขาไม่พูด ก็ถ่วงเวลาได้แน่นอน
เขาตัดสินใจเด็ดขาด ทำท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวเหมือนหมูตายไม่กลัวน้ำร้อน
ไป๋ซ่านพอเข้ามาในโรงแรมก็จำอาหย่งคนที่แบกจือเยว่เมื่อกี้ได้ทันที ยังไม่ทันที่เธอจะเข้าไป อาหย่งก็ทำหน้าทำตากวนประสาท ประมาณว่า 'แกจะทำอะไรฉันได้' เหมือนพวกอันธพาลข้างถนน
เธอเห็นท่าทางแบบนั้น ก็หัวเราะหึๆ ไม่ต้องถึงมือบอดี้การ์ด เธอคว้าไม้ม็อบถูพื้นที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา ถีบหัวม็อบออก แล้วเงื้อด้ามไม้ฟาดใส่เขาทันที
อาหย่งไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่าวันหนึ่งตัวเองจะถูกผู้หญิงตีจนคลานไปกับพื้น เขาไม่อยากจะเป็นแบบนี้หรอก มันน่าอายจะตาย แต่ยัยนี่ตีเจ็บฉิบหายเลย!
ตอนไป๋ซ่านถามว่าคนอยู่ที่ไหน เขายังคิดจะปากแข็งอยู่
แต่มันเจ็บเกินทน เขาไม่ไหวแล้ว หลังจากโดนซ้อมไป 2 นาที เขาก็คายความลับออกมาหมด......
เขายังฝันหวานว่าถ้างานสำเร็จแล้ว ต่อให้ผู้หญิงคนนี้จะเก่งมาจากไหนก็ต้องยอมจำนน ถึงตอนนั้นเขาจะเอาคืนให้สาสม!
แต่พอเงยหน้าขึ้นมา กลับเห็นเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนคนที่เขาเพิ่งวางยาไปเปี๊ยบ
แค่นี้ก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว พวกเขาโดนต้มจนเปื่อยเลยนี่หว่า......
ว่าแต่แม่หนูคนนี้ทำไมไม่ออกมาตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่งโดนตีล่ะ? นี่เขาเจ็บตัวฟรีเหรอเนี่ย???
ส่วนในห้อง ฉู่ว่านชิงเห็น "ไป๋จือเยว่" ยังไม่ตื่น ก็สาดน้ำใส่หน้าเธออย่างเย็นชา
"ตื่นได้แล้ว คุณหนูใหญ่ ยินดีต้อนรับสู่นรกของฉันนะ......"
อาหรงแกล้งทำเป็นสะดุ้งตื่น แต่ยังคงก้มหน้า ให้เห็นแค่ครึ่งหน้าบน แสร้งทำเสียงอ่อนแรงถามว่า "พวก...พวกคุณจะทำอะไร?"
"ทำอะไร?" ฉู่ว่านชิงดูคลุ้มคลั่งนิดๆ
"ฮ่าๆๆๆๆ ก็หาเธอมาเล่นเกมด้วยกันไง ดูสิ ดูฉันกับเซียวเจิ้นอวี่สิ กลายเป็นตัวอะไรไปแล้ว? แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมานั่งเสวยสุขอยู่บนหอคอยงาช้าง! มีสิทธิ์อะไรได้รับดอกไม้และเสียงปรบมือ!"
"แต่ไม่เป็นไร เธอเห็นกล้องนั่นไหม? เห็นไหม? ขอแค่ผ่านวันนี้ไป ทุกอย่างก็จะกลับเป็นเหมือนเดิมแล้ว!"
"แต่ว่า นี่มันผิดกฎหมายนะ!"
"ผิดกฎหมาย? พวกเรายังจะกลัวผิดกฎหมายอีกเหรอ? ขาเขาโดนฉันตีจนพิการไปแล้ว ฉันยังจะกลัวผิดกฎหมายอีกเหรอ?"
อืม โทษจำคุก 10 ปีขึ้นไปแล้วนะนั่น
"เขายังจ้างคนไปทำลายมือเธอ เขาจะกลัวผิดกฎหมายเหรอ?"
