บทที่ 237 NPC ก็มีความฝันนะ (1)

บทที่ 237 NPC ก็มีความฝันนะ (1)

ทุกครั้งที่สุ่ยเหมี่ยวคิดว่าความซวยของสือโถวนั้นถึงจุดต่ำสุดแล้ว มันก็มักจะใช้ความจริงพิสูจน์ให้เห็นเสมอว่า มันยังสามารถทำลายขีดจำกัดความซวยลงไปได้อีกเรื่อยๆ

เหมือนอย่างครั้งนี้ บทบาทที่สือโถวสุ่มเก็บมาให้เธอ ไม่ใช่คน ไม่ใช่นก ไม่ใช่สัตว์ ไม่ใช่ปลา หรือแม้แต่แมลง แต่เป็น NPC ในเกมสยองขวัญเกมหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น เกมทั้งเกมยังอยู่ระหว่างการพัฒนา เธอเป็นแค่ชุดข้อมูลที่นอนนิ่งเงียบเชียบอยู่ในโลกอินเทอร์เน็ต

"หวังเผิง ตัวละครที่นายออกแบบเป็นยังไงบ้าง อีกไม่กี่วันจะต้องทดสอบระบบภายในแล้วนะ" เพื่อนร่วมทีมถามขึ้น

หวังเผิงละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ร่างกายและจิตใจด้านชาไปหมดเพราะเกมนี้ "นายว่าไงนะ? ฆาตกรต่อเนื่องในคืนฝนพรำน่ะเหรอ?"

ถามกลับไปแล้วเพิ่งจะนึกความหมายของเพื่อนร่วมงานออก "ไม่รู้จะพูดยังไง นายก็รู้ เกมของเราก็ก๊อบปี้มาจากเกมอื่นทั้งนั้นแหละ ถึงจะรันได้ แต่โค้ดข้างในคงซ่อนบั๊กไว้เพียบ..."

จะเรียกว่าก๊อบปี้ก็ยังน้อยไป ต้องเรียกว่ายำใหญ่เกมเสียมากกว่า ฉากหลังไซเบอร์พังค์จากเกมนี้ การออกแบบตัวละครจากเกมโน้น

ตอนเริ่มตั้งทีมใหม่ๆ บอสยังคุยโวโอ้อวดว่าจะสร้างเกมสยองขวัญสไตล์จีนแท้ๆ แต่พอหวังเผิงโดนตีกลับงานมานับครั้งไม่ถ้วน เขาก็รู้ซึ้งแล้วว่าบอสไม่ได้ต้องการนวัตกรรมส่วนบุคคลอะไรทั้งนั้น

เขาเลยแก้เกมเวอร์ชันล่าสุดแบบส่งเดช เอาเปลือกนอกสไตล์จีนมาครอบไว้เฉยๆ นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้บอสตบโต๊ะตะโกนลั่น "นี่แหละที่ฉันต้องการ!"

"อย่าคิดมาก รันได้ก็พอ ถ้านายอุดช่องโหว่ได้หมดจริงๆ ไม่แน่ตัวละครนี้อาจจะเจ๊งไปเลยก็ได้"

หวังเผิงทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ เก้าอี้ทำงานส่งเสียงร้องประท้วงเหมือนรับน้ำหนักไม่ไหว "ฉันไม่สนแล้ว รอให้เจอปัญหาตอนทดสอบระบบค่อยว่ากัน เหนื่อยสายตัวแทบขาดมาครึ่งปี ก็เพื่อให้มันเปิดตัวได้สำเร็จไม่ใช่หรือไง"

เพื่อนร่วมงานมองตัวละครที่หวังเผิงออกแบบ "นี่มันไม่ใช่ 'ฆาตกรต่อเนื่องในคืนฝนพรำ' (อวี่เย่ถูฟู) แล้ว นี่มัน 'เจ๊โหดในคืนฝนพรำ' (อวี่เย่ถูฟู่ - พ้องเสียง) ชัดๆ แถม... ทำไมออกแบบมาหน้าตาแบบนี้ ดูเหมือนนักศึกษาสาวที่ยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เลย?"

