บทที่ 255 สิบแปดมงกุฎคือปรมาจารย์ตัวจริง 13

บทที่ 255 สิบแปดมงกุฎคือปรมาจารย์ตัวจริง 13

ซูหลิงย่อมรู้นิสัยของพวกหล่อนดี

แต่เธอก็รู้ดีเช่นกัน ว่าวันนี้เป็นงานของใคร

ขอแค่ตระกูลซูแสดงจุดยืน วันสำคัญของจู๋อินวันนี้ พวกหล่อนไม่กล้าทำเกินเลยหรอก

เธอยิ้มแนะนำให้คนเหล่านี้รู้จัก "พวกเธอก็น่าจะรู้จักเธอแล้ว ลูกสาวแท้ๆ ของพ่อแม่ฉัน น้องสาวแท้ๆ ของพี่ชายฉัน และก็น้องสาวฉัน จู๋อิน"

เธอระบุสถานะของจู๋อินอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้ ทำให้บางคนแปลกใจ

ซูหลิงปล่อยให้พวกหล่อนมอง แนะนำฐานะของพวกหล่อนให้จู๋อินรู้จักทีละคน ทำตัวเป็นพี่สาวที่รับผิดชอบหน้าที่อย่างดี

บางคนไม่เชื่อว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจะปรองดองกันได้ขนาดนี้จริงๆ

มีเด็กสาวคนหนึ่งถามขึ้น "ซูหลิง ในเมื่อจู๋อินกลับมาแล้ว แล้วเธอล่ะ?"

ถามจบก็หันไปมองจู๋อิน "น้องจู๋อินบุคลิกไม่ธรรมดา ดูไม่ออกเลยว่าเร่ร่อนอยู่ข้างนอกมาตั้งแต่เด็ก ไม่ทราบว่าพ่อแม่บุญธรรมของเธอทำอาชีพอะไรเหรอ?"

ถามจู๋อินซึ่งหน้า จริงๆ แล้วอยากจะสืบเรื่องพ่อแม่แท้ๆ ของซูหลิง อยากรู้ว่า เด็กบ้านอื่นที่กดพวกเธอมาตลอดคนนี้ ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง

ซูหลิงกำลังจะตอบ จู๋อินก็ชิงพูดขึ้นก่อน "ฉันไม่มีพ่อแม่บุญธรรม ฉันเป็นเด็กกำพร้า โตในอารามนักพรต"

ซูหลิงอยากจะกุมขมับ

ตระกูลซูปิดข่าวเกี่ยวกับเธอไว้แน่นหนา ก็เพราะกลัวเธอจะถูกคนข้างนอกนินทา

ใครจะนึกว่าเด็กคนนี้จะห้าวเป้งขนาดนี้

คนอื่นก็นึกไม่ถึง คนที่ถามเมื่อกี้หน้าเจื่อน "ขอโทษที ฉันไม่รู้..."

จู๋อิน: "อืม ตอนนี้รู้แล้ว"

แล้วมองไปที่คนอื่น "พวกคุณก็รู้แล้วนะ คราวหน้าอย่าถามอีก"

ทุกคน: "..."

พวกหล่อนอดไม่ได้ที่จะมองจู๋อินอย่างพินิจพิเคราะห์ คิดในใจว่า ยัยนี่เป็นคนตรงจริงๆ หรือกำลังแดกดันพวกเราว่าแส่เรื่องชาวบ้านกันแน่?

"อุ๊ย พี่จู๋อิน เครื่องประดับผมอันนี้เก๋จังเลย" เด็กสาวคนหนึ่งจู่ๆ ก็ร้องทักขึ้น

ซูหลิงพอได้ยินชื่อนี้ ใจก็กระตุกวูบ

ซ่งมี่เหยา ไม่ถูกกับเธอมาตั้งแต่เด็ก เจอกันทีไร เป็นต้องกัดกันทุกที

นางอ้าปากตอนนี้ ต้องมีเรื่องแน่

จู๋อินปรายตามองเธอ "คุณหนูซ่ง"

ซ่งมี่เหยายิ้มอย่างสนิทสนม "เธอจำฉันได้ด้วยเหรอ? ดีใจจัง"

จู๋อิน: "อืม ความจำฉันดี ดูรอบเดียวไม่ลืม"

ไม่เคยเจอคนชมตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติขนาดนี้มาก่อน ทุกคนเงียบกริบอีกรอบ

ซ่งมี่เหยาก็รู้สึกว่าจู๋อินไม่เหมือนนิสัยแบบไหนที่ตัวเองจินตนาการไว้เลยสักนิด เรื่องราวดูจะเหนือการควบคุมไปหน่อย

แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

เดิมทีเธอก็ไม่ได้กะจะทำอะไร แค่อยากจะแหย่ซูหลิงหน่อย

เธอดึงหัวข้อสนทนากลับมาดื้อๆ "เครื่องประดับผมอันนี้ ถ้าฉันดูไม่ผิด คือเครื่องเพชรโบราณในงานประมูลหลงเก๋อเมื่อปีที่แล้ว เดิมทีเป็นสร้อยคอ นึกไม่ถึงว่าเอามาแก้เป็นเครื่องประดับผม จะเหมาะขนาดนี้"

เธอมองจู๋อินยิ้มๆ "น้องจู๋อิน นี่เธอเลือกเองเหรอ ตาถึงจริงๆ"

จู๋อิน: "เปล่า ฉันไม่รู้เรื่องพวกนี้ พี่สาวเลือกให้ฉัน"

ซ่งมี่เหยาก็ทำท่าประหลาดใจมาก "สร้อยเส้นนี้ดังมากเลยนะ เธอไม่รู้เหรอเนี่ย?"

พูดจบเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าพูดผิด "ขอโทษที น้องจู๋อิน ฉันลืมไปว่าเธออาจจะไม่เคยสัมผัสของพวกนี้..."

"เฮ้อ" เธอถอนหายใจ "เธอฉลาดขนาดนี้ ความจำดีเยี่ยม ถ้าโตในตระกูลซู ต้องเป็นหญิงสาวผู้รอบรู้และมากความสามารถแน่ๆ"

จู๋อินดูการแสดงของนางเงียบๆ

ซูหลิงโกรธจนอยากจะตีคน นังชาเขียวนี่!

การแสดงของซ่งมี่เหยาโอเวอร์มาก เห็นชัดว่าไม่ได้กะจะแสดงให้ใครเชื่อ นางตั้งใจ!

ยุแยงตะแคงรั่ว!

เป็นวิธีที่ตื้นเขินมาก

แต่ได้ผล

จู๋อินยิ้มบางๆ "คุณหนูซ่ง ในโชคร้ายมีโชคดี ในโชคดีมีโชคร้าย ฉันออกจากตระกูลซูแต่เด็ก ไม่เข้าใจเรื่องการประมูล ของโบราณอะไรพวกนี้จริงๆ นั่นแหละ แต่ฉันโตในอารามนักพรต ก็ได้เรียนรู้อย่างอื่นมาบ้าง"

ปฏิกิริยานี้ ไม่เหมือนที่เธอคาดไว้!

ซ่งมี่เหยาขมวดคิ้วในใจ เธอก็ไม่ได้จะล่วงเกินตระกูลซูจริงๆ ตอนยุแยงก็ยังไม่ลืมยกยอจู๋อิน—แน่นอนว่าไม่ได้จริงใจเท่าไหร่หรอก

พูดง่ายๆ ฐานะทางบ้านพอฟัดพอเหวี่ยงกัน ขอแค่ไม่เกินเลยไป พวกรุ่นลูกหลานทะเลาะกันนิดหน่อย ที่บ้านก็ไม่มายุ่งหรอก

เธอก็แค่เห็นหน้าซูหลิงแล้วหงุดหงิด ก็แค่อยากจะหาเรื่องกวนประสาทเล่น

ฮวาเชี่ยนเชี่ยนดูมาถึงตอนนี้ ก็เข้าใจแล้ว ความกังวลก่อนหน้านี้ของเธอออกจะเกินเหตุไปหน่อย ความสัมพันธ์ของหลิงหลิงกับคุณหนูตัวจริงคนนี้ดีจะตาย

เธอรับลูกต่อ ราวกับสนใจมาก "เหรอ? ในอารามปกติสอนอะไรบ้างเหรอ? ฉันไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อนเลย"

สายตาจู๋อินกวาดมองทุกคน

เหล่าคุณหนูผู้บอบบาง รู้สึกเพียงว่าสายตานี้ใสกระจ่างดุจน้ำ ราวกับสามารถมองทะลุเข้าไปในใจของพวกตนได้

ยังไงนักพรตเฒ่าก็ตายไปแล้ว สอนอะไรเธอก็เป็นคนกำหนดเองไม่ใช่เหรอ?

จู๋อินพูดเรียบๆ "นอกจากวิชาทั่วไป ที่ฉันถนัดที่สุด และเป็นไม้ตายก้นหีบของอาจารย์ฉัน ก็คือดูดวง"

ซูหลิง: "..."

คราวนี้เธอกุมขมับของจริง

แม่คะ แม่อยู่ไหน?

หนูคุมสถานการณ์ไม่อยู่แล้ว

จู๋อินมองซ่งมี่เหยาด้วยรอยยิ้ม "คุณหนูซ่ง สนใจไหม?"

ซ่งมี่เหยาตั้งแต่จู๋อินพูดคำว่าดูดวงออกมา ในหัวก็มีแต่เครื่องหมายคำถาม

ตระกูลซ่งก็ร่ำรวยมาหลายรุ่น ผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้านเชื่อถือศาสตร์ลี้ลับ ทุกครั้งที่ที่บ้านมีธุรกิจใหม่ ต้องเชิญซินแสมาดูฮวงจุ้ยอย่างละเอียด หาฤกษ์ยามดี

เธอพูดไม่ได้เต็มปากว่าเชื่อหรือไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่จู๋อินเนี่ยนะ?

ยัยเด็กกะโปโลอายุยี่สิบ? ก็กล้าคุยโวว่าดูดวงเป็น?

เธอหัวเราะหึในใจ ตัดสินใจไว้หน้าอีกฝ่ายหน่อย

"ได้สิ เธอรู้อะไรบ้างล่ะ?"

จู๋อิน: "ตกลงกันก่อน ฉันดูดวง ไม่ดูฟรี ตอนนี้เพิ่งมาเมือง S ราคามิตรภาพ ห้าพันต่อครั้ง"

ยังจะเอาจริงอีก?

เงินห้าพันสำหรับซ่งมี่เหยาไม่ใช่เงิน "ตกลง ฉันไม่มีเงินสด แอดวีแชท เดี๋ยวโอนให้"

คุณหนูตัวจริงตระกูลซูจะดูดวงให้ซ่งมี่เหยา แถมยังคิดเงินห้าพันต่อครั้ง

เหล่าคุณหนูไฮโซคนอื่นๆ รอบข้าง ต่างพากันกดวีแชทเรียกเพื่อนซี้พี่น้องที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ ใจความสำคัญคือ: รีบมาดูเรื่องสนุก เร็วเข้า!