บทที่ 465 ความลับที่ขโมยมา

บทที่ 465 ความลับที่ขโมยมา

แทบจะในขณะเดียวกับที่เธอแปลงร่างเป็นแร่ล้ำค่า เงาของเผ่าจักรกลก็ปรากฏขึ้นที่ปากบ่อ

พวกมันมองหน้ากัน สื่อสารกันโดยไร้เสียง แล้วก็ทยอยจากไปอย่างรวดเร็ว

อวี๋สวินเกอที่กลายเป็นสิ่งไม่มีชีวิตไม่สามารถรับรู้โลกภายนอกได้ นี่คือข้อเสียที่ใหญ่ที่สุดของสกิลนี้ในปัจจุบัน

ก่อนหน้านี้ตอนแปลงร่างเป็นแร่ล้ำค่าไปหลอกเอาเงิน ล้วนอาศัยถูหลานส่งข่าวผ่านกระแสจิตของพันธสัญญาสัตว์เลี้ยง นั่นคือการสื่อสารระหว่างดวงวิญญาณ

แต่ในความเป็นจริง หลังจากใช้สกิลนี้ อวี๋สวินเกอจะสูญเสียการมองเห็น การได้ยิน การดมกลิ่น และการรับรส สิ่งเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่คือการสัมผัส เมื่อมีคนหยิบเธอขึ้นมาหรือโจมตีเธอ เธอถึงจะรู้สึกได้

ตอนนี้อวี๋สวินเกอก็ไม่ถือว่าเบื่อ เพราะในหัวเธอยังสามารถมองเห็นหน้าต่างสถานะตัวละครของตัวเองได้

อวี๋สวินเกอมองเวลาคูลดาวน์ของสกิลต่างๆ นี่คือวิธีการจับเวลาของเธอ เธอไม่คิดจะออกไปไหนภายในครึ่งชั่วโมงนี้อย่างแน่นอน

ตอนนี้ในที่สุดว่างแล้ว เธอถึงมีเวลามาจัดการกับเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสิบกว่านาทีนี้

อย่างแรกคือตาขวา เธอไม่ได้ส่องกระจก ยังไม่รู้ว่าสีตาเปลี่ยนไปอีกหรือเปล่า แต่หน้าต่างตัวละครไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง อวี๋สวินเกอชินกับปรากฏการณ์นี้แล้ว

แต่แค่ได้ยินคำพูดของ B8017913 ที่ว่า "ดวงจันทร์หมายเลข 1" เธอก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า ต่อไปขอแค่เข้าสู่สนามรบโลก ไม่ว่าบนฟ้าจะเป็นตัวอะไร เธอต้องลองตัดแสงจันทร์ดูสักครั้ง

อย่างที่สองคือความลับที่เธอเพิ่งขโมยมาได้เมื่อกี้

[ถ้าผู้เล่นต่างเผ่าพันธุ์พวกนี้รู้ว่าแร่ล้ำค่าที่พวกเขาขายทิ้งไป ข้างในอาจซ่อนแผ่นหินสกิลเอาไว้ ไม่รู้ว่าจะร้องไห้ออกมาหรือเปล่า]

เมื่อกี้ที่อวี๋สวินเกอไม่ฆ่าตัวตายออกจากสนามก็มีเหตุผล 20% เป็นเพราะเอฟเฟกต์สกิล [พลังลึกลับ] ทำให้เธอไปไม่ได้

อีก 80% ที่เหลือ ก็เป็นเพราะความลับนี้นี่แหละ!

เธอไปไม่ได้ และเธอก็ไม่อยากไป!

ตามคำบอกเล่าของอู้เริ่น เธอไม่เคยเล่นเกมซ้ำกันเลย นั่นหมายความว่า วันหน้าแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะได้เจอเกมนักขุดเพชรอีก

แน่นอน บางทีแร่ล้ำค่าอาจปรากฏในเกมเทพเจ้าในรูปแบบอื่น แต่ใครจะไปรู้ว่าเป็นเกมรูปแบบไหนและจะเจอเมื่อไหร่ ครั้งนี้พลาดไปไม่รู้ต้องรออีกนานแค่ไหน

ต่อให้ความลับนี้จะมีคำว่า "อาจ" อยู่ด้วย ซึ่งหมายความว่าในแร่ล้ำค่าไม่ได้มีแผ่นหินสกิลซ่อนอยู่ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เธอก็ไม่อยากพลาดขุมทรัพย์มหาศาลขนาดนี้ไป

ในตัวเธอมีแค่แร่ล้ำค่าที่ได้จากการขายห่านย่างไซเบอร์ก่อนหน้านี้ ต่อมาตอนใช้สกิลรีโนเวทกับ Y128 ก็ใช้ไปอีกหลายก้อน ตอนนี้เหลือแค่ 38 ก้อน จะไปพออะไร!

