บทที่ 269 สิบแปดมงกุฎคือปรมาจารย์ตัวจริง จบ

บทที่ 269 สิบแปดมงกุฎคือปรมาจารย์ตัวจริง จบ

อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่เซิ่งหว่านถังยังเร่งรัดไม่ออก

อินอินของเธอราวกับเทพเซียนกลับชาติมาเกิด ใครจะไปคู่ควร?

แม่แท้ๆ ยังคิดแบบนี้ คนนอกไม่ต้องพูดถึง

คนแอบชอบเธอมีเยอะ คนกล้าสารภาพรักไม่มีสักคน

ตอนนี้ จู๋อินนั่งอยู่บนโซฟา

คนนี้พูดว่า "คุณหนูจู๋อิน ได้ยินว่าสิ้นเดือนมีงานประมูล มีของเก่าเก๋ๆ สองสามชิ้น ไม่ทราบว่าท่านสนใจไหมครับ?"

คนนั้นพูดว่า "คุณย่าผมได้ภาพวาดปรมาจารย์ยุคก่อนมาใหม่ ได้ยินว่าท่านชอบภาพวาด..."

บาร์บาร่าเกาะอยู่บนตักโฮสต์ มันล่องหนอยู่ คนอื่นมองไม่เห็นมัน

เห็นมนุษย์พวกนี้ชอบประจบเอาใจโฮสต์ของมัน บาร์บาร่าพอใจมาก: ตาถึง! โฮสต์ดีที่สุด!

จู๋อินไม่สนใจงานประมูล แต่สนใจภาพวาดปรมาจารย์ยุคก่อนนิดหน่อย บอกว่าวันหลังจะไปรบกวน

คุณชายที่พูดเมื่อกี้หน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของคนอื่น

.

จู๋อินอยู่ในโลกนี้จนถึงอายุแปดสิบปี

ยิ่งอายุมากขึ้น ค่าตัวเธอยิ่งสูงขึ้น

แม้เธอจะเก็บตัวเงียบ รับดูดวงจากเดือนละสี่ครั้ง เหลือเดือนละครั้ง คนนอกกลับยิ่งรู้สึกว่าเธอเก่งกาจและลึกลับซับซ้อน

คนนับไม่ถ้วนถือของล้ำค่ามาขอร้องเธอ เพียงเพื่อแลกกับการดูดวงหนึ่งครั้ง

เธอช่วยดูแลสุขภาพให้ซูจื้อซิ่นและเซิ่งหว่านถัง ทั้งสองคนเลือดลมสมบูรณ์ ร่างกายแข็งแรง จากไปอย่างสงบในวัยร้อยปีทั้งคู่

ตอนนั้น ซูเฉิงและซูหลิง ก็กลายเป็นคนแก่ผมขาวโพลนกันหมดแล้ว

ผมของจู๋อินก็ขาวแล้ว

แต่ใบหน้าเธอกลับมีริ้วรอยน้อยมาก ดวงตายังคงใสกระจ่างมีพลัง

ผมขาวโพลนนั้นไม่เพียงไม่ทำให้ดูแก่ชรา กลับยิ่งขับเน้นบุคลิกที่ลึกลับและหลุดพ้นโลกีย์

มองแวบแรก คุณยากจะแยกออกว่า คนคนนี้อายุสี่สิบ ห้าสิบ หรือเจ็ดสิบ แปดสิบ

คนที่รู้กิตติศัพท์ของเธอ ต่างเคารพเธอประหนึ่ง "กึ่งเซียน" ตัวจริง

ซูเฉิงมองเธอ สายตาอ่อนโยน

เขาอยู่ในวัยไม้ใกล้ฝั่ง น้องสาวทั้งสองก็ผมขาวโพลนเช่นกัน

แต่ในใจเขา ต่อให้แก่เฒ่าแค่ไหน เขาก็ยังเป็นพี่ใหญ่ที่ต้องยืนบังลมบังฝนให้น้องๆ อยู่ดี