เฮอะ อีกคดี 10 ปีขึ้นไปเหมือนกัน
พวกเธอนี่น่าจับขังลืมจริงๆ!
อาหรงอดบ่นในใจไม่ได้
เซียวเจิ้นอวี่ที่อยู่บนเตียงก็พูดด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าอ่อนโยน "เยว่เยว่ ถึงเธอจะทำให้ฉันต้องตกอยู่ในสภาพนี้ แต่ขอแค่คืนนี้เธอให้ความร่วมมือ เรื่องเก่าๆ ฉันจะไม่ถือสาเธอแล้ว ตกลงไหม? ต่อไปเรามาใช้ชีวิตคู่กันดีๆ ขอแค่เธอให้แม่เธอยกบริษัทให้ฉัน ฉันจะดีกับเธอไปชั่วชีวิตเลย!"
ไป๋จือเยว่ที่แอบฟังอยู่หน้าประตูทนไม่ไหวอีกต่อไป ผลักประตูเข้าไปอย่างแรง
"พวกเธอสองคนนี่หน้าด้านหน้าทนกันทั้งคู่ เหมาะสมกันจริงๆ ตั้งวงคู่สร้างคู่สมหน้าด้านไร้ยางอายไปเลยสิ ฉันเคยไปทำร้ายพวกเธอตอนไหน?
ถ้าการขัดขืนการทำร้ายของพวกเธอ คือการทำร้ายพวกเธอ งั้นฉันว่าฉันยังลงมือเบาไปนะ! ถ้าพวกเธอไม่โลภอยากได้ของของฉัน จะเป็นแบบนี้ไหม? ไม่มีปัญญาหากินเองเหรอ? จ้องแต่ของคนอื่น ดูไปก็ไม่ใช่ของพวกเธออยู่ดี หน้าด้าน!"
ฉู่ว่านชิงกับเซียวเจิ้นอวี่ตะลึงงัน
เกิดอะไรขึ้น? ไป๋จือเยว่ผลักประตูเข้ามา? แล้วที่พื้นนี่ใคร?
อาหรงเห็นคนมาครบแล้ว ก็เลิกแสดง ลุกขึ้นยืนทันที มองสองคนนั้นด้วยสายตาเหยียดหยาม
ไป๋ซ่านเดินเข้ามาในห้อง ถ่มน้ำลายอย่างไม่ไว้หน้า
"น่าขยะแขยงชิบเป๋ง ขยะแขยงจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่า!"
เซียวเจิ้นอวี่รู้ว่าหมดหนทางแล้ว รีบขอความเมตตาทันที
"น้าไป๋ช่วยผมด้วย! น้าไป๋ ผมเซียวเจิ้นอวี่ไงครับ!"
"น้าไป๋ดูขาผมสิ ผมก็ถูกบังคับ ผมก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน น้าช่วยผมด้วย ปล่อยผมไปเถอะ!"
"น้าปล่อยผมไป ต่อไปผมจะเป็นลูกชายให้น้า! ผมจะยอมเป็นวัวเป็นม้าให้น้า ผมจะเลี้ยงดูน้ายามแก่เฒ่า น้าช่วยผมด้วย!"
"ลูกอกตัญญูแบบเธอฉันไม่กล้ารับหรอก พ่อแท้ๆ นอนอยู่โรงพยาบาลไม่ไปดูดำดูดี แม่ตัวเองก็ส่งเข้าคุก ยังจะมาทำร้ายฉันอีก? ฝันไปเถอะ!"
ฉู่ว่านชิงฉวยโอกาสตอนที่พวกเขากำลังคุยกันลุกขึ้นจะวิ่งหนี เธอไม่ยอมแพ้ เธอจะล้มเหลวไม่ได้ ขอแค่วิ่งออกไปได้ ขอแค่วิ่งออกไปได้ก็ยังมีโอกาส
แต่วิ่งไปไม่กี่ก้าวก็ถูกไป๋ซ่านกระชากผมเหวี่ยงลงไปบนเตียง
ฉู่ว่านชิงสติแตก คลานเข่าเข้าไปหาไป๋ซ่าน
"น้าคะปล่อยหนูไปเถอะ หนู...หนูอายุเท่าลูกสาวน้า หนูยังมีอนาคตอีกยาวไกล น้าปล่อยหนูไปเถอะ หนูก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง! น้าให้โอกาสหนูอีกครั้งเถอะนะคะ!"