เธอต้องกลับไปกวาดแร่ล้ำค่ามาอีกสักรอบค่อยไป ไม่อย่างนั้นเธอนอนไม่หลับแน่

อวี๋สวินเกอใช้เวลาคูลดาวน์สกิลต่างนาฬิกา ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอค่อยๆ ยกเลิกผลของสกิล [อยู่รอดจนถึงที่สุด] อย่างระมัดระวัง

แมงมุมตัวน้อยมองไปที่ปากบ่อ ไม่เห็นเงาของเผ่าจักรกล จึงเริ่มค่อยๆ ไต่ขึ้นไป

พอไต่มาถึงปากบ่อ เธอถึงพบว่า ตลาดเงียบสงัดราวกับป่าช้า เงียบจนเธอกลัว ไม่กล้าบุ่มบ่ามขยับตัว

เธอเสียสิทธิ์ผู้เล่นในเกมเทพเจ้ารอบนี้ไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามกฎของเกมอีกต่อไป แต่ที่ยุ่งยากคือ เธอก็ไม่ได้รับแจ้งเตือนภารกิจเหมือนกัน

อวี๋สวินเกอไม่กล้าแม้แต่จะแปลงร่างเป็นนกน้อยหรือร่างที่สะดวกต่อการสอดแนม เธอไต่ออกมาจากปากบ่อทั้งอย่างนั้น ไต่ไปทีละก้าวไปยังบ้านที่ใกล้ที่สุด ไต่ขึ้นไปตามกำแพงจนถึงหลังคา

ถึงขาแมงมุมจะสั้น แต่ค่าสถานะของเธอก็สูงขนาดนี้แล้ว ขาแมงมุมซอยยิกจนเป็นภาพติดตา ความเร็วไม่ช้าเลย

พอไต่ขึ้นที่สูงถึงเห็นว่าผู้เล่นทุกคนไปรวมตัวกันที่ใจกลางตลาดไกลลิบๆ

เผ่าจักรกลที่เปลี่ยนเป็นโหมดต่อสู้เกือบร้อยตัวล้อมพวกเขาไว้วงนอก เผ่าจักรกลที่เหลือก็สแตนด์บายอยู่ใกล้ๆ

ตรงกลางกลุ่มผู้เล่นมีสิ่งมีชีวิตตนหนึ่งสวมชุดเกราะโลหะมิดชิดยืนอยู่

อวี๋สวินเกออยากจะดูว่านั่นคือตัวอะไร แต่ตรงนั้นมีเป้าหมายเกือบพัน ทุกเป้าหมายมีตัวอักษรเล็กๆ ลอยอยู่บนหัว เหมือนเวลาเล่นเกมเข้าเมืองหลวงแล้วมองไปทางไหนก็เจอแต่ ID ผู้เล่น เธอตาลายไปหมด

นี่ถือเป็นข้อเสียของสกิลนี้เหมือนกัน

อวี๋สวินเกอเลยไม่ดูแล้ว พอแน่ใจว่าเผ่าจักรกลส่วนใหญ่ไปมุงดูเรื่องสนุกกันหมดก็ง่ายแล้ว

เธอตั้งใจจะไปขโมยของที่ร้านค้า

ร้านรับซื้อแร่ล้ำค่าที่ใกล้ที่สุดอยู่ไม่ไกล อวี๋สวินเกอสาวขาแมงมุมวิ่งสับตีนแตก สังเกตการณ์อยู่นอกร้านครู่หนึ่ง พอแน่ใจว่าไม่มีเผ่าจักรกลเฝ้าร้าน ถึงได้เข้าไป

บนตู้โชว์วางแร่ล้ำค่าหลากหลายชนิด แร่แต่ละชนิดมีแค่อย่างละก้อน เพื่อความสวยงามเลยวางไว้ไม่เยอะ แต่รวมๆ แล้วอย่างน้อยก็ร้อยกว่าก้อน

อวี๋สวินเกอปล่อยถูหลานออกมา

ทันทีที่ออกมาถูหลานก็มองรอบๆ อย่างระแวดระวัง

อวี๋สวินเกอยื่นเสาอากาศของ Y128 ที่ผ่านการรีโนเวทแล้วและแร่ล้ำค่าทั้งหมดในตัวให้ถูหลาน พูดว่า "เธอเก็บให้ดี"

แม้ B8017913 จะบอกว่าถ้าเธอถูกเผ่าจักรกลที่นี่ฆ่าตาย พันธสัญญาหมู่บ้านหิมะจะถูกยึดคืน แต่ถ้าของอยู่ในมิติของถูหลาน แล้วถูหลานก็อยู่ในมิติสัตว์เลี้ยงของเธอ เผ่าจักรกลคงไม่สามารถข้ามมิติหลายชั้นมาเอาคืนไปได้หรอกมั้ง?

