บทที่ 415 เกมเทพเจ้า: รถแข่งโกคาร์ท 14

บทที่ 415 เกมเทพเจ้า: รถแข่งโกคาร์ท 14

ถูหลานลังเลอยู่สองวินาที มันอยากฟื้นฟูร่างกายจริงๆ แต่มันก็อยากเล่นเกมนี้มากจริงๆ เหมือนกัน เกมที่สมจริงและต้องเผชิญหน้ากับบทลงโทษร้ายแรงและความตายได้ทุกเมื่อ แถมการได้ประสานงานกับอวี๋สวินเกอ มันก็สนุกกับเกมมากจริงๆ

ถูหลานกล่าวว่า: [ข้าอยากเล่นเกมนี้ เรื่องฟื้นฟูร่างกายรอคราวหน้าได้ไหม?]

อวี๋สวินเกอตอบ: [ได้]

สิ่งที่เธอไม่ได้พูดคือ มีความเป็นไปได้สูงที่ต่อให้เล่นจนจบเกม ก็คงไม่เจอชาร์ค เพราะชาร์คอยู่อันดับที่ห้าร้อยกว่า

แม้พื้นที่ปลอดภัยนี้จะเป็นแบบสุ่ม การเข้าจากเลนเดียวกันอาจจะไปโผล่ในพื้นที่ปลอดภัยที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่เมื่อเวลาการแข่งขันผ่านไปนานเข้า เกมเทพเจ้านี้ก็จะแบ่งกลุ่มตามความสามารถในการเล่นเกม

เช่นผู้เล่นที่เก่งที่สุดที่เธอเห็นในพื้นที่ปลอดภัยแห่งนี้อย่างม่ายหมางปูปู ก็อยู่อันดับที่ห้าพันกว่าในบอร์ดจัดอันดับปัจจุบัน

แต่เจ้าปูตัวนี้มีพลังรบถึงระดับ 17 ที่น่าสะพรึงกลัว เพียงแต่อาจจะเพราะขับรถโกคาร์ทไม่ค่อยเก่ง เกมดำเนินมาถึงตอนนี้ ถึงได้อยู่อันดับห้าพันกว่า

อวี๋สวินเกอและถูหลานขับรถโกคาร์ทสังเกตเส้นทางและช่องจอดรถในบริเวณใกล้เคียง ทำความคุ้นเคยกับสนามสอบล่วงหน้า

ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนนับถอยหลัง 3 วินาทีสุดท้ายของเกมก็ดังขึ้น

ฟิ้ว เปรี๊ยะ สิ้นเสียงพลุ

เสียงจักรกลก็ดังขึ้น

[ข้อที่ 1: โปรดจอดรถเทียบข้างเข้าช่องจอดรถสีเดียวกันในสถานะเร่งความเร็วด้วยไนโตรเจน]

ถูหลานไม่รู้ไปเอาไม้เล็กๆ มาจากไหน คาบไว้ที่มุมปาก ทำปากยื่นตะโกนลั่น "นั่งดีๆ! เก็บอะไหล่กับน้ำมันให้เรียบร้อย!"

อวี๋สวินเกอตะโกนกลับ "เธอไม่ได้เก็บไปแล้วเหรอ?"

ถูหลาน: ???

ไม่มีเวลามาเหน็บแนมกันแล้ว! พายุลูกใหม่กำลังมา ถูหลานเหยียบคันเร่งพุ่งออกไปในพริบตา ขับปาดซ้ายปาดขวาท่ามกลางรถโกคาร์ทคันอื่นที่ยังตั้งตัวไม่ทัน สลับเท้าเหยียบเบรกกับคันเร่งรัวๆ หมุนพวงมาลัยซ้ายทีขวาทีอย่างกับดีเจกำลังสแครชแผ่น

อวี๋สวินเกอยังไม่รู้เลยว่าถูหลานบังคับรถยังไง ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที รถโกคาร์ทก็ดริฟต์ไถลเข้าจอดในช่องจอดรถที่ตีเส้นสีขาวสี่เส้นได้อย่างงดงาม

เอี๊ยดดด รถโกคาร์ทจอดสนิท

ถูหลานเหยียบเบรกค้างไว้ มือสั้นป้อมข้างหนึ่งวางพาดบนพวงมาลัย หันกลับมาถาม "เป็นไงล่ะน้องสาว? เมื่อกี้เหน็บข้าเหรอ?"