พี่น้องสามคนรวมตัวกัน นั่งคุยกัน ไม่ให้ลูกหลานเข้ามารบกวน

ร่างกายซูเฉิงยังแข็งแรงดี แต่สายตาแฝงความกังวล

"พี่เป็นห่วงเธอ อินอิน" เขาพูดตรงๆ

"พี่กับเสี่ยวหลิง เป็นคนธรรมดาในโลกิยะ ตอนนี้ลูกหลานเต็มบ้าน ชีวิตนี้ถือว่าสมบูรณ์แล้ว"

จู๋อินไม่เหมือนกัน

"เธอไม่เหมือนพวกเรา"

ซูเฉิงพูดว่า "พี่รู้สึกได้ ว่าระหว่างเธอกับโลกใบนี้ มีเส้นกั้นบางๆ อยู่"

"พ่อแม่อยู่ พี่กับเสี่ยวหลิงอยู่ พวกเรายังเป็นสื่อกลาง ดึงเธอให้กลมกลืนกับโลกใบนี้ได้"

แต่เขาแก่มากแล้ว เสี่ยวหลิงก็เหมือนกัน

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อินอินน่าจะอยู่ได้นานกว่าพวกเขามาก

"ถ้าพวกพี่ไม่อยู่แล้ว เธอจะทำยังไง?"

สิ่งที่เขากังวล ไม่ใช่เรื่องใครจะเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า

ด้วยสถานะของจู๋อิน ขอแค่เธอต้องการ เธอเอ่ยปากคำเดียว มีคนนับไม่ถ้วนยินดีจะเลี้ยงดูเธอ

เขากลัวว่าเมื่อพวกเขาจากไปหมดแล้ว บนโลกใบนี้ จะเหลืออินอินเพียงลำพัง

จู๋อินยิ้มบางๆ "รอพวกพี่ไปหมดแล้ว ฉันก็จะไปเหมือนกัน"

"ห้ามพูดจาเหลวไหลแบบนั้นนะ!" ซูหลิงมองค้อนเธอ

"เธอเป็นถึงปรมาจารย์จู๋อินที่ผู้คนเคารพนะ"

"พวกพี่คนธรรมดาบุญน้อย อยู่ได้แค่ร้อยปี"

"เธอดีจะตาย ได้เห็นโลกในอีกหลายปีข้างหน้า เห็นประเทศของเรา โลกของเรา เปลี่ยนแปลงไปเป็นสิ่งใหม่ๆ ที่ไม่คุ้นเคย"

จู๋อินยิ้มไม่พูดอะไร

ผ่านไปอีกสิบกว่าปี ซูเฉิงและซูหลิงทยอยจากโลกนี้ไป สิ่งเดียวที่พวกเขาวางใจไม่ลงก่อนตาย คือจู๋อิน

หลายคนเป็นห่วงจู๋อิน ทุกคนรู้ว่าปรมาจารย์จู๋อินสนิทกับครอบครัวมาก

ตอนนี้ ญาติสนิทของเธอบนโลกนี้ ไม่อยู่แล้ว

ลูกหลานของซูเฉิงและซูหลิง ถึงขั้นขอร้องหลายครั้งให้จู๋อินไปอยู่ด้วย เป็นห่วงสุขภาพเธอ

จู๋อินไม่รับปากใครทั้งนั้น

ปลายปี วันตงจื้อ (เหมายัน) ที่หิมะตกหนัก

จู๋อินกินโจ๊กไปหนึ่งชามอย่างเจริญอาหาร แถมยังไปปั้นตุ๊กตาหิมะในสวนด้วย

เธอฝีมือดี ปั้นเป็นแมวน้อยขนปุย ท่าทางน่ารักน่าชัง เหมือนจริงมาก

บอดี้การ์ดและป้าแม่บ้านที่ดูแลเธอ ต่างถามว่าเธออยากเลี้ยงแมวสักตัวไหม?