ต่อให้ทำได้ เธอเอาไว้ในมิติของถูหลานก็อุ่นใจกว่า แน่นอน ถ้าไม่ตายย่อมดีที่สุด

ไหนๆ ก็เปิดใช้อยู่แล้ว ทุกนาทีเสียแต้มพลังเร้นลับอยู่แล้ว ไม่เสียดายของแค่นี้หรอก

ถูหลานรับไปเก็บอย่างสงสัย จ้องอวี๋สวินเกอเขม็ง รู้สึกว่าอาการตื่นเต้นระคนประหม่าของอีกฝ่ายคุ้นตามาก "เจ้าคิดจะทำเรื่องไม่ดีอะไรอีก?"

อวี๋สวินเกอกระซิบกำชับว่า

"เดี๋ยวฉันจะเริ่มปล้นแร่ ไม่รู้ว่าจะไปกระตุ้นสัญญาณเตือนภัยหรือเปล่า แร่ล้ำค่าที่ฉันโยนให้เธอ เธอเก็บเช้ามิติของเธอให้หมด

กฎเดิม ฉันบอกให้กลับ เธอก็กลับทันที ถ้าเธอรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ดี เธอก็กลับเองเลย ของที่สำคัญที่สุดในเกมรอบนี้อยู่ที่ตัวเธอ! เธอรักษาชีวิตไว้ได้ก็เท่ากับรักษาของพวกนั้นไว้ได้ เข้าใจไหม?"

ตาของถูหลานเป็นประกาย เธอมองแร่ล้ำค่าในร้าน ลดเสียงต่ำ "โอเค!"

อวี๋สวินเกอยังคงเปิดกระเป๋าชั่วคราวในกระเป๋าเสื้อตัวเอง เธอตั้งใจจะซ่อนไว้เองส่วนหนึ่งด้วย

เธอกะว่าพอกลับไปถึงไจ้จิ่วจะหาวิธีเปลี่ยน [ฟันเฟืองแห่งโชคชะตา] แล้วใช้ [เลียนแบบความตาย] หาพรสวรรค์ประเภทมิติให้ตัวเองสักอย่าง

อยู่ที่ไจ้จิ่วเธอไม่จำเป็นต้องใช้ [ฟันเฟืองแห่งโชคชะตา] มาบังหน้าแล้ว และในสนามรบโลก การแก้ไขค่าโชคก็ไม่มีประโยชน์อะไร

พรสวรรค์นี้ถึงเวลาต้องโละทิ้งแล้ว

อวี๋สวินเกอสูดหายใจลึก พูดกับถูหลานว่า "พร้อมหรือยัง?"

ถูหลานพยักหน้า

วินาทีถัดมา อวี๋สวินเกอพุ่งเข้าใส่ตู้โชว์ตรงกลางที่สุด!

ทันทีที่เธอหยิบแร่ล้ำค่าลงมาจากชั้นวาง เสียงสัญญาณเตือนภัยอันแสบแก้วหูก็ดังขึ้นในร้าน

อวี๋สวินเกอไม่สนใจ หยิบทีละก้อน โยนให้ถูหลานหนึ่งก้อนตัวเองเก็บหนึ่งก้อน โยนให้ถูหลานหนึ่งก้อนตัวเองเก็บหนึ่งก้อน

ถูหลาน "เจ้าคิดวิธีฆ่าตัวตายออกจากสนามได้หรือยัง?"

เมื่อกี้ตอนอวี๋สวินเกอแปลงร่างเป็นแร่ล้ำค่า ได้เล่าสถานการณ์ปัจจุบันให้ถูหลานฟังหมดแล้ว

อวี๋สวินเกอ: "ยัง"

ถูหลาน: ?

อวี๋สวินเกอก็จนใจ เธอคิดไว้สวยหรู เดิมทีคิดว่าของในร้านนี้ยังไงก็ต้องมีระบบกันขโมยใช่ไหมล่ะ? ดีไม่ดีเธอหยิบก้อนหนึ่งก็จะโดนระบบกันขโมยโจมตีทีหนึ่ง

ถึงตอนนั้นเธอก็เลี้ยงเลือดสวยๆ รอเผ่าจักรกลฆ่ามาถึง เธอเลี้ยงเลือดเหลือ 0.2% แล้วฆ่าตัวตายออกจากสนาม ดีจะตาย!

สรุปบทไม่เป็นไปตามที่เธอคิด...