"ใช่ ก็ฉันตั้งค่าตัวละครไว้แบบนี้ สุ่ยเหมี่ยว เดิมทีเป็นนักศึกษาแพทย์ปีสองของมหาวิทยาลัยสหพันธ์ แต่ไม่มีเงินเรียนต่อ เลยมาทำงานรับจ้างทั่วไปในเมืองใต้ดิน ทำงานจิปาถะหาเลี้ยงตัวเอง"

เพื่อนร่วมงานอ่านประวัติย่อของตัวละคร แล้วพบว่าสุ่ยเหมี่ยวถูกออกแบบมาให้เป็นปีศาจชัดๆ "งานจิปาถะของนายนี่จิปาถะจริงๆ นะ โหดเหี้ยมสุดๆ เล่นเอาอวัยวะทุกส่วนของคนมาใช้ประโยชน์หมด แม้แต่เนื้อก็ไม่เว้น"

"ก็บอสสั่งมาว่าต้องการความแปลกใหม่แบบพลิกขั้วไม่ใช่เหรอ! แน่นอนว่าต้องไม่ซ้ำกับตัวละครอื่น ยิ่งตัวละครดูปกติธรรมดาแต่ลงมือฆ่าคนตาไม่กะพริบ ยิ่งดึงดูดความสนใจ"

หวังเผิงมองตัวละครที่ยืนนิ่งอยู่ในคอมพิวเตอร์ แล้วถามว่า "หลี่หมิง พ่อค้ามนุษย์อวกาศของนายออกแบบไปถึงไหนแล้ว?"

พ่อค้ามนุษย์คนนี้จะต้องมีปฏิสัมพันธ์กับตัวละครของหวังเผิง เขาเลยถามถึงความคืบหน้าของอีกฝ่าย

หลี่หมิงหันหน้าจอแล็ปท็อปของตัวเองให้หวังเผิงดู "หนูน้อยหมวกแดง"

"เวร นายยังมาว่าฉัน ตัวนายเองก็ไม่ต่างกันหรอก"

หลี่หมิงผายมือ "ช่วยไม่ได้นี่หว่า บอสสั่งมา ต้องพลิกขั้วให้สุด! ฉันก็แค่คนทำงานแลกข้าว จะไปทำอะไรได้?!"

พอถึงเวลาทดสอบระบบภายใน ทันทีที่เริ่มอย่างเป็นทางการ สุ่ยเหมี่ยวก็ได้ยินเสียง "ติ๊ง" เธอรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปอยู่ในร่างกายร่างหนึ่ง

สุ่ยเหมี่ยวยกมือตัวเองขึ้นมา พบว่าการเคลื่อนไหวแข็งทื่อไปหมด ไม่เพียงแค่นั้น ลายมือก็ดูผิดปกติสุดๆ ไม่เหมือนมือมนุษย์เลยสักนิด

ตอนนั้นเอง เสียงบรรยายก็ดังขึ้นในหัว "จักรวรรดิสหพันธ์ได้รับชัยชนะอย่างเด็ดขาดในการกวาดล้างกองกำลังกบฏใต้ดิน เมืองใต้ดินทั้งเมืองกลายเป็นซากปรักหักพัง ไม่หลงเหลือความรุ่งเรืองในอดีต กลายเป็นสวรรค์ของคนจรจัด หัวขโมย และผู้ประกอบอาชีพผิดกฎหมาย"

"สุ่ยเหมี่ยว นักศึกษาแพทย์วิทยาลัยแพทยศาสตร์สหพันธ์ เนื่องจากไม่มีทุนทรัพย์เพียงพอที่จะซื้ออาจารย์ใหญ่ (ศพดอง) มาใช้ส่วนตัว จึงตัดสินใจลงไปที่เมืองใต้ดินเพื่อ 'ล่าสด' สักศพ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของอาชีพฆาตกรต่อเนื่องในคืนฝนพรำ..."

