บทที่ 149 ฉันเป็นคนผ่านทางในรายการวาไรตี้หาคู่ 29 (ฟรี)

บทที่ 149 ฉันเป็นคนผ่านทางในรายการวาไรตี้หาคู่ 29

บางครั้ง ความจริงก็อยู่ใกล้เราแค่นี้เอง

ก่อนหน้านี้ อาจเป็นเพราะใครบางคนซ่อนตัวเก่งเกินไป แม้จะจำได้ว่าคนที่กินข้าวกับเธอคือบก.พุดซ้อนคอมิกส์ แม้เธอจะยอมรับเองว่าเซ็นสัญญากับพุดซ้อน แต่ก็ไม่มีแฟนคลับคนไหน โยงชื่อ "จู๋อิน" กับ "อัศวินดำสตรอว์เบอร์รี" เข้าด้วยกัน

จนกระทั่งรายชื่อแผ่นนั้นปรากฏต่อหน้าชาวเน็ต

จนกระทั่งรายชื่อถูกคัดออกทีละชื่อ

เหลือเพียงคนเดียว

ลากเส้นเวลาดูอีกที

สองวันก่อนเข้ารายการ เธอเจียดเวลาวาดรูป มีวันหนึ่ง ถึงกับโต้รุ่ง

ไม่นานหลังจากโต้รุ่ง พุดซ้อนคอมิกส์ก็ประกาศผลงานใหม่ของอัศวินดำสตรอว์เบอร์รี

ที่บังเอิญยิ่งกว่าคือ หลังจากนั้น จู๋อินก็ไม่เคยทำงานพาร์ตไทม์ในรายการอีกเลย

ชาวเน็ตที่ตอนแรกแค่นึกสนุกขุดเล่นๆ ถึงกับงง

แฟนคลับอัศวินดำสตรอว์เบอร์รีงง

แฟนรายการที่มามุงดูก็งง

พองงเสร็จ กระแสก็ระเบิด

น่าเสียดาย เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนดึก ห้องไลฟ์สดของแขกรับเชิญปิดไปนานแล้ว

จู๋อินก็ไม่เคยเปิดเผยบัญชีโซเชียลของตัวเอง

แฟนคลับที่โกรธเกรี้ยวแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ด่ากราด แล้วไปถล่มบัญชีทางการของพุดซ้อนคอมิกส์อีกรอบ

อีกด้านหนึ่ง ทีมงานรายการ 《ฤดูร้อน》 ก็กำลังทำงานล่วงเวลา

พวกเขาก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าชาวเน็ตขุดไปขุดมา จะขุดเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้

ผู้กำกับตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ แทบอยากจะบุกไปห้องจู๋อินกลางดึก ถามเธอว่าสรุปใช่อัศวินดำสตรอว์เบอร์รีหรือเปล่า

โชคดีที่สติอันน้อยนิดรั้งเขาไว้ เขาอยากได้กระแสก็จริง แต่ไม่อยากได้กระแสแบบขึ้นหน้าหนึ่งข่าวอาชญากรรม

พนักงานดูแลบัญชีของพุดซ้อนคอมิกส์ ตื่นมาล็อกอินบัญชี แทบช็อกตาย

กล่องข้อความและการแท็กที่แน่นขนัด พอดูเนื้อหา เขาก็ดีดตัวนั่งตรงทันที "ฮะ"

อาจารย์อัศวินดำสตรอว์เบอร์รี? กับจู๋อินที่กำลังดังช่วงนี้? สงสัยว่าเป็นคนเดียวกัน?

เขาก็ไม่รู้วุ้ย!

แอดมินรีบติดต่อหัวหน้าทันที

.

เจ็ดโมงเช้า

จู๋อินลืมตาตื่นตรงเวลาเป๊ะ

รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เธอหลับตาลง สงสัย "บาร์บาร่า ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?"