อวี๋สวินเกอที่เพิ่งทรงตัวได้จับปากถุงฮู้ดของตัวเองแน่น "เปล่าๆ!! ไม่กล้าหรอก!"

ถูหลานแค่นเสียงฮึ

เมื่อกี้อวี๋สวินเกออยากถามอยู่แล้ว "ไม้เล็กๆ ในปากเธอนั่นเอามาจากไหน?"

ถูหลานชี้ส่งๆ ไปที่ถนนในลานจอดรถ "เมื่อกี้ตอนดูลาดเลาเห็นตกอยู่เลยเก็บมา"

อวี๋สวินเกอมองตามทิศที่ถูหลานชี้ แล้วสายตาก็แข็งค้าง

ถูหลานไม่เข้าใจ มองตามไปด้วยความกังวล แล้วก็เห็นต่างเผ่าพันธุ์ตนหนึ่งที่มีแท่งไม้เล็กๆ ปักอยู่เต็มตัว รูปร่างทรงรี

ต่างเผ่าพันธุ์ตนนี้มองแวบแรกคล้ายต้นกระบองเพชร เพียงแต่กระบองเพชรเป็นสีเขียว แต่เขาเป็นเนื้อไม้ทั้งตัวและมีลายไม้ บนหัวมีดอกไม้สีขาวดอกเล็กๆ บานอยู่ ตามตัวมีหนามไม้ปักอยู่นับไม่ถ้วน

ผู้เล่นหน้าตาเหมือนกระบองเพชรตนนี้กำลังนั่งอยู่ในรถโกคาร์ทของตัวเอง จ้องมองถูหลานด้วยสายตาเคียดแค้น

ถูหลานหยิบหนามไม้เล็กๆ ในปากออกมาดู แล้วมองไปที่เผ่าฝ่ามือไม้ที่ชื่อจาปาตนนั้น มันถามอย่างงุนงง "ก็แค่หนามไม้เล็กๆ อันเดียว ถึงกับต้องมองขนาดนั้นเลยเหรอ? อีกอย่างมันตกอยู่บนพื้นนะ"

ทันใดนั้น เสียงเบรกก็ดังขึ้น รถโกคาร์ทสีน้ำเงินคันหนึ่งพุ่งเข้ามาจอดเทียบในช่องจอดรถข้างๆ พวกเธอได้สำเร็จ

คนขับรถจอดเสร็จยังไม่อยากเชื่อตัวเอง "ข้าจอดทีเดียวผ่านเลยเหรอเนี่ย!"

ภาษาปูสวรรค์?

อวี๋สวินเกอรู้ภาษานี้พอดี เธอหันไปมอง ในช่องจอดรถมีปูสีส้มแดงที่ดูเหมือนถูกต้มสุกแล้วนั่งอยู่——ม่ายหมางปูปู

เจ้าปูนั่นเป็นพวกเฟรนด์ลี่ เขาหันมามองอวี๋สวินเกอ "อ้าว ไจ้จิ่วสวินเกอ เอ๊ะ? ทำไมมังกรของเจ้าถึงคาบลูกของเผ่าฝ่ามือไม้ที่เพิ่งฟักออกมาไว้ในปากล่ะ?"

หือ?

อวี๋สวินเกอเพ่งมองละเอียด บนหนามไม้เล็กๆ นั่นเหมือนจะมีจุดสีดำเล็กๆ สองจุดที่เป็นดวงตาอยู่ด้วย?

