บทที่ 13 แม่ของนางรองตัวร้าย 13

บทที่ 13 แม่ของนางรองตัวร้าย 13

"พวกคุณต้องคิดว่าร้านเน็ตไม่มีกล้องวงจรปิดใช่ไหม ใช่ค่ะในร้านไม่มี แต่ฝั่งตรงข้ามร้านมีกล้องวงจรปิดของถนนอยู่ ตอนนี้ฉันได้หลักฐานมาแล้ว รอแค่ตำรวจมาถึงก็จะส่งมอบให้ทันที!"

"เพื่อนนักศึกษาทุกคน หวังว่าทุกคนจะรอชมไปพร้อมกับฉัน รอดูตำรวจจับหนูสกปรกที่เก่งแต่ลอบกัดคนลับหลังตัวนั้นไป"

ตอนแรกที่ได้ยินไป๋จือเยว่บอกว่าเจอตัวคนแฉแล้ว ฉู่ว่านชิงยังเฉยๆ

ถึงสงสัยว่าเป็นเธอแล้วจะทำไม เธอคิดว่าเธอทำทุกอย่างได้แนบเนียนแล้ว

บัญชีที่ใช้แฉเป็นบัญชีที่เพิ่งสมัครใหม่ ไม่ได้ยืนยันตัวตน โพสต์จากร้านเน็ตเถื่อนใกล้มหาวิทยาลัย ไม่ต้องใช้บัตรประชาชน และไม่มีกล้องวงจรปิด

แต่เธอกลับลืมคิดไปว่า ตอนเดินเข้าร้านจะถูกกล้องวงจรปิดบนถนนจับภาพไว้ได้

เธอเริ่มลนลาน เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก หยดติ๋งๆ ลงมา ไม่นะ เธอจะโดนจับไม่ได้ เธอพยายามมาตั้งกี่ปี กว่าจะสอบติดมหาวิทยาลัยแห่งนี้

รอให้เรียนจบ เธอจะได้งานทำดีๆ จะได้หาแฟนรวยๆ จะได้หลุดพ้นจากครอบครัวที่ยากจนของเธอ

แต่ถ้าโดนจับ ทางมหาวิทยาลัยต้องไล่เธอออกแน่! เธอจะต้องเข้าคุกเพราะเรื่องนี้ จะมีประวัติติดตัว หน่วยงานดีๆ ที่ไหนจะรับผู้หญิงที่เรียนไม่จบแถมมีประวัติอาชญากรรมเข้าทำงาน!

เธอรีบวิ่งหน้าตื่นไปที่ห้องกระจายเสียง เธอจะไปขอร้องให้ไป๋จือเยว่ปล่อยเธอไป!

ไป๋จือเยว่พูดสิ่งที่อยากพูดจบแล้ว ฝ่ามือชื้นเหงื่อเล็กน้อย เธอเปิดประตูให้รุ่นพี่เข้ามา แล้วขอโทษอย่างจริงใจ

"ขอโทษนะคะ นี่เป็นวิธีเดียวที่ฉันคิดออกเพื่อแก้ต่างให้ตัวเอง ขออภัยที่เสียมารยาทค่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอก เธอมีความกล้าหาญมาก เจอเรื่องแบบนี้ก็ไม่หนีหน้า ผู้หญิงแบบเธอจะเป็นอย่างที่เขาว่ากันได้ยังไง พี่เชื่อเธอนะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นนอกจากเพื่อนบอกว่าเชื่อใจเธอ หัวใจของไป๋จือเยว่เหมือนถูกแช่อยู่ในน้ำอุ่น เธอโค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อขอบคุณที่เขาเชื่อใจ และเพื่อซ่อนขอบตาที่เริ่มแดงก่ำ

ไป๋จือเยว่เดินออกจากห้องกระจายเสียง ตลอดทางเดินมีคนมายืนรอดูเหตุการณ์มากมาย

ทุกคนต่างมองดูเด็กสาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดอย่างเงียบๆ เธอดูบอบบางแต่เด็ดเดี่ยวกล้าหาญ เหมือนต้นป็อปลาร์ขาวที่ยืนหยัดท้าสายลม ไม่มีใครหักกระดูกสันหลังเธอลงได้

ไม่รู้ใครเป็นคนตะโกนขึ้นมาก่อน

"สู้ๆ!"

เหมือนเป็นการกดสวิตช์บางอย่าง เสียงเชียร์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"สู้ๆ นะ! ฉันเชื่อเธอ!"

"สู้ๆ! อย่าให้คนเลวได้ใจ!"

