บทที่ 11 ฉันเป็นบัตเลอร์ให้ประธานจอมเผด็จการ 11

บทที่ 11 ฉันเป็นบัตเลอร์ให้ประธานจอมเผด็จการ 11

จู๋อินดีใจมาก "คุณยอมดื่มมันแล้วใช่ไหมคะ?"

พอเห็นท่าทางตื่นเต้นของเธอ เสิ่นตงจวินก็เริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี จนเกือบจะเปลี่ยนใจ

แต่เขาก็เป็นคนตัดสินใจเอง จะโลเลง่ายๆ ได้ยังไง

เขาถามย้ำ "มันจะช่วยฉันได้จริงๆ เหรอ?"

บาร์บาร่าเองก็เป็นกังวล กระซิบถาม "โฮสต์ มันคืออะไรเหรอ? พระเอกดื่มแล้วจะไม่เป็นไรใช่ไหม?"

ถ้าพระเอกถูกยาพิษปริศนานี้ปลิดชีพ มันกับโฮสต์คงดังระเบิดไปทั่วสำนักงานทะลุมิติ ไม่ใช่แค่ดัง แต่อาจถูกศาลตัดสินโทษประหารข้อหาฆาตกรรมตัวเอก

จู๋อินบอกให้มันวางใจ "นายน้อยถึงจะนิสัยเสียไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ฉันไม่ทำร้ายเขาหรอกน่า"

แล้วหันไปตอบข้อสงสัยของเสิ่นตงจวิน "จากการที่ฉันเฝ้าสังเกตพวกคุณทั้งคู่ ฤทธิ์ของยาเวทมนตร์แก้วนี้ จะช่วยแก้ปัญหาของพวกคุณได้ถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว"

เสิ่นตงจวินได้ยินดังนั้น ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ยื่นมือไปหยิบแก้วขึ้นมาจ่อที่ปาก

ยานี้ดูน่ากลัว แต่กลับไม่มีกลิ่นแปลกปลอมเลยแม้แต่น้อย เสิ่นตงจวินมองผ่านแก้ว เห็นแววตาเป็นประกายวิบวับด้วยความคาดหวังของจู๋อิน

เขากัดฟัน ดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว

รสชาติเย็นสดชื่น แถมยังมีรสหวาน เหมือนเครื่องดื่มคลายร้อนชนิดหนึ่ง

เสิ่นตงจวินรออย่างใจเย็น แต่ร่างกายกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย

เขาอดไม่ได้ที่จะมองจู๋อิน "ตกลงมันคือยาอะไรกันแน่?"

ก่อนหน้านี้จู๋อินไม่ยอมบอกเขาเด็ดขาด

จู๋อินไม่ตอบ แต่ถามกลับว่า "นายน้อยคะ ในใจของคุณ คิดยังไงกับฉันคะ?"

เสิ่นตงจวินปรายตามองเธออย่างเย็นชา "ประหลาด ชั่วร้าย ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากให้เธอหายไปจากตระกูลเสิ่นเดี๋ยวนี้ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกตลอดกาล"

พูดจบเขาก็ชะงัก แม้จะเป็นความคิดในใจจริงๆ แต่ตอนนี้ ผู้หญิงประหลาดเหมือนแม่มดคนนี้ก็ไม่ได้แสดงเจตนาร้ายอะไรชัดเจน เขาไม่ควรพูดตรงขนาดนี้

แต่ช่วงนี้เขาหงุดหงิดง่ายกว่าปกติ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

จู๋อินบ่นอุบอิบอย่างไม่พอใจ "ฉันอุตส่าห์ทุ่มเทเพื่อคุณ เพื่อบ้านหลังนี้ขนาดนี้ คุณยังจะไม่ชอบขี้หน้าฉันอีก"

เสิ่นตงจวิน: "ในเมื่อรู้ตัวว่าไม่น่าคบ ก็หัดเจียมตัวแล้วไสหัวไปซะสิ"

"ไม่ได้หรอกค่ะ" จู๋อินเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที จัดแขนเสื้อ ทำหน้าจริงจัง

"ฉันชอบเวลาเห็นคนอื่นเหม็นขี้หน้าฉันแต่ทำอะไรฉันไม่ได้ที่สุดเลย"

"เธอ!"