ดวงตาของเธอเป็นประกาย เธอก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างกับถูหลาน ถูหลานคีบหนามไม้นั้นขึ้นมาดู แล้วพยักหน้าให้เธอ

อวี๋สวินเกอใช้ภาษาปูสวรรค์คุยกับม่ายหมางปูปู"ปูปู นายรู้ภาษาฝ่ามือไม้ไหม?"

ม่ายหมางปูปูใช้ก้ามเกาแก้ม "อย่าเรียกสนิทสนมขนาดนั้น! ที่นี่โปรดเรียกข้าว่าม่ายหมางปูปู ข้ารู้ภาษา ทำไมเหรอ?"

อวี๋สวินเกอชี้ไปที่หนามไม้เล็กๆ ในปากถูหลาน "เจ้านี่ฟักออกมานี่ยากมากไหม?"

ม่ายหมางปูปู "ก็ถือว่ายากนะ เผ่าฝ่ามือไม้มีหนามทั้งตัว อาจจะมีแค่สองสามอันที่ฟักเป็นตัวออกมาได้"

อวี๋สวินเกอ "ฉันขายให้นาย 2 เหรียญคาร์ทเอาไหม? นายลองไปถามเจ้าฝ่ามือไม้ตนนั้นดู ว่าเขายังต้องการลูกตัวเองอยู่ไหม เขาจะซื้อต่อจากนายเท่าไหร่ฉันไม่สน ฉันขอจากนายแค่ 2 เหรียญคาร์ทพอ"

ม่ายหมางปูปู "......"

ม่ายหมางปูปูถามด้วยความจริงใจ "แล้วทำไมข้าไม่แย่งเอามาเลยล่ะ?"

อวี๋สวินเกอก็ตอบด้วยความจริงใจเช่นกัน "งั้นมันจะไปมีความสนุกในการแลกเปลี่ยนได้ยังไงล่ะ?"

พูดจาไร้สาระไปเรื่อย ยังไงลองดูก็ไม่เสียหาย

ม่ายหมางปูปูถามด้วยภาษาที่จริงใจยิ่งกว่า "ข้าดูเหมือนคนโง่เหรอ?"

อวี๋สวินเกอตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจ "เปล่า ฉันไม่เคยดูถูกยอดฝีมือคนไหน ฉันแค่เห็นนายแล้วรู้สึกถูกชะตา ที่ดาวไจ้จิ่วของเราก็มีเผ่าพันธุ์แบบท่านอยู่เหมือนกัน ฉันชอบมากเป็นพิเศษ"

ม่ายหมางปูปูรู้สึกว่าคำพูดของไจ้จิ่วสวินเกอมันทะแม่งๆ แต่สกิลของเขาบอกว่า ไจ้จิ่วสวินเกอพูดความจริง

สุดท้ายม่ายหมางปูปูก็ยอมจ่ายเงินจำนวนนี้จริงๆ......

เพราะเผ่าฝ่ามือไม้มีของสิ่งหนึ่งที่ต้องให้พวกเขาเต็มใจมอบให้เท่านั้นถึงจะได้มา แย่งชิงไม่ได้ แต่เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ไจ้จิ่วสวินเกอฟัง

ส่วนทำไมถึงไม่แย่งมาจากไจ้จิ่วสวินเกอตรงๆ......

ม่ายหมางปูปูคีบเหรียญคาร์ทสองเหรียญไว้ แล้วถามว่า "เจ้าตอบคำถามฉันข้อหนึ่ง แล้วข้าจะซื้อจากเจ้า"

อวี๋สวินเกอ "ว่ามา!"

ม่ายหมางปูปู "เจ๋อหลานเฟิงถัง หลอกลวงความรู้สึกน้องสะใภ้เจ้าจริงเหรอ?"