แมวน้อยที่นั่งยองๆ อยู่หัวเตียงฟังไม่เข้าใจ "หา?"

จู๋อินน้ำเสียงเคร่งขรึม "ฉันสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตที่หนักอึ้งและเข้มข้นนับไม่ถ้วน เหมือนจะพุ่งมาที่ฉัน"

นี่ไม่ใช่โลกวงการบันเทิงธรรมดาๆ หรอกเหรอ?

บาร์บาร่าเข้าใจแล้ว

มันรีบส่งข้อมูลชุดหนึ่งให้โฮสต์ "โฮสต์ เหมือนจะไม่ใช่อุปาทานนะ"

จู๋อินอ่านจบ

ประเมินความกระตือรือร้นในการกินเผือกของมนุษย์ต่ำไป

เธอเคยคิดว่าตัวเองจะโป๊ะแตก

แต่ไม่คิดว่าจะใช้เวลาแค่คืนเดียว

โฮสต์ที่รู้ต้นสายปลายเหตุแล้ว มีสีหน้าสงบนิ่ง ลุกจากเตียง ล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้า

บาร์บาร่าถามอย่างระมัดระวัง "โฮสต์ ตัวตนงานพาร์ตไทม์โดนจับได้แล้ว คุณไม่ตื่นเต้นเหรอ?"

จู๋อินแปลกใจ "จับได้ก็จับได้สิ ทำไมต้องตื่นเต้น?"

พูดไปพลาง ผลักประตูลงไปข้างล่าง

ขวับ!

สบเข้ากับดวงตาเป็นประกายวาววับหลายคู่

จู๋อิน: ?

สายตาเธอกวาดมองใบหน้าที่ทั้งเหนื่อยล้าและตื่นเต้นของทุกคนช้าๆ ทักทาย "อรุณสวัสดิ์ทุกท่าน"

กล้องในห้องแขกรับเชิญจะเริ่มทำงานตอนแปดโมงเช้า แต่พื้นที่ส่วนกลางไม่ใช่แบบนั้น

แทบจะในวินาทีที่เงาของจู๋อินปรากฏ คอมเมนต์ก็ท่วมรายการ:

[ไม่อรุณแล้ว! ฉันรอเธอมาทั้งคืน!]

[ทุกคนดูสีหน้าอมชมพูของเธอสิ เมื่อคืนทุกคนโต้รุ่งเพราะเธอ ตัวต้นเรื่องดันนอนหลับสบายใจเฉิบ]

[จู๋อินใช่อัศวินดำสตรอว์เบอร์รีไหม จู๋อินใช่อัศวินดำสตรอว์เบอร์รีไหม จู๋อินใช่อัศวินดำสตรอว์เบอร์รีไหม จู๋อินใช่อัศวินดำสตรอว์เบอร์รีไหม]

แขกรับเชิญก็อยากรู้มากเหมือนกัน!

เมื่อคืนพวกเขาก็ตามเผือกกันอยู่นาน อินจัดเหมือนกัน

ใจอยากจะถาม แต่จู๋อินทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินไปกดน้ำดื่มหมดแก้ว แล้วหยิบนมขวดหนึ่งกับขนมปังถุงหนึ่งจากตู้เย็น นั่งลง เริ่มกินมื้อเช้าอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

มันเลยทำให้พวกเขาสี่คนที่รีบตื่นมานั่งรอแต่เช้าตรู่ดูเหมือนคนบ้า

โชคดีที่ตอนนี้ มีคนลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาจากข้างนอก ทำลายบรรยากาศปริศนานี้ลง

ฝูอิ้นนั่นเอง

เมื่อวานเขาไปร่วมงาน กลับมาไม่ทันเมื่อคืน เลยมาตอนเช้า

แต่ตัวไม่อยู่ ก็ไม่ได้พลาดเผือก

พ่อคนนี้ไม่ใช่นิสัยเก็บอะไรไว้ในใจ พอเข้ามา เห็นจู๋อินนั่งกินมื้อเช้าอยู่ที่โต๊ะ ก็ชะงักฝีเท้า

กระเป๋าเดินทางวางไว้ข้างๆ เขาเดินจ้ำๆ ไปหยุดตรงหน้าจู๋อิน จ้องหน้าเธอ "เธอ เธอใช่อัศวินดำสตรอว์เบอร์รีหรือเปล่า?"