สุ่ยเหมี่ยว: ...เธออยากรู้จริงๆ ว่าใครเป็นคนเขียนบทให้ตัวละครของเธอ พล็อตเรื่องบ้าบอคอแตกขนาดนี้ คนสติดีๆ คิดออกมาได้ยังไง?!

ขณะที่เธอกำลังบ่นในใจ เนื้อหาใหม่ก็อัปเดตเข้ามา "ผู้เล่นทดสอบ 'ต้าเผิงสยายปีกแค้นฟ้าต่ำ' ออนไลน์แล้ว"

พอได้ยินประโยคนี้ แม้สุ่ยเหมี่ยวจะยังมีสติสัมปชัญญะ แต่ร่างกายกลับไม่ฟังคำสั่งสมอง มือคว้าขวานที่วางอยู่ข้างตัว เตรียมจะเดินไปที่ประตู

แต่ทว่า... ความเร็วนี้...

หวังเผิงในฐานะผู้เล่นทดสอบได้บุกเข้ามาในถิ่นของฆาตกรต่อเนื่องแล้ว ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ แต่ทั้งคนทั้งวิญญาณกลับได้แต่ยืนมองสุ่ยเหมี่ยวใช้เวลาหนึ่งนาทีเต็มๆ ในการก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว...

เธอทำท่าทางตามโค้ดที่หวังเผิงเขียนไว้เป๊ะๆ ไม่มีอะไรผิดพลาด ปัญหาอยู่ที่เวลา เวลาของสุ่ยเหมี่ยวดูเหมือนจะเดินช้ากว่าคนอื่นสิบเท่า

"เฮ้อ นึกไม่ถึงว่าเริ่มมาก็เจอบั๊กซะแล้ว" หวังเผิงบังคับตัวละครในเกมแทงมีดเข้าที่หัวใจสุ่ยเหมี่ยวฉึกเดียวจอด

"ติ๊ง!" เสียงบรรยายดังขึ้นอีกครั้ง

"จุดตายของฆาตกรต่อเนื่องในคืนฝนพรำคือหัวใจในร่างกาย หากได้รับความเสียหายเพียงนิดเดียว ก็คือความตาย"

หา! นี่เธอตายง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?! ยังไม่ทันตั้งตัว สติของสุ่ยเหมี่ยวก็กลับคืนสู่พื้นที่สี่เหลี่ยมเล็กๆ เพื่อรอเกมรอบต่อไป

หวังเผิงมองดูตัวเองผ่านด่านฆาตกรต่อเนื่องมาได้ แต่ไม่มีความดีใจเลยสักนิด เขาหน้าเศร้าเหมือนญาติเสีย ดูออกเลยว่าตัวละครนี้มีปัญหาการทำงานอย่างหนัก เขาต้องทำโอทีจนตัวตายก็ไม่รู้ว่าจะแก้ได้ไหม

"หวังเผิง ฉันกลับก่อนนะ" สี่ทุ่มแล้ว หลี่หมิงตบไหล่หวังเผิงอย่างเข้าใจหัวอกเดียวกัน ตัวละครของเขาก็มีปัญหาไม่น้อย แต่ไม่ซวยซ้ำซ้อนเหมือนของหวังเผิง

"อืม นายกลับไปก่อนเถอะ ฉันต้องแก้อีกหน่อย" หวังเผิงตัดใจทิ้งเวลานอนของตัวเองไปแล้ว แต่พอแก้ไปจนถึงตีสาม ลองปลุกชีพสุ่ยเหมี่ยวขึ้นมาใหม่ พบว่าแม้ความเร็วจะเพิ่มขึ้นนิดหน่อย แต่ปัญหาก็ยังอยู่

"โอ๊ยยยย!!!" หวังเผิงสติแตก ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ร่างกายเข้าสู่ภาวะง่วงนอนขั้นวิกฤต