น้ำตาของไป๋จือเยว่ไหลออกมาจนได้ แต่เธอรู้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ

ที่สุดทางเดิน ฉู่ว่านชิงเห็นภาพนี้ก็รู้ว่าต่อให้ไม่ยอมรับแค่ไหน เธอก็แพ้ราบคาบแล้ว แต่ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือขอให้ไป๋จือเยว่ไม่เอาเรื่อง

เธอฝ่าฝูงชนเข้าไป ไม่สนใจสายตาใคร ลากแขนไป๋จือเยว่วิ่งออกไป

วิ่งไปจนถึงที่ลับตาคน ไป๋จือเยว่สะบัดมือเธอออก

"ไม่ต้องวิ่งแล้ว อีกเดี๋ยวตำรวจก็มาถึง เธอหนีไปไหนไม่ได้หรอก"

ฉู่ว่านชิงหันกลับมา คว้ามือไป๋จือเยว่ไว้อีกครั้ง

"ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันรู้ตัวว่าผิดแล้ว ฉันยอมขอโทษ บอกตำรวจว่าไม่ต้องมาแล้วเถอะนะ!"

"ปล่อยเธอ? ทำไมต้องปล่อย? เธอสาดโคลนใส่ฉันตามใจชอบ แล้วยังหวังให้ฉันปล่อยเธอไปอีกเหรอ?"

"ก็เธอแก้ต่างได้แล้วนี่ พวกเขาก็เชื่อเธอแล้ว ทำไมเธอไม่ยอมปล่อยฉันไป!"

"เธอเองก็ไม่ได้เสียหายอะไรสักหน่อย! แต่ถ้าเธอแจ้งความ ฉันจะโดนไล่ออกนะ! ทำไมเธอถึงจิตใจโหดเหี้ยมแบบนี้!"

"เธอปล่อยฉันไป ฉันจะโพสต์แก้ต่างให้เธออีกกระทู้หนึ่ง ขอโทษเธอ ก็ได้แล้วนี่!"

"ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไป ถ้าฉันสืบหาความจริงไม่ได้ จุดจบของฉันจะเป็นยังไง? เธอเคยคิดบ้างไหม? ฉันจะถูกโจมตีจนเรียนไม่ได้ เรียนไม่จบ แบกรับข่าวลือพวกนี้จนเป็นนักไวโอลินไม่ได้อีก

ฉันจะต้องถูกบีบให้ทิ้งสิ่งที่ฉันรักและทุ่มเทมาหลายปี รวมถึงอาชีพการงาน แล้วแม่ของฉัน เพราะฉันถูกใส่ร้าย บริษัทก็จะได้รับผลกระทบ สูญเสียทุกอย่างนี้ไป ฉันคงสติแตก เป็นซึมเศร้า หรืออาจจะเลือกจบชีวิตตัวเอง ทั้งหมดนี้เธอเคยคิดบ้างไหม?

เธอต้องเคยคิดสิ เธอยิ่งกว่าหวังให้ฉันมีจุดจบแบบนั้นเสียด้วยซ้ำ กับคนที่อำมหิตอย่างเธอ ฉันจะใจอ่อนได้ยังไง!"

ไป๋จือเยว่เก็บความอ่อนแอทั้งหมดกลับไป เธอเป็นคนจิตใจดี แต่ความดีนี้มีไว้ให้คน ไม่ได้มีไว้ให้หมา!

"แต่ตอนนี้เธอก็ไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอ เธอยังมีทุกอย่างครบถ้วน ส่วนฉันล่ะ! ฉันไม่มีอะไรเลย ฐานะทางบ้าน พรสวรรค์ ทรัพย์สิน! ฉันไม่มีสักอย่าง ตอนนี้ฉันเหลือแค่การเรียนเท่านั้น เธอยังจะมาทำลายมันอีก! เธอกำลังทำลายอนาคตของฉัน!"

"คนทำลายอนาคตของเธอไม่ใช่ฉัน แต่เป็นตัวเธอเอง ฉันคิดว่าฉันไม่เคยทำอะไรผิดต่อเธอ เราไม่มีความแค้นต่อกัน แต่เธอกลับใช้วิธีสกปรกทำร้ายฉัน เมื่อเธอเลือกทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้ เธอก็ไม่คู่ควรจะมีอนาคตอะไรอีกแล้ว ตำรวจใกล้จะมาถึงแล้ว ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่"

ฉู่ว่านชิงมองเธอด้วยความเคียดแค้น

"ไม่มีความแค้น? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ บ้านสกุลเซียวจะตกต่ำได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เซียวเจิ้นอวี่จะกลายเป็นคนแบบนี้ได้ยังไง!"

เธอปลดกระดุมเสื้อออก เผยให้เห็นรอยช้ำสีม่วงเขียวบนร่างกาย

"เธอเห็นหรือยัง? บาดแผลพวกนี้ ความอัปยศพวกนี้ ล้วนเป็นเพราะเธอ!"

