บทที่ 121 ฉันเป็นคนผ่านทางในรายการวาไรตี้หาคู่ 1

บทที่ 121 ฉันเป็นคนผ่านทางในรายการวาไรตี้หาคู่ 1

อ้อ

จู๋อินดูข้อมูลของตัวเอง

สมกับเป็นมนุษย์เครื่องมือ ข้อมูลของตัวตนนี้เรียบง่ายสุดๆ พนักงานบริษัทธรรมดา สังคมไม่กว้างขวาง ไม่มีความสามารถพิเศษอะไรโดดเด่น เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้ว ก็แค่มาเติมให้ครบจำนวนชัดๆ

เธอใช้สิทธิพิเศษของผู้ทำภารกิจนิดหน่อย เปลี่ยนชื่อแขกรับเชิญให้เป็นชื่อของตัวเอง

ถ้าเธออยู่แผนกตัวเอก เรื่องแบบนี้คงจะยุ่งยากมาก

แต่เธอเป็นแค่เครื่องมือ ใครจะมาสนใจว่าตัวประกอบชื่ออะไรกันล่ะ?

รถหยุดลงแล้ว

จู๋อินเข็นกระเป๋าเดินทางของตัวเอง ในมือถือจดหมายเชิญที่ทางรายการให้มา เดินไปที่หน้าประตูวิลล่า

กล้องถูกติดตั้งไว้ล่วงหน้าแล้ว เมื่อเดินเข้ามาในเขตนี้ การถ่ายทอดสดก็เริ่มต้นขึ้น

ด้วยความนิยมของตัวรายการเอง บวกกับกระแสของดารารับเชิญไม่กี่คน ทำให้ตอนนี้ในห้องถ่ายทอดสดมีผู้ชมมารรอเฝ้าดูอยู่มากมาย

[มาแล้วๆ แขกรับเชิญใหม่เป็นใคร?]

[แต่งตัวธรรมดาจัง... ต้องไม่ใช่ลูลู่ของพวกเราแน่ๆ]

ใบหน้าของจู๋อินปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

ในภาพเป็นหญิงสาววัยรุ่นหน้าตาสะสวยมาก ผมยาวสีดำถักเป็นเปียหลวมๆ พาดไว้ข้างหนึ่ง ผิวของเธอขาวจัด แว่นตากรอบบางบดบังดวงตากลมโตเอาไว้ ให้ความรู้สึกเหมือนเด็กเรียนสุดๆ

สวมกระโปรงยีนส์สีฟ้าอ่อนเรียบง่ายกับรองเท้าผ้าใบสีขาว ดูสดใสสบายตามาก

[นี่ใครอะ?]

[คนธรรมดาเหรอ? หน้าตาก็สวยดีนะ ผิวดูดีมากเลย]

[โอ๊ะ มีแค่ฉันเหรอที่สังเกตว่าเธอสูงมาก? มองแวบแรกอย่างน้อยต้อง 175 อัพแน่ๆ]

[ชุดนี้ดูแต่งตามได้ง่ายจัง รู้สึกว่าฉันก็ใส่ได้!]

ทีมผู้กำกับดูผลตอบรับอยู่ที่หลังเวที แขกรับเชิญหญิงที่เป็นคนธรรมดาที่พวกเขาเลือกมา มีผลตอบรับตอนเปิดตัวดีเกินคาด

แต่ก็อย่างว่า ถึงจะเอามาเป็นตัวเปรียบเทียบให้ดาราหญิง แต่อย่างน้อยนี่ก็รายการวาไรตี้หาคู่ รูปร่างหน้าตาก็ต้องผ่านเกณฑ์หน่อย

จู๋อินเดินเข้าไปในห้องโถง บนโซฟามีคนนั่งอยู่ก่อนแล้วหนึ่งคน

ผมสีเงินโดดเด่น เครื่องหน้าที่หล่อเหลาจนกดดันผู้คน เขาคือแขกรับเชิญชายหมายเลข 1 นักร้องชื่อดัง ฝูอิ้น

ความเป็นไปได้ที่คนหนุ่มสาวจะไม่รู้จักเขานั้นน้อยมาก

จู๋อินจึงเผยรอยยิ้มจางๆ "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อจู๋อิน"

ยังไม่ทันที่เธอจะอธิบายละเอียด ฝูอิ้นก็ถามขึ้นว่า "จู๋ ที่แปลว่าต้นไผ่เหรอครับ?"