"ขอพักสักครึ่งชั่วโมง" พอคิดแบบนั้น ทันทีที่ผ่อนคลาย เขาก็หลับไปทันที

ส่วนสุ่ยเหมี่ยวในคอมพิวเตอร์ก็หยุดการเคลื่อนไหว เรียกสือโถวออกมา

"ว่ามา จะชดเชยฉันยังไง!" สุ่ยเหมี่ยวไม่ต้องถามอะไรมากแล้ว บทบาททะลุมิติที่หลุดโลกขนาดนี้ นอกจากสือโถวจะสุ่มมาได้ ก็คงไม่มีใครทำได้อีกแล้ว

"ฉันจะอัปเดตโค้ดให้เดี๋ยวนี้ รับรองว่าในเกมคุณจะเคลื่อนไหวได้เหมือนคนปกติ แต่การตั้งค่าพื้นฐานของตัวละครแก้ไม่ได้นะ"

"ฉันออกไปไม่ได้เหรอ ไปหาร่างใหม่?"

สือโถวส่ายหน้า "เทคโนโลยียังไปไม่ถึงขั้นนั้น ซื่อสุ่ย ตอนนี้คุณอยู่ในโลกนี้ ก็คือตัวละครในเกม มีชีวิตอยู่ได้แค่ในเกมเท่านั้น"

"ก็ได้ รีบอัปเดตโค้ดเข้า ฉันยังมีเรื่องต้องทำ"

"วางใจได้ ความเร็วของฉันเร็วมาก" ระหว่างที่พูด โค้ดเกี่ยวกับตัวละครสุ่ยเหมี่ยวบนคอมพิวเตอร์ก็กำลังแก้ไขตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เร็วซะจนมองไม่ทัน

"คุณต้องการเพิ่มสกิลอะไรไหม?" สำหรับสือโถว การแก้ไขโค้ดแค่นี้เหมือนขี่ช้างจับตั๊กแตน แค่นาทีสองนาทีก็ปรับปรุงโค้ดเสร็จสรรพ แถมยังสามารถปรับแต่งตามความต้องการส่วนตัวของสุ่ยเหมี่ยวได้อีก

"งั้นเพิ่มสกิลหมอให้ฉันหน่อย: ชำแหละคล่องแคล่ว สายตาเฉียบคม หมอเทวดากลับชาติมาเกิด..."

เธอสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นทั้งร่างกายและความรับรู้ ต้องบอกเลยว่าความรู้สึกที่มีความรู้ไหลเข้าสมองนี่มันดีจริงๆ

คนเรามักจะรู้สึกดีกับสิ่งที่ได้มาโดยไม่ต้องลงแรง ยิ่งสิ่งนั้นเป็นความรู้ ยิ่งมีความสุขเข้าไปใหญ่

สุ่ยเหมี่ยวนอนลงบนเตียงผ่าตัดของตัวเอง ตอนนี้เธอเป็น NPC แน่นอนว่ามีหลายอย่างที่ผิดธรรมชาติ เช่น ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด กรีดผิวหนังออกก็ไม่มีเลือดไหล

สุ่ยเหมี่ยวร้องเพลงเบาๆ "ให้ฉันควักหัวใจเธอออกมา ลองหลอมละลายมันช้าๆ..."

จากนั้นก็ล้วงเอาก้อนสี่เหลี่ยมสีแดงที่กำลังเต้นตุบๆ ออกมาจากอกตัวเอง นี่คือหัวใจของเธอ เธอใส่มันลงในโหลแก้ว แล้วสมานแผลที่อกให้กลับเป็นเหมือนเดิม

ในเมื่อบอกว่าจุดตายคือหัวใจในร่างกาย งั้นถ้าเอาออกมาไว้นอกร่างกาย เธอก็ไม่มีจุดตายแล้วสินะ

สุ่ยเหมี่ยวบอกแล้วไง เป็น NPC น่ะ ผิดธรรมชาติสิถึงจะถูก!