จู๋อินส่ายหน้ายิ้มๆ "ฉันมีตัวนึงแล้ว"

ทุกคนสงสัย

จู๋อินกลับห้องนอน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ป้าแม่บ้านเคาะประตูไม่มีเสียงตอบรับ เปิดประตูด้วยความสงสัย

ในห้องสะอาดสะอ้าน ไร้ซึ่งกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิต

ปรมาจารย์จู๋อินผู้เลื่องชื่อแห่งประเทศมังกร หายตัวไปในวันหิมะโปรยปราย ภายใต้การคุ้มกันแน่นหนาของบอดี้การ์ด ภายใต้กล้องวงจรปิดที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

และไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย

[จบโลกนี้]

.

"เริ่มสรุปภารกิจ"

[ยินดีด้วย ผู้ปฏิบัติภารกิจจู๋อินทำภารกิจหลักสำเร็จในฐานะ "คุณหนูตัวจริง" และ "ปรมาจารย์" กำลังประเมินความคืบหน้าภารกิจ]

[ประเมินความคืบหน้าภารกิจเสร็จสิ้น ระดับการประเมิน สมบูรณ์แบบ คะแนนภารกิจโลกนี้ +1000 คะแนนโบนัสระดับสมบูรณ์แบบ 30% คะแนนสะสม +1300]

[ตรวจพบว่าภารกิจหลักของโลกนี้มีการเปลี่ยนแปลงและยกระดับ คะแนนคูณสอง คะแนนสะสมภารกิจหลักโลกนี้ +2600]

[ตรวจพบว่าผู้ปฏิบัติภารกิจจู๋อินทำภารกิจย่อย "ที่มาของโชคชะตาอัปมงคล" สำเร็จเพิ่มเติม คะแนนรางวัล +800]

[ผู้ปฏิบัติภารกิจจู๋อินได้รับการยอมรับจากผู้คนกว่าหมื่นคน ปลดล็อกฉายา "ปรมาจารย์" คะแนน +100 ผลลัพธ์เมื่อสวมใส่ฉายา: เธอคำนวณแม่นยำแน่นอน]

[ผู้ปฏิบัติภารกิจจู๋อินช่วยเหลือชาวพื้นเมืองในโลกใบเล็กทางอ้อมให้ได้โชคชะตากลับคืนมาหลายคน ปลดล็อกฉายา "นักล่าจอมโจรขโมยดวง" คะแนน +100 ผลลัพธ์เมื่อสวมใส่ฉายา: กล้าขโมยดวง แม่จะสับกบาลให้!]

[ผู้ปฏิบัติภารกิจจู๋อินได้รับการยอมรับจากเจตจำนงของโลก: เธอก็พอจะเป็นคนดีอยู่บ้าง คะแนน +100 แต้มบุญ +1]

...

คลังสมบัติของบาร์บาร่า มีคะแนนเข้ากระเป๋าก้อนโตอีกแล้ว!

มันนับคะแนนอย่างขะมักเขม้น แล้วพบด้วยความประหลาดใจว่า "โฮสต์ เงินเก็บของพวกเรา ซื้อไอเทมคุณภาพดีๆ ได้ชิ้นนึงแล้วนะ เราจะซื้อ—"

เป็นไปตามคาด จู๋อินดูสนใจมาก "อ๋อ? งั้นสกินล่ะ? ฉันจำได้ว่า ในร้านค้ายังมีสกินร่างจำลองของระบบอยู่อีกเพียบเลยใช่มั้ย?"

บาร์บาร่ารีบตะครุบคลังสมบัติไว้ทันที ส่ายหน้าดิก "ฉันนับผิด พวกเราเก็บกันต่อเถอะนะ!"

โฮสต์จอมล้างผลาญ!

บาร์บาร่าไม่ยอมเด็ดขาด!