"เธอยังอยากมีอนาคตที่สดใสอีกเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะฉันกับจือเยว่เตรียมตัวมาดี ถ้าเธอทำสำเร็จจริงๆ เธอมีอนาคต แล้วอนาคตลูกสาวฉันล่ะ!"
ฉู่ว่านชิงอ้อนวอนแทบตายก็ไม่เป็นผล สู้ก็สู้ไม่ได้ หนีก็หนีไม่พ้น ข้างนอกยังมีเสียงรถตำรวจดังเข้ามาอีก
เธอสิ้นหวัง เธอแค้น หรือเธอจะต้องจบลงอย่างน่าสังเวชแบบนี้? ถูกขังในคุก มองดูไป๋จือเยว่ใช้ชีวิตอย่างรุ่งโรจน์อยู่ข้างนอก? เธอยอมไม่ได้ ยอมไม่ได้เด็ดขาด!
ถ้าต้องตกนรก ก็ต้องลากมันไปด้วยคนหนึ่ง
เธอล้วงมีดพกที่ซ่อนไว้ออกมา ไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งเข้าแทงจือเยว่
แล้วฉากน่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น
มีดคมกริบถูกกันไว้นอกตัวจือเยว่สามนิ้ว และสิ่งที่กั้นมีดไว้กลับเป็นชั้นกระจกใสๆ
เธอตะลึงงัน นึกว่าตัวเองตาฝาด กำลังจะแทงซ้ำอีกที ไป๋ซ่านก็พุ่งเข้ามาเตะมีดกระเด็น
ตำรวจเข้ามาพอดี นอกจากเธอไม่มีใครเห็นเกราะป้องกันชั้นนั้น ทุกคนนึกว่าเพราะแทงครั้งแรกไม่เข้าเลยชะงักไป แต่มีแค่เธอที่รู้ว่าเธอออกแรงไปมากแค่ไหน
"ระบบ ลบความทรงจำเมื่อกี้ของเธอได้ไหม?"
"ไม่ได้แล้วโฮสต์ พลังงานฉันใกล้หมดแล้ว ไม่ไหวแล้ว...... แต่โฮสต์ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเธอหรอก"
ตำรวจคุมตัวทั้งสองคนไป ที่สถานีตำรวจฉู่ว่านชิงยืนกรานว่าจือเยว่เป็นปีศาจ มีดแทงไม่เข้า ตำรวจก็ไม่เชื่อจริงๆ คิดว่าเธอมีปัญหาทางจิต ไป๋ซ่านถึงได้โล่งอก
กว่าสองแม่ลูกจะกลับถึงบ้าน ก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึก พอถึงหน้าบ้านก็เห็นเงาคนเดินวนเวียนอยู่ เป็นซูเฮ่อหล่าง
เขากลับบ้านไปแล้วยิ่งคิดถึงคำพูดของจือเยว่ก็ยิ่งไม่สบายใจ บ้านสกุลไป๋มืดสนิท เห็นชัดว่าไม่มีคนอยู่ โทรหาเธอก็ไม่รับสาย
ซูเฮ่อหล่างร้อนรน วิ่งไปมาระหว่างบ้านสกุลไป๋กับโรงละครถึงสองรอบ กลัวจะเกิดอุบัติเหตุระหว่างทาง
พอหาไม่เจอจริงๆ กำลังจะไปแจ้งความ ก็เห็นสองแม่ลูกตระกูลไป๋กลับมา
พอได้ฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นคืนนี้ เขาถึงวางใจลงได้ เขามองแผ่นหลังของไป๋ซ่านด้วยความซาบซึ้งใจ
ยังดี ยังดีที่น้าไป๋ไม่ยอมทำตามที่จือเยว่บอก
ไม่อย่างนั้น เขารู้ดีว่าเด็กสาวที่เขาเห็นค่าดั่งแก้วตาดวงใจ ไม่อยากทำให้เขาเดือดร้อน ยอมเผชิญหน้ากับความมืดมิดเพียงลำพัง จะให้เขาทำใจยอมรับได้อย่างไร