จู๋อินยิ้มเตือน "นายน้อยคะ ถ้าคุณยังไม่รีบไปหานายน้อยหญิง ระวังจะหาไม่เจอนะคะ"

เสิ่นตงจวินเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าเปลี่ยนทันที รีบผลุนผลันออกไป

บาร์บาร่ามองตามแผ่นหลังเขาไปอย่างกังวล "โฮสต์ หาไม่เจอนี่หมายความว่าไง? หรือว่านางเอกจะปลอมตัวหนีไปต่างประเทศ?"

"อ๋อ" จู๋อินขยิบตาให้มัน

"เปล่าหรอก ฉันหลอกเขา!"

บาร์บาร่าอ้าปากค้าง

จู๋อินคึกคัก "ไปกัน ไปดูเรื่องสนุกๆ กัน!"

ตระกูลเสิ่น

บรรดาคนรับใช้มองนายน้อยที่พุ่งออกไปเหมือนพายุ โดยไม่สั่งอะไรไว้สักคำ

ไม่นาน บัตเลอร์ก็ตามออกมา

จู๋อินโบกมือเรียกพวกเขา สั่งงานว่า "ฉันกับนายน้อยมีธุระต้องออกไปข้างนอก ตอนเย็นนายน้อยกับนายน้อยหญิงจะกลับมาทานข้าวเย็นด้วยกัน อย่าลืมเตรียมของโปรดของนายน้อยหญิงไว้เยอะๆ นะคะ"

ป้าสวีทั้งแปลกใจทั้งดีใจ "นายน้อยง้อคุณหนูสำเร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอคะ?"

จู๋อินกลั้นขำ "อื้ม!"

.

ทันทีที่ได้รับที่อยู่ของหานชิงจือ เสิ่นตงจวินก็รู้ว่าตัวเองถูกจู๋อินหลอกอีกแล้ว หานชิงจือพักอยู่ที่โรงแรม ไม่ได้คิดจะหนีไปไหนเลย

ในฐานะประธานจอมเผด็จการ เขาย่อมมีวิธีที่คนอื่นไม่มี สืบรู้ที่อยู่ปัจจุบันของหานชิงจือได้อย่างง่ายดาย

หานชิงจือไม่ออกไปไหนวันนี้ ไม่ใช่เพราะอารมณ์ไม่ดี แต่เพราะประจำเดือนมา

เธอรู้สึกไม่สบายตัว นอนขมวดคิ้วอยู่บนเตียงโรงแรม

เสียงกริ่งประตู ดังขึ้นตอนนั้นพอดี เธอเพิ่งสั่งให้บัตเลอร์ส่วนตัวของห้องสวีทเตรียมน้ำขิงใส่น้ำตาลแดงให้ คิดว่าโรงแรมเอาของมาส่ง จึงลุกไปเปิดประตู

ประตูเปิดออก ตรงหน้าไม่ใช่เครื่องดื่มร้อนที่รอคอย แต่เป็นใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ค่อยน่าพิสมัย

หานชิงจือสีหน้าเย็นชา "คุณมาทำไม?"

เสิ่นตงจวินอ้าปาก "ฉันคิดถึงเธอมาก"

สิ้นเสียง ทั้งสองคนต่างตะลึงงัน

หานชิงจือแตะหน้าผากตัวเอง สงสัยว่าตัวเองไข้ขึ้นจนเพ้อไปเองหรือเปล่า ไม่งั้นจะเกิดอาการหูฝาดได้ยังไง?

เสิ่นตงจวิน พูดคำหวานกับเธอเนี่ยนะ?

เสิ่นตงจวินในใจตื่นตระหนกยิ่งกว่า

เขารู้ดีกว่าใคร ว่าเมื่อกี้สิ่งที่เขาตั้งใจจะพูด ไม่ใช่ประโยคนี้แน่นอน!