"เปล่าค่ะ จู๋ ที่แปลว่าเปลวเทียน"

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว "เป็นแซ่ที่หายากนะ"

จู๋อินตอบกลับตามมารยาท "แซ่ของคุณก็ไม่ค่อยเห็นเหมือนกัน"

คุยมาถึงตรงนี้ จู๋อินรู้สึกว่าภารกิจการสนทนาจบลงแล้ว จึงเลือกโซฟาสักตัวแล้วนั่งลง

[กรี๊ดดด ได้เห็นหน้าพี่ชายอีกรอบ ก็ยังหล่อจนจะเป็นลมเหมือนเดิม]

[ชื่อพี่สาวไม่ค่อยเห็นจริงๆ ด้วย เป็นชื่อจริงเหรอ?]

[ไม่ใช่ พี่สาว! ตรงหน้าคือฝูอิ้นนะ! ทำไมพี่ถึงได้นิ่งขนาดนี้? ถ้าเป็นฉันฉันจะบุกเข้าไปเลย ลงไปนอนดิ้นพราดๆ ก็ต้องขอช่องทางติดต่อมาให้ได้!]

[รู้สึกว่าพี่สาวคนธรรมดาจะเป็นคนนิสัยเรียบร้อยนะ]

[อาจจะเขินมั้ง]

ตอนแรกผู้ชมก็รู้สึกว่าโอเค โดยเฉพาะแฟนคลับของฝูอิ้น พี่ชายตัวเองมารายการหาคู่ก็เรื่องหนึ่ง แต่ไม่มีใครอยากเห็นเขาไปสนใจแขกรับเชิญหญิงคนไหนจริงๆ หรอก

คนธรรมดาแบบนี้ กำลังดีเลย

แต่ถึงยังไงก็เป็นรายการ ในเมื่อแขกรับเชิญคนอื่นยังไม่มา แขกรับเชิญเพียงสองคน และยังเป็นชายหญิง นั่งตรงข้ามกัน แบ่งแยกเขตแดนชัดเจน ไม่พูดกันสักคำ

อย่าว่าแต่เคมีดึงดูดทางเพศเลย คนดูจะหลับกันหมดแล้ว

จู๋อินไม่รู้ว่าฝูอิ้นทำอะไรอยู่ เธอกำลังคุยกับบาร์บาร่า

ในพล็อตเรื่องกำหนดไว้ว่า ตัวประกอบคนธรรมดาจะมีคาแรคเตอร์ที่น่าเบื่อและจืดชืด ท่ามกลางแขกรับเชิญที่มีนิสัยแตกต่างกันอย่างชัดเจน เธอจะจืดจางเหมือนน้ำเปล่า ดังนั้นเธอเลยไม่รู้สึกว่าตัวเองมีปัญหาตรงไหน

แล้วเธอกับบาร์บาร่าคุยอะไรกันอยู่น่ะเหรอ?

บาร์บาร่า "โฮสต์ คุณไม่คิดจะรับจ็อบเสริมหน่อยเหรอ?"

จู๋อิน "หมายความว่าไง?"

บาร์บาร่า "คืออย่างงี้ เมื่อกี้ฉันค้นดูแล้วพบว่า โลกนี้มีบั๊กอยู่ ตัวละครเครื่องมือยังขาดอีกไม่กี่ตัว แต่ละตัวบทบาทไม่เยอะ จะเลือกผู้ทำภารกิจเข้ามาเฉพาะก็ไม่คุ้มค่า คุณอยากจะรับจ็อบเสริมซ่อมแซมบั๊กเล็กๆ ที่ขาดหายไปพวกนี้ไหม"

จู๋อินเข้าใจความหมายของการซ่อมแซมบั๊กเล็กๆ ได้อย่างรวดเร็ว

สำหรับเธอแล้ว มันก็คือการทำงานหลายอย่างพร้อมกัน สวมบทบาทหลายหน้าที่

บาร์บาร่าส่งข้อมูลให้เธอ

นักเขียนนิยายออนไลน์ชื่อดัง ไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับนักอ่าน ไม่เคยร่วมกิจกรรมเว็บไซต์ ไม่เปิดเผยข้อมูลส่วนตัว ลึกลับสุดๆ