ไป๋จือเยว่ตกใจกับรอยแผลบนตัวเธอ คิดว่าเซียวเจิ้นอวี่อาจจะไปหาเธอ แต่ไม่คิดว่าจะทำร้ายเธอขนาดนี้

ดูจากรอยแผลพวกนั้นก็รู้ว่าเธอต้องเจอเรื่องเลวร้ายอะไรมาบ้าง

"เมื่อก่อนเซียวเจิ้นอวี่ดีกับฉันจะตาย ต่อให้ฉันบอกว่าฐานะเราต่างกัน เขาก็ไม่เคยคิดจะทิ้งฉัน มีแต่จะหาวิธีให้ฉันได้มีอะไรๆ มากขึ้น

แต่พอเธอโผล่มา! เขาก็เริ่มหมุนรอบตัวเธอ เขาบอกฉันว่าแค่หวังสมบัติบ้านเธอ แต่แววตาอยากครอบครองนั่นโกหกคนไม่ได้หรอก! สุดท้ายบ้านเขาก็ต้องพังพินาศเพราะเธอ!

ตอนนี้เขาใช้คลิปขู่ฉัน ตบตีฉัน ข่มขืนฉัน! ทั้งหมดก็เพราะเธอ เขาถึงเปลี่ยนไปแบบนี้ ฉันถึงต้องมาเจอเรื่องน่าอายแบบนี้! แล้วเธอทำไมถึงยังใช้ชีวิตได้อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว!"

ไป๋จือเยว่ตะลึงงันไปเลย มิน่าล่ะถึงคบกับเซียวเจิ้นอวี่ได้ ตรรกะป่วยพอกันทั้งคู่!

"เธอไม่รู้เหรอว่าทำไมเขาถึงมีจุดจบแบบนี้? เขาจ้างวานคนทำร้ายร่างกาย หวังจะเอามือฉัน!"

"แล้วไงล่ะ! เธอก็ยังอยู่ดีมีสุขไม่ใช่เหรอ!"

ไป๋จือเยว่พูดไม่ออก ไม่อยากจะเสวนากับเธออีก คำพูดที่อยากหลอกถามก็ได้บันทึกเสียงไว้หมดแล้ว

จริงๆ หน้าร้านเน็ตไม่มีกล้องวงจรปิดอะไรหรอก เธอแค่ขู่ไปงั้น พนันว่าฉู่ว่านชิงได้ยินแล้วจะร้อนรนวิ่งมาหาเธอเอง

เธอทำสำเร็จแล้ว ตอนนี้ปากกาบันทึกเสียงในกระเป๋าได้บันทึกความชั่วร้ายของฉู่ว่านชิงไว้ครบถ้วน แถมยังมีข้อมูลที่คาดไม่ถึงอีกด้วย

เธอไม่มีทางปล่อยฉู่ว่านชิงไปแน่ แต่ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน เห็นรอยช้ำทั้งตัวของฉู่ว่านชิง เธอจะพูดว่าสมน้ำหน้าได้อย่างเต็มปากก็คงไม่ใช่

"ฉันไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระของเธออีก หวังว่าเธอจะไปปรับทัศนคติใหม่ในคุกนะ"

"อีกอย่าง สิ่งที่เซียวเจิ้นอวี่ทำกับเธอมันผิดกฎหมาย เธอสามารถแจ้งตำรวจจับเขาได้ตั้งนานแล้ว ไม่ใช่ยอมให้เขาข่มขู่ต่อไปแบบนี้"

ฉู่ว่านชิงกลับส่ายหน้าไม่หยุด

"ไม่ แจ้งตำรวจไม่ได้ ให้คนอื่นรู้ไม่ได้! ฉันไม่บริสุทธิ์แล้ว! ฉันจะโดนคนอื่นนินทา!"

"เธอก็เลยให้คนอื่นมานินทาฉันงั้นสิ? อีกอย่างเธอเป็นเหยื่อ เซียวเจิ้นอวี่ต่างหากที่ควรกังวลเรื่องพวกนี้!"

"ไม่ เธอหวังร้าย เธออยากจะทำลายชื่อเสียงฉันใช่ไหม! เธอกำลังแก้แค้นฉัน!"

ไป๋จือเยว่โกรธจนหลุดขำ ไม่อยากจะยุ่งกับผู้หญิงสติไม่ดีคนนี้อีก

"แล้วแต่เธอจะคิด ฉันเห็นใจในสิ่งที่เธอเจอ แต่ที่เธอมีวันนี้ก็เพราะความอ่อนแอและความอำมหิตของเธอเอง ดูแลตัวเองแล้วกัน"

เธอหันหลังเดินจากไป ทิ้งฉู่ว่านชิงให้สติแตกอยู่ตรงนั้น

ทำไม ทำไมเห็นเธอสภาพน่าสมเพชขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมปล่อยเธอไป!

ทำไมถึงไม่มีความเมตตาสักนิด! ช่างอำมหิตจริงๆ!