อวี๋สวินเกอสีหน้าเคร่งขรึม

"พูดยากนะ แต่น้องสะใภ้ฉันเพื่อหล่อนคนนั้น ถึงกับฆ่าล้างตระกูลตัวเองเกือบหมด แถมหล่อนยังเชิญฉันเข้าร่วมครอบครัวใหญ่ของพวกหล่อนด้วย ฉันรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเกินไป ว่าหล่อนโง่ แต่หล่อนกลับบอกฉันว่า หล่อนเต็มใจจะเป็นคนโง่! ที่พูดมาถ้ามีคำโกหกแม้แต่คำเดียว ขอให้ฟ้าผ่าตาย!"

พูดจบ เธอก็ยื่นหนามไม้ส่งไป แล้วรับเหรียญคาร์ท 2 เหรียญมาจากมือม่ายหมางปูปูที่หน้าปูเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ถูหลานถามอวี๋สวินเกอในใจ [เธอพูดอะไรไปน่ะทำไมเขาถึงดูช็อกขนาดนั้น?]

หลังจากอวี๋สวินเกอบอกความจริงไป ถูหลานที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังก็เงียบไป

เหมือนจะไม่ได้โกหกนะ แต่ทำไมฟังแล้วมันแปลกๆ พิกล

ผู้เล่นในช่องจอดรถอีกด้านหนึ่งเดิมทีคิดจะฉวยโอกาสลอบโจมตีไจ้จิ่วสวินเกอ แต่บังเอิญฟังภาษาปูสวรรค์ออกพอดีเลยฟังเรื่องเม้าท์จนเคลิ้ม เอียงตัวฟังจนจบแล้วค่อยๆ นั่งตัวตรง สีหน้าตกตะลึงไม่ต่างกัน

ในเวลานี้เอง ขอบของช่องจอดรถทั้งหมดก็ส่องแสงสีเดียวกับสีของช่องจอดรถ นี่คือการเริ่มเช็คอิน

ถูหลานรู้สึกประหม่านิดหน่อย เธอกล่าวว่า "ดวงข้าซวยมากนะ ถ้าเกิดระเบิดขึ้นมาจะทำยังไง?"

อวี๋สวินเกอกอดถูหลาน ปลอบว่า "ไม่เป็นไร พวกเราเล่นมาถึงตอนนี้ได้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว และต้องขอบคุณฝีมือขับรถของเธอ ไม่อย่างนั้นฉันก็คงมาไม่ถึงจุดนี้"

ในขณะเดียวกัน เธอก็บอกถูหลานในใจ [พวกเรามีมังกรน้อยจอมโจร! ไม่ต้องห่วง!]

บนหัวของม่ายหมางปูปูจู่ๆ ก็มีเสียงแหลมเล็กดังขึ้น น้ำเสียงทั้งน้อยใจทั้งโกรธเคือง ไม่รู้ว่าบ่นอะไร จนม่ายหมางปูปูต้องหันมามองเธอกับถูหลานด้วยสายตาเคียดแค้น

อวี๋สวินเกอมองหาต้นตอของเสียงอยู่นาน สุดท้ายก็เจอม้าน้ำตัวเล็กๆ ซ่อนอยู่หลังตาของปู

อวี๋สวินเกอยิ้มออกมา แล้วละสายตากลับมา แต่อารมณ์กลับหนักอึ้ง สัตว์เลี้ยงของผู้เล่นพวกนี้ซ่อนตัวเก่งเกินไปแล้ว ถ้าสู้กันขึ้นมา เสียเปรียบแย่......

ทันใดนั้น เสียงระเบิดก็ดังขึ้นพร้อมกันจากทุกทิศทาง!

เวลาเช็คอินผ่านไป 10 วินาทีแล้ว เขตระเบิดที่เช็คอินสำเร็จเริ่มทยอยระเบิด

ผู้เล่นทุกคนหันไปมองช่องจอดรถที่ระเบิดเป็นอันดับแรก

เมื่อควันจางลง สีหน้าของผู้เล่นไม่น้อยก็เคร่งเครียดขึ้นทันตา