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงยาแก้วนั้นที่ดื่มเข้าไป

หานชิงจือหลับตาลงหนึ่งวินาที ลืมตาขึ้น คนก็ยังอยู่

เพราะไม่สบาย สีหน้าเธอจึงซีดกว่าปกติ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ ดูน่าสงสารและน่าเอ็นดู

เสิ่นตงจวินสังเกตเห็นแน่นอน แม้เขาจะพยายามปั้นหน้าตึง แต่ปากกลับโพล่งออกไปว่า "เธอเป็นอะไร? ไม่สบายเหรอ?"

แล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็เข้าใจ "ช่วงนี้เธอมีประจำเดือนนี่ ปวดท้องใช่ไหม?"

สิ้นเสียง ทั้งสองคนก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

หานชิงจือตกตะลึง ในใจลึกๆ กลับมีความดีใจเล็กๆ ผุดขึ้นมา

เธอคิดไม่ถึงว่า เสิ่นตงจวินที่ปกติเย็นชา จะใส่ใจจำวันที่เธอมีประจำเดือนได้ด้วย

สีหน้าของเธอผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว ความขุ่นเคืองในใจก็จางหายไปไม่น้อย

เธอถามเสียงเบา "คุณมาทำอะไร?"

เสิ่นตงจวินอยากจะบอกว่าแค่บังเอิญผ่านมา แต่ปากกลับทรยศพูดความในใจออกมาจนหมดเปลือก "ฉันตั้งใจมาหาเธอ ฉันรู้ว่าตัวเองเข้าใจเธอผิด รู้สึกผิด อยากจะขอโทษ แต่ฟอร์มจัด ไม่กล้าพูด"

"...เดี๋ยวนะ! ฉันมีธุระด่วนต้องจัดการ เดี๋ยวค่อยมาหาใหม่" เสิ่นตงจวินกัดฟัน พูดรัวเร็วใส่หานชิงจือ แล้วหันหลังวิ่งหนีทันที

เขาไม่กล้าอยู่ต่อแล้ว ขืนอยู่ต่อ ไม่รู้จะหลุดปากพูดอะไรออกมาอีก!

หานชิงจือยังคงตกตะลึง พยักหน้าอย่างงงๆ มองส่งแผ่นหลังเขาจากไป

"จู๋อิน! เธอกล้าดียังไงเอาอะไรให้ฉันดื่ม?" พอถึงที่ลับตาคน เสิ่นตงจวินรีบโทรหาจู๋อินทันที

"ไฮ นายน้อย"

เสียงที่คุ้นเคยตอบกลับมา แต่ไม่ได้มาจากในโทรศัพท์ แต่มาจากข้างหลัง

เสิ่นตงจวินหันขวับ สบเข้ากับใบหน้ายิ้มแย้มของจู๋อิน

เขาแทบจะบีบโทรศัพท์แตก น้ำเสียงเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง เน้นทีละคำ "เธอ-เอา-อะ-ไร-ให้-ฉัน-ดื่ม!"

จู๋อินทำหน้าเจ้าเล่ห์ "ฉันให้ดื่มอะไรไม่สำคัญหรอกค่ะ สำคัญที่ว่า นายน้อยหญิงหายงอนหรือยังคะ?"

ความโกรธของเสิ่นตงจวินชะงัก

ก่อนจะแค่นยิ้มเย็น "ยาที่ควบคุมคำพูดฉันได้ เธอต้องเป็นตัวตนที่ชั่วร้ายจริงๆ สินะ?"

"นายน้อยคะ อย่าใส่ร้ายกันสิคะ" จู๋อินแย้ง

"ฉันเป็นพลเมืองดีเคารพกฎหมายนะ เรื่องควบคุมคำพูดนี่เหลวไหลสิ้นดี ยาขวดนั้นของฉัน แค่ทำให้คนที่ดื่มเข้าไป พูดได้แต่ความจริงในใจเท่านั้นเองค่ะ"

เสิ่นตงจวิน: "..."

"จู๋อิน? คุณก็มาด้วยเหรอ?" เสียงหานชิงจือดังขึ้นจากด้านหลัง

ทั้งสองหันกลับไป ที่แตกต่างคือ จู๋อินยิ้มร่า แต่เสิ่นตงจวินสีหน้าตายด้าน แฝงแววอับอายระคนโกรธแค้นอยู่ลางๆ