[เชี่ยฝูอิ้น! ลูกผู้ชายตัวจริง! ฉันไม่เคยตามดารามาก่อน นายจะเป็นคนแรกแล้ว!]

[ต้องยกให้ฝูอิ้น มีอะไรในใจเขาถามจริง]

จู๋อินยังคาบหลอดอยู่ พยักหน้าส่งๆ "ใช่"

เธอยอมรับแล้ว

เธอยอมรับง่ายๆ แบบนี้เลย

"หึ" ฝูอิ้นแค่นหัวเราะเย็นชาหนึ่งที

เขาเลื่อนเก้าอี้ออกมา นั่งลง แล้วจ้องจู๋อินด้วยสายตาอำมหิตแบบนั้น

[????]

[ไอ้โจรจริงดิ? ท่านเทพที่ทำวิธีคัดออกแล้วลากเส้นเวลาเมื่อคืน พวกคุณคือพระเจ้า!]

[สีหน้าฝูอิ้นทำฉันขำตาย สายตาที่อยากจะเชือดคนมันซ่อนไม่มิดจริงๆ]

[ไม่ใช่สิ ที่พีคสุดไม่ใช่ จู๋...ไอ้โจรเหรอ? ภายใต้สายตาสังหารขนาดนั้น ยังหน้าตาย ค่อยๆ กินขนมปังจนหมดถุง]

[หึหึ ไอ้หมานี่ขนาดคนลงชื่อทวงงานเป็นหมื่นยังเมินได้ ความเคลื่อนไหวแค่นี้มันจะเห็นอยู่ในสายตาเหรอ?]

[ใจไม่นิ่งจริง เป็นราชานกพิราบไม่ได้หรอก]

[ให้ตายสิ เมื่อก่อนฉันยังชมจู๋อินว่าอารมณ์มั่นคง ตอนนี้อยากย้อนเวลากลับไปตบปากตัวเอง อารมณ์มั่นคงบ้านป้าสิ อารมณ์ของไอ้โจรดำมันจะไม่มั่นคงได้ไง?]

รอจนเธอกินเสร็จ ฝูอิ้นก็ทนไม่ไหวในที่สุด:

"ขี้ขลาด ไม่เคยอ่านการ์ตูนสยองขวัญ?"

"ไม่เคยได้ยินชื่ออาจารย์อัศวินดำสตรอว์เบอร์รี?"

จู๋อิน "......"

"จริงๆ แล้ว ฉันอธิบายได้นะ"

ฝูอิ้นแค่นหัวเราะอีกที "เอาสิ ฉันรอฟังคำแก้ตัว"

[เขาแบบ ฉันร้องไห้เลย ขนาดจะคาดคั้นยังอุตส่าห์รอให้เธอกินข้าวเสร็จ]

[จำได้ว่าฝูอิ้นเป็นแฟนคลับเดนตายของอัศวินดำ ฉันเข้าใจเลยว่าตอนนี้อารมณ์เขาจะซับซ้อนขนาดไหน]

จู๋อินคิดๆ แล้วถามเขา "ถ้าคุณเป็นอัศวินดำสตรอว์เบอร์รี คุณกล้ายอมรับตัวตนต่อหน้านักอ่านไหม?"

ฝูอิ้น "......"

แขกรับเชิญจีนมุง "......"

ผู้ชม "......"

ฮอตเสิร์ชวันนี้

#จู๋อิน อัศวินดำสตรอว์เบอร์รี#

#ไอ้โจรดำ นกพิราบที่รู้ตัวดี#