นักวาดการ์ตูนสยองขวัญ สไตล์แปลกประหลาดพิสดาร ไม่มีใครเลียนแบบได้ ความเร็วในการอัปเดตช้ามาก หายตัวเป็นประจำ จนแอนตี้แฟนโกรธจนเรียกว่า "ไอ้คนดองงาน"

และยังมีเทพยอดฝีมืออันดับต้นๆ ของเกม 《คราวน์》 เหมือนกับสองคนแรก ไม่เข้าร่วมกิจกรรมทางการใดๆ ไม่เผยหน้าตา ไม่รู้ว่าเป็นชายหรือหญิง เป็นเทพผู้ลึกลับ

จู๋อินมองดูอาชีพที่ดูไม่เกี่ยวข้องกันเลยพวกนี้ แล้วถามว่า "ซ่อมยังไง?"

บาร์บาร่า "รับบทบาทตัวละครเหล่านี้ และทำให้พล็อตเรื่องบางจุดที่พวกเขาต้องทำสำเร็จ ก็ถือว่าผ่านแล้ว"

จู๋อิน "คำถาม นิยายกับการ์ตูนมีของสำเร็จรูปไหม? หรือต้องเขียนเองวาดเอง?"

เสียงของบาร์บาร่าเบาลงนิดหน่อย "ของเก่าไม่ต้องสนใจ แต่ของใหม่ ทางสำนักงานทะลุมิติไม่สนับสนุนการโกง ผู้ทำภารกิจต้องเรียนรู้และฝึกฝนทักษะที่เกี่ยวข้องเอาเอง"

จู๋อินขำ "บาร์บาร่า เธอเรียกสิ่งนี้ว่าจ็อบเสริมเหรอ? ง่ายมากมั้ง?"

บาร์บาร่าจริงๆ ก็ไม่ได้คิดว่ามันง่าย

เป็นระบบหัวหน้าที่บอกมาว่า ให้ลองถามโฮสต์ดูหน่อยว่าพอจะช่วยซ่อมแซมไประหว่างทำภารกิจได้ไหม

มันอธิบายเสียงเบา "ดังนั้นจ็อบเสริมพวกนี้เลยให้คะแนนสูงมาก น้อยกว่าภารกิจปกติแค่นิดเดียวเอง"

บั๊กพวกนี้ไม่จำเป็นต้องให้ผู้ทำภารกิจทุ่มเททั้งกายใจตลอดเวลา ปกติแค่ควบคุมจุดสำคัญของเนื้อเรื่องไม่กี่จุดก็พอ ไม่เสียเวลามากนัก บางทีถ้าเจอผู้ทำภารกิจที่เชี่ยวชาญทักษะด้านนี้พอดี ก็จะรับทำไปด้วยเลย

เมื่อไม่ได้ยินโฮสต์ตอบรับ มันก็รีบพูดขึ้นว่า "จ็อบเสริมพวกนี้ดูที่ความสมัครใจของผู้ทำภารกิจ ไม่บังคับรับนะ ถ้าโฮสต์ไม่อยากทำก็ไม่ต้องรับ ถึงรับแล้วทำล้มเหลว ก็ไม่มีบทลงโทษ"

สรุปก็คือ เป็นการค้าที่มีแต่กำไรไม่มีขาดทุน

จู๋อินมองดูท่าทางลุกลี้ลุกลนของระบบ แล้วกดตกลงส่งๆ "ฉันรับแล้ว"

บาร์บาร่า: หะ?

มันทำหน้างง "ฉันยังนึกว่าโฮสต์จะไม่ชอบซะอีก?"

จู๋อิน "ก็โอเคนะ เขียนนิยายไม่เคยลอง แต่วาดรูปสยองขวัญพอทำเป็นอยู่บ้าง ส่วนเกม..."

นั่นมันไม่ใช่แค่มีมือก็ทำได้เหรอ?

หลักๆ คือภารกิจครั้งนี้ดูน่าเบื่อพอดู เลยหาจ็อบเสริมทำ หาความบันเทิงให้ตัวเองหน่อยแล้วกัน